diavolakos

Πλιάτσικο

2012-02-17T17:24:00.011+02:00

Στη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα...
Μας ενοχλεί –και δικαίως- που έχει αρχίσει το "ξεπούλημα" από τους διαφόρους "πάτρωνες" και "προστάτες" του εξωτερικού, αλλά και στο εσωτερικό το πλιάτσικο δεν πάει πίσω...
Πριν από λίγες ημέρες εκλάπησαν από την Εθνική Πινακοθήκη τρεις πίνακες μεγάλης πολιτιστικής και οικονομικής αξίας. Αμέσως μετά μαλώνανε για το ποια υπηρεσία έφερε την ευθύνη φύλαξης του χώρου!
Χθες εκλάπησαν 65(!) αρχαία αντικείμενα από το αρχαιολογικό μουσείο της Ολυμπίας και θαυμάστε αντίδραση:
«Σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας, έχουν κινητοποιηθεί οι τοπικές και γειτονικές Υπηρεσίες των Γενικών Αστυνομικών Διευθύνσεων Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και Πελοποννήσου, ενώ ενεργοποιήθηκαν κλιμάκια εξειδικευμένων αξιωματικών και προσωπικού της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, καθώς και συνεργεία εξερευνητών και επιστημόνων των Εγκληματολογικών Εργαστηρίων της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της Ελληνικής Αστυνομίας».

Υπηρεσίες, κλιμάκια, συνεργεία, εργαστήρια… που για να αναφέρεις τα ονόματά τους μόνο πρέπει να στραμπουλίξεις τη γλώσσα σου, "κινητοποιήθηκαν" και "ενεργοποιήθηκαν" ωσάν να επρόκειτο για τις μαρμαρωμένες υπηρεσίες του Κράτους, που όλο τον καιρό στέκουν αδρανείς και απασφαλισμένες και χρειάζονται ένα νεύμα μόνο για να ξυπνήσουν και να ορμήσουν προς τη διαλεύκανση του εγκλήματος. Δυστυχώς όμως, όλα αυτά, αντιπροσωπεύουν μόνο τίτλους και βαρύγδουπες ονομασίες, το κέλυφος ενός πτώματος που σαπίζει.

Φωνάζουμε -και δικαίως- για τους "βαρβάρους" που ελαύνουν κατά πάνω μας, ζητώντας ως λάφυρο την πατρίδα μας και δεν έχουμε πάρει μυρωδιά για τις συμμορίες των μαφιόζων κακοποιών και απατεώνων που σκυλεύουν ότι έχει απομείνει σ' αυτή τη χώρα που να θυμίζει ότι κάποτε εδώ γεννήθηκε και υπήρξε πολιτισμός, κουλτούρα, και παιδεία.
Απλά, κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε και θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει πια τίποτα ούτε καν για να το κλέψουν!

Κ. Π.

Δεν ασχολούμαι με την ασχήμια

2012-02-01T17:41:00.005+02:00

(…)
- Τι ομάδα είστε;
«Είμαι Ολυμπιακός. Παρακολουθώ το ποδόσφαιρο, αλλά προτιμώ να πάω να πιω έναν καφέ. Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας αγγίζουν και το ποδόσφαιρο. Καταλαβαίνω κάποιος να αγαπάει μια ομάδα, αλλά δεν καταλαβαίνω πως η αγάπη αυτή μπορεί να σε μετατρέψει σε άνθρωπο που απλώς περπατάει σε όρθια στάση, δηλαδή ζώο. Με ενοχλεί αυτό. Δεν αντέχω όλους αυτούς τους “στρατούς” με τις δολοφονικές διαθέσεις που πηγαίνουν στο γήπεδο. Είμαι άνθρωπος που αγαπά το ωραίο, δεν ασχολούμαι με την ασχήμια. Στα καφενεία οι νέοι άνθρωποι συζητάνε ποιος θα αγοράσει την τάδε ομάδα και αν θα ‘ρθει ο Αραβας. Είναι μια κουβέντα που γίνεται τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτό είναι το ζήτημα σήμερα;». (…)

Τάκης Σπυριδάκης
"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "ΟΛΑ"
4 Δεκεμβρίου 2011

Αν δεν κάνεις τίποτα, τίποτε δεν θα γίνει...

2012-01-12T19:21:00.007+02:00

- Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με την προβληματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει τελευταία ο επιχειρηματικός κόσμος…

«Η δική μου σκέψη εστιάζεται πάντα στο τι δημιουργεί ένα πρόβλημα και όχι στο ποιο είναι το πρόβλημα. Αν λοιπόν κάποιοι άνθρωποι σοβαρολογούν ότι θέλουν να λύσουν το πρόβλημα, πρέπει να φροντίσουν να εξαντλήσουν την ανάλυσή τους στο τι το δημιουργεί, να δεχτούν ότι υπάρχει και τότε να προχωρήσουν στην επίλυσή του. Δυστυχώς, στην ελληνική κοινωνία μέσα από δηλώσεις διαφόρων αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι το πρόβλημα δεν έχει γίνει καν αντιληπτό».

- Θέλετε να πείτε ότι ο Ελληνας πιστεύει ακόμη στο «λεφτά υπάρχουν»;
«Από τη στιγμή που οι λύσεις τις οποίες προτείνει έχουν να κάνουν με λεφτά, τότε μάλλον δεν έχει κατανοήσει το μέγεθος του προβλήματος. Και δεν μιλάω μόνο για τους πολιτικούς, αλλά για όλους τους κοινωνικούς φορείς. Λεφτά δεν υπάρχουν και εφόσον δεν υπάρχουν, όλες οι λύσεις που προτείνονται έως τώρα είναι θεωρητικές. Εμείς, όσον αφορά στην επιτυχία Jumbo, είμαστε πρακτικοί άνθρωποι, βλέπουμε τα προβλήματα και προτείνουμε ρεαλιστικές λύσεις. Το ελληνικό “γίγνεσθαι”, λοιπόν, θα πρέπει να δρομολογήσει σιγά-σιγά κάτι αντίστοιχο. Αν δεν το κάνει, όλο το σημερινό υγιές κομμάτι που έχει απομείνει θα νοσήσει πολύ σοβαρά».

- Εννοείτε ότι ο ιδιωτικός τομέας οδεύει προς πτώχευση ανάλογη με εκείνη του Δημοσίου;
«Ακριβώς. Η αίσθηση μου είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν έχει γίνει κατανοητό ότι σύντομα ένα κομμάτι του ιδιωτικού τομέα θα αρχίσει να υποχωρεί δημιουργώντας πολλαπλάσιο πρόβλημα σε σχέση με αυτό που αντιμετωπίζουμε σήμερα με τη λεγόμενη “πτώχευση” του δημόσιου τομέα. Το ζούμε καθημερινά και απορώ που δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό το φαινόμενο είναι συστημικό. Πολύ σύντομα θα δούμε να πτωχεύουν επιχειρήσεις του λιανικού τομέα για τις οποίες πριν ένα-δύο χρόνια ένα τέτοιο ενδεχόμενο ήταν αδιανόητο. Το λυπηρό είναι ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν το πιστεύει κανείς, θεωρώντας την πτώχευση υγιών επιχειρήσεων απλή κινδυνολογία».

- Πότε πιστεύετε ότι θα ζήσουμε το «κραχ» του ιδιωτικού τομέα;
«Πάρα πολύ σύντομα. Η όλη κατάσταση μου θυμίζει το ρητό “ο γάιδαρος του Χότζα πάνω που έμαθε να μην τρώει ψόφησε”! Η πρώτη φάση του να μην τρως μπορεί να έχει ευεργετήματα, αφού αδυνατίζεις και ξοδεύεις λιγότερα, αλλά στη δεύτερη φάση, αν αυτό γίνει μόνιμο, πεθαίνεις… Αυτή είναι η πραγματικότητα και με στεναχωρεί που θα γίνει αντιληπτή όταν ο κόσμος θα αρχίσει να… πεθαίνει».

- Ποια λύση, λοιπόν, θα προτείνατε;
«Ειλικρινά λυπάμαι που ο κόσμος νομίζει ότι για να κάνεις κάτι χρειάζονται λεφτά. Εγώ θα μιλήσω για μια λύση χωρίς λεφτά, η οποία εστιάζεται στη βάση μιας σκέψης που λέει: “Μην αναλώνετε τον χρόνο σας στο τι μπορεί να κάνει το κράτος για σας, αλλά τι θα κάνετε εσείς για το κράτος”. Η σκέψη μας πρέπει να αναστραφεί και όλες οι κοινωνικές ομάδες να ανασυγκροτηθούν. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: σήμερα στην Ελλάδα όλοι μιλάνε για ανάπτυξη. Η κοινωνική ομάδα των δικαστών θα πρέπει να μεριμνήσει για την οικονομία. Για να μπορέσει η ανάπτυξη να ξεκινήσει πρέπει να θεσπιστεί και να ενεργοποιηθεί άμεσα ένα εξειδικευμένο τμήμα στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στελεχωμένο με ικανούς, ταχύτατους και “ιδεολογικά προσκείμενους” στην ανάπτυξη δικαστές, το οποίο θα εκδικάζει εντός εβδομάδων τις προσφυγές. Μόνο έτσι μπορεί κάποιος να μιλά σοβαρά για ανάπτυξη στην Ελλάδα».

- Τι θα προτείνατε για το κομμάτι της διοίκησης;
«Στο κομμάτι των υπουργείων οι διάφοροι υπουργοί πρέπει να εντοπίσουν τους τομείς συγκριτικού πλεονεκτήματος και να τους ενισχύσουν σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι αθέμιτοι στους ανταγωνιστές μας. Θα σας μιλήσω με ένα παράδειγμα: αν σήμερα διαθέτεις ένα δωμάτιο μέσα στη θάλασσα και το νοικιάσεις, θα πάρεις 100 ευρώ. Αν το δωμάτιό σου βρίσκεται στην παραλία, θα πάρεις 80 ευρώ ενώ αν βρίσκεται 300 μέτρα από την παραλία, θα πάρεις 50 ευρώ. Εμείς, ανοήτως, αυτοπεριοριστήκαμε στο να πουλάμε μόνο δωμάτια των 50 ευρώ, διότι δεν επιτρέπουμε ούτε τη χρήση της παραλίας, ούτε του νερού, ενώ η λογική υπαγορεύει ακριβώς το αντίθετο. Οχι μόνο να μπορείς να χτίσεις μέσα στο νερό, αλλά να μπορείς να κάνεις και λιμανάκι σε κάθε σπίτι, ώστε κάποια στιγμή να διαθέτεις ένα πραγματικά ανταγωνιστικό προϊόν».

- Η τελευταία σας πρόταση φοβάμαι ότι θα προκαλούσε πολλές και σοβαρές αντιδράσεις διαφόρων κοινωνικών φορέων…
«Εδώ στην Ελλάδα τα πράγματα έχουν μετονομαστεί. Οταν κάποιος βελτιώνει κάτι το καταστρέφει, ενώ όταν το παραμελεί το προστατεύει. Οι λογικές του τύπου “αυτός που επιλέγει να κάνει κατοικίες μέσα στη θάλασσα με λιμανάκια και εξέδρες στα βράχια καταστρέφει το περιβάλλον, ενώ εκείνος που δεν κάνει τίποτε αφήνοντας τα μπάζα και τα σκουπίδια το προστατεύει” είναι μυθεύματα, και με αυτές τις θέσεις ασφαλώς και δεν θα υπάρξει ανάπτυξη. Αν σήμερα μιλάνε κάποιοι για ανεμογεννήτριες, δεν καταλαβαίνω γιατί να μη γίνει όλη η Μακρόνησος ένα πάρκο ανεμογεννητριών αντί να αποτελεί το νησί των εγκαταλελειμμένων χαλασμάτων. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν περί τα 3.000 ιδιωτικά νησιά. Να δοθούν, λοιπόν, απεριόριστες χρήσεις γης χωρίς δυνατότητα του συστήματος να εκβιάσει και να πουληθούν άμεσα στους ξένους, να έρθουν να επενδύσουν ώστε να δουλέψουν άμεσα οι τοπικές κοινωνίες με μηδενική συμμετοχή του κράτους. Αν αυτό το πείραμα επιτευχθεί, μετά γιατί να μην νοικιαστούν –ή και να πουληθούν ακόμη- η Μακρόνησος και η Γυάρος; Γιατί να μην έχει κάποιος το δικαίωμα όπου υπάρχουν κατσάβραχα να κάνει πλατφόρμες και να βάλει σεζλόνγκ; Αν παραμείνουμε δέσμιοι αγκυλώσεων και παράλογων απαγορεύσεων, η ελληνική κοινωνία θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση».

- Θα μπορούσαν όλα αυτά να επιτευχθούν βγάζοντας τους ξένους από το παιχνίδι;
«Οχι, διότι οι ξένοι έχουν και τα λεφτά, αλλά και την αισθητική ώστε τα έργα τους να τιμούν το αποτέλεσμα. Αν δεν κάνεις τίποτα, τίποτε δεν θα γίνει. Κι αν τίποτε δεν γίνει, το τέλος μας θα είναι θέμα χρόνου».

- Αν η παραπάνω πρότασή σας υλοποιούνταν, πολλοί θα μιλούσαν για ξεπούλημα στους ξένους…
«Μα, η χώρα δεν φεύγει. Εχει καμιά σημασία το ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της Μακρονήσου; Σημασία έχει η Μακρόνησος να δίνει πλούτο στον ελληνικό λαό και όχι να αποτελεί ένα νεκρό σημείο τον χάρτη. Αλλάζει η ζωή του ανθρώπου αν ο Ολυμπος ήταν στην ιδιοκτησία των Γερμανών και έτσι επένδυαν τα λεφτά τους στην Ελλάδα αντί στην Γερμανία;».

- Αν η Ακρόπολη περνούσε στην ιδιοκτησία των Γερμανών;
«Επειδή μου φέρνετε ένα ακραίο παράδειγμα, θα σας πω ότι αν δίναμε την Ακρόπολη στη διαχείριση των Ιαπώνων, να είστε σίγουρη ότι θα λειτουργούσε 24 ώρες το 24ωρο, επτά μέρες την εβδομάδα και δεν θα κλεινόταν ο κόσμος απ’ έξω από τις τρεις. Η Ακρόπολη είναι ένα προϊόν που θα έπρεπε να δουλεύει ακόμη και την Πρωτοχρονιά».

- Μια τέτοια κίνηση δεν θα σας έθιγε ως Ελληνα;
«Το αντίθετο. Θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα, διότι θα έδινα μια ευκαιρία, στο αδύναμο κομμάτι του ελληνικού λαού να απολαύσει ευεργετήματα. Ο διάλογος που γίνεται αυτή τη στιγμή δεν γίνεται υπέρ των πλουσίων και των εχόντων, αλλά στο όνομα των αδυνάτων, αυτών που δεν έχουν πλέον φωνή. Ενας πλούσιος δεν έχει ανάγκη από τα έσοδα της Ακρόπολης, έχει τα δικά του. Ενας φτωχός, όμως, προσδοκά ότι μέσα από μια τέτοια αξιοποίηση θα έχει ψωμί».

- Είστε από τους ελάχιστους επιχειρηματίες που δεν έχουν προβεί σε μειώσεις μισθών…
«Είμαι δογματικά κατά των μειώσεων των μισθών, διότι πιστεύω ότι στις επιχειρήσεις προέχει η προσπάθεια αύξησης της παραγωγικότητας. Σε έναν εργαζόμενο μπορείς να προτείνεις ή να παίρνει 20% λιγότερο ή να αποδίδει 20% παραπάνω για τα λεφτά που παίρνει. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να του δώσεις τη δυνατότητα και τα μέσα να πράξει παραπάνω, ώστε να μειωθεί έμμεσα το κόστος του. Η μείωση μισθού είναι η έσχατη λύση και, αν ποτέ την επέλεγα, θα σηματοδοτούσε για μένα μια μεγάλη ήττα. Θα σήμαινε ότι το management της εταιρείας μου είναι κάκιστο. Οταν έχουμε ένα εκατομμύριο ανέργους και μια πρωτοφανή τάση σε μειώσεις μισθών και απολύσεων, δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο οι επιχειρήσεις να μη δουλεύουν επτά ημέρες την εβδομάδα κατανέμοντας το προσωπικό σε βάρδιες. Είναι στρέβλωση της λογικής το ότι αν δουλεύουμε όλες τις ημέρες του χρόνου οι άνθρωποι δουλεύουν περισσότερο. Απλώς δουλεύουν περισσότεροι άνθρωποι και σε ανθρώπινες συνθήκες 40 ωρών την εβδομάδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική αναλγησία από το να επιλέγεις να ξεχνάς αυτούς που δεν δουλεύουν – και η ελληνική κοινωνία έχει ξεχάσει αυτούς που δεν δουλεύουν…».

- Εσείς έχετε κάποια επιχειρηματικά σχέδια γι’ αυτό το αδύναμο κοινωνικό κομμάτι;
«Εμείς ξεκινήσαμε με τη βεβαιότητα ότι, εφόσον περνούσαμε έναν βίαιο καθοδικά οικονομικά κύκλο, έπρεπε να δουλέψουμε περισσότερο για να βρεθούμε στο σημείο που ήμασταν. Οι υπεράνθρωπες προσπάθειες που κάνουμε δεν στοχεύουν αυτή τη στιγμή στην ανάπτυξη, αλλά στην σταθεροποίηση της εταιρείας. Αν είχα βρει ως δικαιολογία την κρίση, τα αποτελέσματα θα ήταν πολύ άσχημα. Εμείς πήραμε τα λεφτά της εταιρείας και τα επενδύσαμε. Δεν τρέξαμε να τα κρύψουμε. Αν ένας πλούσιος πρέπει να κάνει κάτι για τη χώρα του σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, αυτό είναι να επιδείξει το θάρρος να ξοδέψει προκειμένου να συντηρήσει και τους γύρω του...».

- Εχετε κυνηγηθεί από ανταγωνιστές σας, κάποιοι μάλιστα από τους οποίους υποστηρίζουν ότι είτε ένας αδίστακτος επιχειρηματίας. Για ποιον λόγο;
«Οποιος κάνει σωστά τη δουλειά του είναι απολύτως φυσιολογικό να κατηγορηθεί με “ασαφείς” κατηγορίες και ό,τι πιάσει. Απλώς στη χώρα μας θεωρείται λίγο πιο φυσιολογικό από αλλού. Προσωπικά δεν πτοούμαι, διότι αντιλαμβάνομαι ότι έχω να αντιμετωπίσω “χάρτινους τίγρεις”. Αν με μια λέξη θέλουμε να εξειδικεύσουμε το τι “πρακτικά” θέλουμε να σημαίνει “εκσυγχρονισμός”, θα λέγαμε ότι σημαίνει επαγγελματισμός. Οπως άλλωστε είπε και ο νέος μας πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήμος, οι μέρες του ακατάσχετου ερασιτεχνισμού έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, για τον απλούστατο λόγο ότι το κόστος είναι δυσβάστακτο και πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από νέο δανεισμό».

-Τι συμβουλή θα δίνατε στους επιχειρηματίες;
«Να κατανοήσουν ότι πρέπει να ξοδέψουν και να επενδύσουν στην Ελλάδα. Διότι οι πλούσιοι αυτού του τόπου έγιναν πλούσιοι χάρη σε αυτόν τον τόπο. Ενα σημαντικό μέρος του πλούτου τους οφείλουν λοιπόν να το ρίξουν σε αυτή τη χώρα. Αν τρομάξουν και φύγουν, η ανάκαμψή της θα είναι κάτι παραπάνω από αδύνατη…».

Απόστολος Βακάκης
"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "BUSINESS STORIES"
8 Ιανουαρίου 2012

Τσόντα γυρίζουμε...

2012-01-04T17:13:00.002+02:00

Ο Γκουζγκούνης έχει πηδήξει μια πιτσιρίκα στην Κρήτη και το έχει μάθει όλο το χωριό, οπότε τον έχει πάρει στο κυνήγι μέσα σ’ ένα δάσος για να τον λιντσάρει. Τρέχει λοιπόν ο καημένος ώσπου σε κάποια στιγμή τελειώνει το δάσος και βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ έναν γκρεμό, ενώ οι υπόλοιποι από πίσω τον πλησιάζουν επικίνδυνα…
Στο αμέσως επόμενο πλάνο βλέπουμε τον Γκουζγκούνη μέσα σε μια βάρκα να τραβάει κουπί! Γυρνάει προς την κάμερα και λέει: «Εεεε ρε παιδιά, δεν γυρνάμε και καμιά περιπέτεια, τσόντα γυρίζουμε…».

Do not gentle into that good night

2011-12-07T17:35:00.006+02:00

Ο Βλάσσης έζησε γρήγορα, ορμητικά και άτσαλα. Πήγε κάποια στιγμή να σοβαρευτεί, μα δεν τα κατάφερε. Πέθανε άγαρμπα. Ηταν καλό παιδί. Πήγαινε με διακόσια, σε ένα αυτοκίνητο που δεν είχε φρένα.
Τον θυμάμαι σε μια φωτογράφηση του “Symbol”. Του είχαμε ζητήσει να μπλεχτεί στ’ ανθισμένα κλαδιά μιας μυγδαλιάς – να μιμηθεί την κλασική φωτογραφία του Ντίλαν Τόμας με τη γλυσίνα στην Ουαλία. Να είναι σοβαρός, βλοσυρός – μετά την περιπέτειά του, που πήγε να πεθάνει. Ηταν εκτός τηλεόρασης, μακριά από τη βουή που τον είχε θρέψει. Επαιξε τον βαρύ, σκεπτόμενο άνθρωπο τέλεια. Κι ήταν βαρύθυμος στ’ αλήθεια.
Ξανακοιτάζοντας τη φωτογραφία του (10 Μαρτίου 2001), με πιάνει άγρια λύπη για το θάνατό του. Η γενιά μου και, κυρίως, η γενιά του γοητεύτηκαν από εικόνες υπερβολής και απληστίας –και ζήτησαν να τα ζήσουν όλα, τώρα! Ανέβασαν στροφές μέχρι να καούν τα πάντα μέσα τους και άρχισαν να γερνούν μεταξύ κυνισμού και δακρύων, σε περίβλεπτες αρένες: ο Βλάσσης στην τηλεόραση.
Παρ’ ότι με στεναχωρούσε το τόσο χύμα του, ένιωθα πάντα την τρυφερή του πάστα. Ηταν ένα παιδί των λουλουδιών που γερνούσε έξαλλα και που, πάλι όπως ο Ντίλαν Τόμας, δεν ήθελε να πάει με το μαλακό μέσα στην όμορφη νύχτα. «Πρέπει να ουρλιάζουν και να καίνε τα γηρατειά μόλις βραδιάζει / οργίσου, οργίσου ενάντια στου φωτός τον τελειωμό».
Εχει κάτι εφηβικό και άγουρο αυτή η επιμονή, αυτή η απληστία. Κάτι που ήταν ακραίο, τεταμένο –και έσπασε. Ούτε η κόρη του ούτε η εύπορη κατάστασή του ούτε η γυναίκα του μπορούσαν να τον σταματήσουν. Ηταν το όμορφο, παράφορο αγόρι των Πελόμα Μποκιού, με τα φιλήδονα χείλη και το πονηρό βλέμμα, η βραχνή φωνή, που θύμιζε χόρτα στο βυθό της θάλασσας –ο εκρηκτικός Βλάσσης που δοκιμάζει την αντοχή των ορίων του- τα πολύ σοβαρά μάτια, οι σακούλες, τα ανάκατα μαλλιά.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι είναι καλύτερο: να καίγεσαι μέσα στην περιέργεια της ύπαρξης ή να καλλιεργείς έναν κήπο την άνοιξη, ενώ η κόρη σου παίζει κοντά σου. Ειλικρινά δεν ξέρω. Αλλά νομίζω δεν αποφασίζουμε εμείς – είναι αποφασισμένο μέσα μας. Ο Βλάσης σίγουρα ήταν προορισμένος να καεί. Χωρίς να είναι ιδιαιτέρως φιλοσοφικός, εξέφρασε με όλη του τη ζωή το στίχο αυτό που συγκεφαλαιώνει τη ροκ υπερβολή:
“Do not gentle into the good night
Rage, rage against the dying of the light”
Ωραίος στίχος. Μα κάτι πρέπει να γίνει και με την πραγματικότητα. Τη λαχτάρα μας να ξαναδούμε τις μυγδαλιές την άνοιξη «πάση θυσία», την κούραση που νιώθουμε όταν κακές ειδήσεις έρχονται, φίλοι αποδεκατίζονται και το σκοτάδι αυξάνει…

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος
"ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"
16 Οκτωβρίου 2004

Steve Jobs

2011-10-06T14:49:00.007+03:00

“I Quit…” ανακοίνωσε ο Steve Jobs συμπληρώνοντας ότι πλέον θα παρακολουθεί τις εξελίξεις από την καρέκλα του προέδρου της Apple, μία είδηση που προκάλεσε λογιστικό πυρετό στους χιλιάδες μετόχους και ρίγη συγκίνησης στα εκατομμύρια θαυμαστές του. Επειδή, απλούστατα, για πολλούς ο εκκεντρικός απόστολος της πληροφορικής είναι αναντικατάστατος. Τον Μάϊο που μας πέρασε ο Γιώργος Παπανδρέου μπήκε στην αίθουσα του Προεδρικού Μεγάρου όπου θα διεξαγόταν το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών μ’ ένα iPad2 ανά χείρας. Κάθησε δίπλα στην Αλέκα Παπαρήγα, η οποία με τη σειρά της άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε από μέσα ένα iPad (σκέτο). Ο Αλέξης Τσίπρας, πιο δίπλα, έριξε μια ματιά στο iPhone του όσο ο Γιώργος Καρατζαφέρης περιοριζόταν στο να ζωγραφίζει καραβάκια σε ένα λευκό μπλοκ, μ’ ένα ταπεινό στυλό. Τους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους εντυπωσίασε ένα γεγονός: η Παπαρήγα με iPad!
Και η ίδια, όμως, εξεπλάγη με την έκπληξη των δημοσιογράφων. Γιατί να μην έχει iPad, δηλαδή, αφού είναι λάτρις της τεχνολογίας; Και στο κάτω κάτω το iPad, όπως το iPhone, το iPod, οι υπολογιστές iMac και τόσα άλλα με πρώτο συνθετικό το «i», δεν είναι το κακό πρόσωπο του καπιταλισμού, αλλά το φωτεινό του, το δημιουργικό, το αισιόδοξο, αυτό που αναβαθμίζει την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής και διαμορφώνει ολόκληρες βιομηχανίες.
Αυτό δεν το είπε η κυρία Παπαρήγα, αλλά όποιος έχει χρησιμοποιήσει κάποια από τα προαναφερθέντα προϊόντα της Apple το προσυπογράφει ανεπιφύλακτα. Και συμμετέχει στην παγκόσμια συγκίνηση για την παραίτηση από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου τα εταιρείας που τα διαθέτει στην αγορά, του ανθρώπου που είναι υπεύθυνος γα τη δημιουργία τους, του θρυλικού Steve Jobs, του πιο επιτυχημένου επιχειρηματία όλων των εποχών (μαζί με το αντίπαλο δέος, τον Bill Gates της Microsoft).
Η συγκίνηση οφείλεται, βέβαια, στον λόγο που οδηγεί τον μόλις 56 ετών Steve Jobs να πάρει τη δυσβάσταχτη αυτή απόφαση, στα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει από το 2004. Η ομιλία του στους αποφοίτους του Πανεπιστημίου Στάνφορντ το 2005 ηχεί πιο επίκαιρη από ποτέ: «Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιων άλλων. Μην αιχμαλωτιστείτε από το δόγμα που θέλει να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι. Μην αφήνετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική φωνή σας. Και, το σημαντικότερο, να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας».
Κάποιοι βλέπουν την απόφασή του να αποσυρθεί ως το τέλος μιας εποχής. Μιας εποχής που εκτείνεται τις δύο τελευταίες δεκαετίες κατά τη διάρκεια των οποίων η τεχνολογία της Apple άλλαξε τη ζωή μας τόσο ριζικά, ώστε να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε για τον τρόπο με τον οποίο ζούσαμε προηγουμένως. Τον τρόπο που ακούγαμε μουσική, που επικοινωνούσαμε μεταξύ μας, που μοιραζόμασταν εμπειρίες, φωτογραφίες, βίντεο, που βλέπαμε animation. Τίποτε δεν είναι πια το ίδιο μετά την έλευση του κυρίου Jobs και του επιχειρηματικού δαιμονίου του.
Τουλάχιστον αποχωρεί ικανοποιημένος, διότι γνωρίζει με σιγουριά ότι το όραμα που μορφοποιήθηκε στο μυαλό του, από όταν ήταν έφηβος ακόμη, πραγματοποιήθηκε: τα κατάφερε και άλλαξε τον κόσμο. Οχι μόνο μία και δύο φορές. Είναι αυτός που εισήγαγε την έννοια το προσωπικού υπολογιστή ήδη από τη δεκαετία του 1970. Αυτός που παρουσίασε τον πρώτο υπολογιστή με ποντίκι, παράθυρα, εικονίδια και γραφικά (λέγε με και Macintosh) το 1984. Αυτός που το 2001 έβγαλε από την πίσω τσέπη του τριμμένου τζιν του το μινιμαλιστικό iPod και έδωσε στον κόσμο τα iTunes, αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο που αγοράζουμε, διαχειριζόμαστε και ακούμε μουσική, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η μουσική βιομηχανία. Το χρωστάμε πολλά για το iPhone και τις εκατοντάδες χιλιάδες ευφάνταστες εφαρμογές του (apps) – μεταξύ των οποίων και το Instagram των 150 εκατ. φωτογραφιών που μοιράζονται στο iPhone τους επίδοξοι φωτογράφοι του αυθόρμητου. Το iPhone καταβρόχθισε στην ουσία το «μουσικόφιλο» ξαδερφάκι του, iPod, θέτοντας σε ισχύ έναν άγραφο νόμο της Silicon Valley: «Φάε εσύ ο ίδιος το φαγητό σου, προτού το κάνει κάποιος άλλος για σένα». Δηλαδή ένα προϊόν υψηλής αγοραστικής αξίας ενσωματώνεται στο τηλέφωνο που το διαδέχεται και ανταγωνίζεται τον προκάτοχό του. Πολλοί το σκέφτηκαν, μόνο ο Jobs το τόλμησε. Το iPad που προτιμούν και οι πολιτικοί μας αρχηγοί θα μπορούσε από την άλλη να είναι ο αγγελιοφόρος του… θανάτου των PC’s.
Αυτός ήταν και ο εμμονικός στόχος του Jobs, να καταπλήσσει τον κόσμο με κάθε νέο τεχνολογικό επίτευγμα της εταιρείας του. Αυτή η επιδίωξη τροφοδοτούσε το ασίγαστο πάθος του και όχι η επιθυμία του να πλουτίσει. Τουλάχιστον δεν ήταν πρώτη στη λίστα της ιεραρχίας του, μολονότι κατάφερε να κερδίσει το πρώτο του εκατομμύριο στα 24 χρόνια του, όταν η Apple διέθεσε ιδιωτικά μετοχές της, ενώ έπειτα από έναν περίπου χρόνο κέρδισε τα πρώτα του 200 εκατ. ως αποτέλεσμα της δημόσιας διάθεσης των μετοχών της εταιρείας. Το σπίτι που αγόρασε με τα πρώτα του χρήματα είχε μεν 19 κρεβατοκάμαρες, αλλά καμία διακόσμηση πέραν από έναν πίνακα του αμερικανού ζωγράφου Maxfield Parish.
O Jobs ατένιζε τον κόσμο από την κορυφή, όμως πολύ σύντομα θα κατακρημνιζόταν και θα βρισκόταν υπό διωγμόν από την ίδια την εταιρεία που δημιούργησε το 1985. Αλλά θα σκαρφάλωνε ξανά στην κορυφή και μάλιστα με πολύ πιο θεαματικό τρόπο από την πρώτη φορά. Από το 1997, οπότε και ανέλαβε (ξανά) τα ηνία της Apple, ως σήμερα, η μετοχή της εταιρείας έχει πολλαπλασιάσει την αξία της 57 φορές. Η Apple φιγουράρει σήμερα ως το πιο πολύτιμο brand του πλανήτη, με χρηματιστηριακή αξία που αγγίζει τα 324 δισ. δολάρια.
«Θεός» ο Jobs. Για τα εκατομμύρια θαυμαστές του, αλλά πρωτίστως για τον εαυτό του. Εξάλλου, στο καθιερωμένο αποκριάτικο εταιρικό πάρτι της Apple το 1978 εμφανίστηκε ντυμένος ως Ιησούς Χριστός. Η ασυνήθιστη επιλογή δεν πέρασε απαρατήρητη από τους συνεργάτες του, οι οποίοι ταλαιπωρούνταν από το υπερτροφικό Εγώ και την αλαζονεία του. Τα υπέμεναν όλα. Για ποιον λόγο ακριβώς; Επειδή η γοητεία και το μέγεθος του οράματός του ήταν ακαταμάχητα. «Θα κάνουμε τον υπολογιστή Lisa τόσο σημαντικό, ώστε να προκαλέσουμε το σύμπαν» τους παρότρυνε και κανείς δεν αμφισβητούσε τον προφήτη της Apple. Αυτός ήταν ο απόστολος της θρησκείας του προσωπικού υπολογιστή.
Πώς τα κατάφερε, όμως, και πώς έφτασε ως εδώ αυτός ο πάλαι ποτέ ασκητικός νέος, ο ορκισμένος χορτοφάγος, ο άπλυτος και ξυπόλητος οπαδός της ζεν φιλοσοφίας, με τα μακριά, αχτένιστα μαλλιά, ο οποίος εγκατέλειψε το ελιτίστικο κολλέγιο Ριντ στο Πόρτλαντ του Ορεγκον ένα εξάμηνο αφότου μισο-παρακολούθησε τα μαθήματα; Επειδή από τότε ήξερε πώς να πάρει τα χρήματα για τα δίδακτρα πίσω και να πείσει επιπλέον τον πρύτανη να τον αφήσει να κοιμάται στο κοιτώνα του κολεγίου δωρεάν. Η ικανότητα του να πείθει, να κλείνει συμφωνίες και να παίρνει ρίσκα εκεί που οι άλλοι λούφαζαν, καθώς και η ψυχαναγκαστική τελειομανία του έγιναν το εισιτήριό του για την επιτυχία. Είναι τόσο απλό;
Μάλλον όχι. Στο βιβλίο «iCon Steve Jobs: Η εντυπωσιακότερη δεύτερη πράξη στην ιστορία των επιχειρήσεων» (εκδόσεις Ωκεανίδα) των Jeffrey S. Young και William L. Simon, περιγράφονται εύστοχα οι λόγοι που έφεραν τον Jobs στην κορυφή του κόσμου, σε αντίθεση με όσους βρέθηκαν στον δρόμο του και συχνά παραγκωνίστηκαν από αυτόν. Εξ ου και ο τίτλος «iCon», ο οποίος συνοψίζει τη βαθιά αντιφατική προσωπικότητα του Jobs – πρωτοπόρος, αλλά και «απατεώνας» μαζί: «Διέθετε τον ενθουσιασμό ενός πωλητής για το προϊόν του, το βιβλικό πάθος του ιεροκήρυκα, την εμμονή ενός ζηλωτή και την αποφασιστικότητα ενός φτωχού παιδιού να πιάσει την καλή». Επιπλέον, βρέθηκε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή: Οταν η Silicon Valley ήταν «η Φλωρεντία της Αναγέννησης», στις αρχές της δεκαετίας του ’70, και η ψηφιακή εποχή μόλις άρχιζε να ανατέλλει. Το timing δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο.
Δεν ισχύει το ίδιο για τα παιδικά του χρόνια. Ο Steve Jobs γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 1955, σε μια εποχή, δηλαδή, όπου οι ανύπαντρες μητέρες συνήθως δεν κρατούσαν τα παιδιά τους, αλλά τα έδιναν για υιοθεσία. Οι πραγματικοί γονείς του, ανύπαντροι και φοιτητές στο Πανεπιστήμο του Γουισκόνσιν, του κληροδότησαν λαμπερά γονίδια. Ο πατέρας του ήταν αραβικής καταγωγής και έκανε διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες, η μητέρα έκανε μεταπτυχιακό στη λογοθεραπεία. Μωρό ακόμη, υιοθετήθηκε από τον Paul και την Clara Jobs και δεν γνώριζε τίποτε για τους πραγματικούς του γονείς επί σειρά ετών. Ενας παλιός φίλος του έχει πει ότι «κάπου βαθιά μέσα του τον έτρωγε η ανασφάλεια, ένιωθε ότι έπρεπε να αποδείξει πόσο σπουδαίος ήταν. Η ορφάνια οδήγησε τον Steve σε μονοπάτια που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα κατανοήσουμε ποτέ».
Ο θετός πατήρ Jobs είχε καλές μηχανολογικές γνώσεις και ζούσε την οικογένειά του εισπράττοντας καθυστερούμενες δόσεις από την αγορά αυτοκινήτων. «Πανέξυπνος», αλλά «μοναχικός» στο σχολείο, ο Steve αδιαφορούσε για τα μαθήματα και προτιμούσε να ταράζει τους δασκάλους του ρίχνοντας στην τάξη αυτοσχέδιες βόμβες ή αμολώντας φίδια (!) στην αίθουσα. Οι αποβολές ήταν συνηθισμένο φαινόμενο και μόνο μια δασκάλα στη Δ’ Δημοτικού στάθηκε ικανή να τον τιθασεύσει και να τον πείσει να διαβάσει: τον δωροδόκησε. «Το χρήμα άναβε μέσα του το πάθος της γνώσης» σχολιάζουν οι συγγραφείς του «iCon».
Στο Γυμνάσιο του Κουπερτίνο γνώρισε τον έτερο Steve, τον κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερό του Wozniak, με τον οποίο θα ξεκινούσαν λίγο αργότερα την Apple μέσα σ’ ένα παλιό γκαράζ, όπως ακριβώς αποπειρόνταν τόσοι και τόσοι επίδοξοι φοιτητές παθιασμένοι με τα ηλεκτρονικά στις παρυφές της Silicon Valley.
Στα 18 του ο Jobs προσελήφθη στη γνωστή εταιρεία videogame Atari. Η δύναμη της πειθούς τους ήταν από τότε τεράστια και στη συγκεκριμένη περίσταση περιορίστηκε στη λιτή, αλλά αδιαπραγμάτευτη δήλωση: «Δεν φεύγω από ‘δω μέσα μέχρι να με προσλάβετε». Ο αρχιμηχανικός που το έκανε, είδε έναν ένθερμο οραματιστή στο πρόσωπο του Jobs, δηλαδή κάποιον «ο οποίος διαθέτει ένα εσωτερικό όραμα που δεν υποστηρίζεται από αντικειμενικά γεγονότα».
Σύντομα, βέβαια, κέρδισε τις εντυπώσεις με την χαρισματικότητά του, αλλά και εμπνέοντας την εμπιστοσύνη στους γύρω του, όπως θα συνέβαινε διαρκώς στη μετέπειτα επαγγελματική ζωή του. Του ανέθεσαν, μάλιστα να απλουστεύσει τον μηχανισμό κατασκευής ενός παιχνιδιού με τίτλο «Breakout». Ο Jobs στράφηκε για βοήθεια στον Wozniak, τον φίλο του και μάγο των ηλεκτρονικών, και ο καταμερισμός εργασίας έγινε ως εξής: «Ο Jobs αγόραζε καραμέλες και Coca-Cola κατά τη διάρκεια του 48ωρου που ο Wozniak σχεδίαζε τα κυκλώματα». Τι πιο λογικό; Ο ένας ήθελε να σχεδιάζει, ο άλλος ήξερε πώς να βγάζει χρήμα. Η αμοιβή τους ήταν 1.000 δολάρια. Ο Jobs είπε στον Wozniak ότι τους έδωσαν 600 και του παρέδωσε το μερίδιο που του αντιστοιχούσε, δηλαδή 300 δολάρια. Ο ίδιος είχε βάλει στην τσέπη τα υπόλοιπα. Είναι γνωστό ότι ο επιτυχημένος επιχειρηματίας δεν περπατά πάντα σε δρόμους στρωμένους με ροδοπέταλα.
Κάμποσα χρόνια αργότερα, ο Jobs θα έπαιρνε όλα τα εύσημα για τη δημιουργία του Macintosh, χωρίς ποτέ να γίνει ευρέως γνωστό ότι αυτός που είχε οραματιστεί και εξελίξει τον συγκεκριμένο υπολογιστή ήταν στην ουσία ο Jef Raskin. Ο Jobs ήταν εμμονικά απορροφημένος από τη φιλόδοξη δημιουργία της Lisa, ενός υπολογιστή που έμελλε να μην απογειωθεί ποτέ στην αγορά. Η Lisa απέτυχε μολονότι ο Jobs εμπιστεύθηκε το πιο αξιόπιστο focus group που γνώριζε: τον εαυτό του. «Οταν ο Bell ανακάλυπτε το τηλέφωνο, δεν βγήκε να κάνει έρευνα αγοράς για να δει αν το χρειαζόταν ο κόσμος» ήταν το αποστομωτικό επιχείρημά του. Ο τελικός Macintosh που παρέδωσε στην αγορά δεν είχε μεγάλη σχέση με αυτόν που άφησε μισοτελειωμένο όταν έφυγε από την εταιρεία ο Raskin ηττημένος από τον Jobs. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι δεν ήταν εξ’ ολοκλήρου δημιούργημα του Jobs.
Θα περνούσαν χρόνια για να πει το περίφημο «η Apple είναι ομαδικό σπορ», όταν θα αναλάμβανε ξανά την εταιρεία και αφότου οι φιλοδοξίες του είχαν ήδη σκοντάψει αρκετές φορές. Σαφέστατα ήξερε να επιλέγει τους καλύτερους. Με ερωτήσεις του τύπου: «πόσες φορές έχεις πάρει ναρκωτικά; Πότε έχασες την παρθενιά σου;» ρωτούσε ο λάτρης του LSD εκείνη την εποχή, περιμένοντας να ακούσει εύστροφες απαντήσεις.
Το καλοκαίρι του ’74 ο Jobs έκανε ένα ταξίδι αυτογνωσίας στην Ινδία. Αφότου περιπλανήθηκε ως κουρελής μοναχός-επαίτης με το κεφάλι ξυρισμένο, κατέληξε, όπως έλεγε αργότερα, στο εξής συμπέρασμα: «Ισως ο Thomas Edison έκανε πολύ περισσότερα για να καλυτερέψει τον κόσμο από όσα ο Karl Marx και ο Neem Karoli Baba μαζί». Είναι ενδιαφέρουσα η επιλογή προτύπου που κάνει ο Jobs. Ο παραγωγικότερος εφευρέτης της σύγχρονης εποχής, ο Thomas Edison, προσέφερε πολύ μεγάλες υπηρεσίες στην ανθρωπότητα με τον φωνογράφο του, τον ηλεκτρικό λαμπτήρα και την κινηματογραφική μηχανή. Είναι λιγότερο γνωστός για το πόσο πολέμησε, πόσο σαμποτάρισε τον ανταγωνιστή του, Nikola Tesla, προκειμένου να μην επικρατήσει η ανακάλυψή του, το εναλλασσόμενο ρεύμα.
Βέβαια, οι τακτικές του Edison δεν μειώνουν την αξία των ανακαλύψεών του. Ισως θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο Jobs είναι ο σύγχρονος Edison, η ιδιοφυΐα του, όμως, παραμένει αδιαμφισβήτητη. Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το σπάνιο αισθητικό κριτήριό του, τόσο σπάνιο στον χοντροκομμένο κόσμο της τεχνολογίας, πλασμένο από άπειρες αλληλουχίες 0 και 1.
«Δημιουργούσε αντικείμενα που ο κόσμος ποθούσε να αποκτήσει. Προσέδιδαν κύρος σε όποιον τα χρησιμοποιούσε. Από το πρώτο Mac μέχρι το πρόσφατο iPad, η ιδιοφυΐα του Jobs έγκειται, όμως, και στην ευχρηστία και στην εργονομία των προϊόντων του» λέει στο ΒΗΜagazino ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος της γραφιστικής ομάδας Beetroot: «Ηταν πανούργος και έδωσε την ευκαιρία στο ευρύ κοινό να χειριστεί μια φαινομενικά περίπλοκη συσκευή, διευκολύνοντάς του έτσι τη ζωή. Οι γραφίστες προτίμησαν τους υπολογιστές της Apple, αρχικά επειδή το λογισμικό που παρείχαν αυτοί ήταν πιο προχωρημένο. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν ισχύει, όμως τα αντικείμενα της Apple είναι πλέον φετίχ λόγω του design τους. Ενα άλλο συγκριτικό πλεονέκτημα των προϊόντων του ήταν η αξιοπιστία τους ως μηχανημάτων, γι’ αυτό και ήταν πολύ ακριβότερα».
Ο βιομηχανικός σχεδιαστής Κωνσταντίνος Χούρσογλου εστιάζει με τη σειρά του στην υψηλή αισθητική των προϊόντων της Apple: «Από την αρχή ήταν μακράν μπροστά σε σχέση με οτιδήποτε άλλο κυκλοφορούσε στην αγορά. Η σημασία που έδινε ο Jobs στη λεπτομέρεια ήταν μοναδική. Δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο του μηχανήματος, είτε το βλέπεις είτε όχι, που να μην είναι σχεδιασμένο μ’ έναν μοναδικό τρόπο. Προσωπικά, με εντυπωσιάζει αυτή η εμμονή με τη λεπτομέρεια».
Το ερώτημα στα χείλη όλων είναι, βέβαια, ποιος θα αλλάζει τον κόσμο εφεξής. Λέγεται ότι ο Timothy D. Cook που αναλαμβάνει δεν είναι τύπος ανάλογου διαμετρήματος. Το νέο iPhone, παρ’ όλα αυτά, κυκλοφορεί το φθινόπωρο και το νέο iPad μέσα στο 2012. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος δεν έχει απόλυτη ανάγκη τη διαρκή αναβάθμιση της τεχνολογίας του. Ο κόσμος, όμως, διψά για τη μαγεία της Apple. Αφήστε που μάλλον έχει ξεχάσει από καιρό να ζωγραφίζει καραβάκια με στυλό…

Μαρίνα Αστραπέλλου
“ΤΟ ΒΗΜΑ” – “BHMagazino”
4 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Steve Jobs είναι το αντίθετο του μάρκετινγκ. Τι κάνει το μάρκετινγκ; Ερευνά την αγορά, ρωτάει τους καταναλωτές για τις ανάγκες τους, οργανώνει ποσοτικές και ποιοτικές έρευνες, δοκιμάζει πρότυπα μοντέλα των προϊόντων σε χρήστες για να δει τις αντιδράσεις τους και να διορθώσει συνακόλουθα το τελικό προϊόν.
Τίποτα από αυτά δεν έκανε ο Jobs. Σε μια εποχή κατά την οποία οι μεγάλες εταιρείες ξοδεύουν εκατομμύρια για έρευνα, αυτός σχεδίαζε τα προϊόντα του μέσα στο νου του. Οταν του μιλούσαν για έρευνα απαντούσε: «Μα οι καταναλωτές δεν ξέρουν τι θέλουν».
Και πραγματικά: Ποιος ήξερε ότι χρειάζεται μια ταμπλέτα, ένα iPhone ή μια οθόνη με εικονίδια και ποντίκι; Ποιος φαντάστηκε ποτέ έναν χώρο σαν το iTunes που περιέχει όλη τη μουσική στον κόσμο, έτοιμη να την αγοράσεις και να την απολαύσεις μ’ ένα κλικ;
Ολα αυτά τα οραματίστηκε και τα υλοποίησε ο Jobs με τρόπο τέλειο. Γιατί και όταν κάτι το είχαν εφεύρει άλλοι, πριν από αυτόν, του έδινε νέα μορφή και τρόπο χρήσης, που το έκανε μοναδικό. Το iPod δεν ήταν το πρώτο mp3 – πριν από αυτό είχα ήδη άλλες τέσσερις συσκευές συμπιεσμένης μουσικής. Αλλά μόνο με το iPod συνειδητοποίησα και εγώ και ο κόσμος τι θα πει διαχείριση φορητής μουσικής. Σε δύο χρόνια κέρδισε την αγορά.
Και έπειτα αυτή η λατρεία του στη φόρμα – στην ομορφιά… Από τη Lisa και τον πρώτο Mac ήδη φαινόταν πως ο Jobs έβλεπε κάθε προϊόν σαν έργο τέχνης. Μετά την επάνοδό του στην Apple έσμιξε με τον Jonathan Ive, τον ιδιοφυή chief designer της Apple, που συνέχισε τη μεγάλη παράδοση της Braun της δεκαετίας του ’50-’60. Ο Ive προλογίζει και το βιβλίο για τον Dieter Rams της Braun, τον μεγαλύτερο σχεδιαστή βιομηχανικών προϊόντων του 20ού αιώνα, και παραδέχεται ότι ακολουθεί τις αρχές του.
Το πρώτο δείγμα της συνεργασίας Jobs – Ive ήταν το iMac (1998), που άλλαξε με χρώμα τον κόσμο των υπολογιστών. Και έπειτα ακολούθησε όλη η σειρά των i-προϊόντων που γοήτευσαν και γοητεύουν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη τη Γη. Η λειτουργικότητα έγινε τέχνη – και η τέχνη λειτουργία. Και ο Jobs ποιητής της τεχνολογίας.
Και αυτόν τον άνθρωπο τον έδιωξαν από την Apple κάτι γραφειοκράτες που μετά βούλιαξαν την εταιρεία. Τον κατηγόρησαν πως ήταν εγωιστής, μονομανής, νάρκισσος, υπερόπτης, αυταρχικός. Ε, και; Ηταν όλα αυτά και κάτι άλλο: μεγαλοφυής.
Στο YouTube υπάρχει η ομιλία του Jobs (ήδη πολιορκημένος από την αρρώστια) στους αποφοίτους του Πανεπιστημίου Στάνφορντ. «Είναι η πρώτη τελετή αποφοίτησης στην οποία παρευρίσκομαι» είπε, αυτός που δεν είχε φοιτήσει πουθενά. (Σημειώστε όλοι εσείς που κυνηγάτε πτυχία: Και οι τρεις μεγάλοι της πληροφορικής, Bill Gates, Larry Ellison, Steve Jobs, ήταν απόφοιτοι γυμνασίου!).
Η ομιλία αυτή είναι ένα εμβληματικό κείμενο της εποχής μας – κάτι που θα μείνει, σαν τον «Επιτάφιο» του Περικλή. Τελειώνει με μια παραίνεση του Jobs στους φοιτητές: «Stay hungry! Stay foolish!» - «Μέινετε πεινασμένοι! Μείνετε τρελοί!».

Νίκος Δήμου
“ΤΟ ΒΗΜΑ” – “BHMagazino”
4 Σεπτεμβρίου 2011

Επτά μέρες βροχής

2011-09-06T16:01:00.003+03:00

(…)
Μα το τυχαίο είναι βασιλιάς και μας κάνει να φαινόμαστε αστείοι ό,τι κι αν πούμε, ακίνητοι όπου κι αν πάμε, ψεύτες σε ό,τι κι αν πιστέψουμε, ανόητοι όσο κι αν σκεφτόμαστε.
Η πράξη, γρήγορα πάντα, ρίχνει μια δυνατή κλωτσιά στη θεωρία. Μπλέκοντας με όλα αυτά που οι λέξεις αρνούνται να περιγράψουν.
Σηκώνοντας ένα βάρος που δεν ξέρω γιατί το θεωρώ δικό μου, μάλλον δεν έπρεπε να δεχτώ αυτό το ρόλο, τώρα ακούω το σχέδιο βήτα με τα χείλη σφιγμένα και τις παλάμες ιδρωμένες, με την αγωνία της σιγουριάς πως δεν υπάρχει τίποτα. (…)

Αναστάσης Σιχλιμίρης
"Επτά μέρες βροχή"
2011

Εσείς φταίτε!

2011-08-05T17:22:00.011+03:00

Εδώ και 42 χρόνια ζω και εργάζομαι ως Βερολινέζος στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία. Οποιος θέλει να καταλάβει την Ελλάδα, θα πρέπει να μπορεί να την αγαπήσει. Η αγάπη μου προς την Ελλάδα εξελίχθηκε σε μια αχαλίνωτη, ενθουσιώδη αλλά και αφελή αφοσίωση, σε σημείο που Ελληνες φίλοι μου φρόντισαν εξ’ αρχής, με σκληρή ειλικρίνεια να με προειδοποιήσουν για τις ιδιορρυθμίες και τους κανόνες που διέπουν αυτή τη χώρα, προστατεύοντας με από απογοητεύσεις. Η αιτία πολλών παρεξηγήσεων, ειδικά τις τελευταίες εβδομάδες και μήνες, βρίσκεται σε μία θεμελιώδη διαφορετική νοοτροπία, έναν τρόπο σκέψης και ζωής που δεν είναι ακόμη συμβατός με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη.

Ζω έντονα σ’ αυτήν την υπέροχη χώρα στην οποία, όλα αυτά τα χρόνια, βίωσα την ανθρώπινη στοργή και ζεστασιά. Εμαθα όμως, επίσης, ότι πολλοί Ελληνες από την εποχή της απελευθέρωσης από την Οθωμανική κυριαρχία –ακόμη και την εποχή της κοινής τους προσπάθειας και νίκης- στεκόντουσαν ως εμπόδιο ή ακόμη και εξόριζαν ο ένας τον άλλον, σε σημείο σήμερα εξαιτίας του φθόνου και της ζήλιας να είναι ανίκανοι να καθίσουν μαζί σε μία συζήτηση στρογγυλής τραπέζης και -την εποχή που το έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ- να επιτύχουν την κοινή συναίνεση.

Εμαθα ακόμη, ότι ζω σε μία χώρα στην οποία οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να σχεδιάζουν μακρο- ή ακόμη και μεσο-πρόθεσμα, που σκέφτονται μόνο τη δικιά τους τσέπη, που οι επόμενοι είναι πάντα αυτοί οι ίδιοι, και οι διεφθαρμένοι αυτοί που εκφράζουν τη λύπη τους, παρά το γεγονός –σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου- ότι το να δίνεις αποτελεί μεγαλύτερη ευλογία από το να παίρνεις.

Τώρα ξεπουλιούνται τα ασημικά τους κράτους, όπως για παράδειγμα το Λιμάνι του Πειραιά στους Κινέζους οι οποίοι στο άμεσο μέλλον με επιμέλεια, εργατικότητα, υπομονή και χωρίς συνεχείς απεργίες θα καταφέρουν να το επιχρυσώσουν. Ετσι που σε λίγα χρόνια όλοι θα καταφέρονται με θυμό και οργή εναντίον των Κινέζων. Απαλλάσσοντας μ’ αυτό τον τρόπο τους Αμερικάνους οι οποίοι εδώ και δεκαετίες ευθυνόντουσαν ακόμη και για τον κακό καιρό και τα άστοχα νούμερα του Λόττο.

Παράλληλα όμως, ζω σε μια χώρα, όπου ο ορθολογικός τρόπος σκέψης δομείται με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη, σε μια χώρα στην οποία πολλές φορές η αυτοπεποίθηση μετατρέπεται σε αυτο-υπερτίμηση και πολλοί άνθρωποι στις ενέργειές τους διακατέχονται από προτερήματα μεταξύ των οποίων όμως δεν συγκαταλέγεται η αυτοπειθαρχία. Οι Ελληνες δεν είναι ποτέ έτοιμοι για την αυτοκριτική τους, ακριβώς γιατί πάντα φταίει κάποιος άλλος.

Σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν συναθροίζονται σε δρόμους και πλατείες εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων κραδαίνοντας σημαίες και πλακάτ υπέρ των κομματικών τους υποψηφίων πριν τις εθνικές εκλογές. Με παρατεταμένο το χέρι υποκλίνονται μπροστά σε κάθε "μικρό" και συχνά διεφθαρμένο πολιτικό, μόνο και μόνο για να εισπράξουν ένα προνόμιο, να έχει μεγαλύτερη απασχόληση το τροχοφόρο εκφορτωτικό τους ή το παιδί τους να αποκτήσει μία προσωρινή δουλειά. Αν αυτό δεν γίνει εφικτό, σε τέσσερα χρόνια σημαίες και αξιωματούχοι αντικαθίστανται. Οι πιστοί Νιμπελούγκεν υπάρχουν μόνο στα γερμανικά έπη, όχι όμως στην ελληνική μυθολογία.

Σ’ αυτή τη χώρα έμαθα επίσης ότι οι υπεύθυνοι δεν είναι ικανοί να μεταρρυθμίσουν δυσκαμψίες και δυσλειτουργίες των συστημάτων Παιδείας και Υγείας, σπρώχνοντας έτσι τα παιδιά τους και τη νεολαία στο εξωτερικό, όπως ακριβώς είχαν κάνει χρόνια πριν οι παππούδες τους, κι έμαθα ακόμη ότι στην πολιτική αυτής της χώρας οι “εμπρηστές” μένουν ατιμώρητοι και μερικές φορές μάλιστα ενθρονίζονται και πάλι ως "επικεφαλής της πυρόσβεσης". Εδώ, όπως σχεδόν σε καμία άλλη χώρα τόσο έντονα, έμαθα πως μπορεί να καλυφθούν χαρακτηριστικά όπως η ειλικρίνεια, η εντιμότητα και το σθένος κάτω από την ελληνική πανουργία, όπως επίσης και ότι σε καμία άλλη χώρα πέραν αυτής δεν διεξάγεται τόσο απελπισμένα ο αγώνας για την αλήθεια. Ο Πλάτων, που ως αδελφή ψυχή γνώριζε πολύ καλά τους συμπατριώτες του, ισχυρίζεται, επίσης: «Το λάθος ενυπάρχει στα λόγια, τα λόγια προκύπτουν από το μυαλό, και όποιος δεν λέει αυτό που σκέφτεται, απλά ψεύδεται».

Σήμερα, όλοι αυτοί που τελματώνουν στην Ελλάδα και είναι εξίσου συνυπεύθυνοι της τρέχουσας κατάστασης –χωρίς εδώ να παραγνωρίζεται το παιχνίδι του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος- είναι οι ίδιοι που γαλουχήθηκαν από τους πατέρες και τους παππούδες τους, που δεν ξεπέρασαν το χαμό της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης και την εκδίωξή τους από τα μέρη αυτά, και που υπέφεραν υπό την κατοχή της ναζιστικής Γερμανίας αλλά και του εμφυλίου πολέμου και οι οποίοι έπρεπε να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους κατά τη διάρκεια μιας Χούντας. Κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα επιβίωσης αναπτύχθηκαν ο φθόνος, η μνησικακία, το ψέμα και η απώλεια της εμπιστοσύνης έναντι του κράτος.

Ωστόσο η ελληνική νεολαία του σήμερα σκέφτεται όπως και οποιαδήποτε άλλη νεολαία σ’ ολόκληρη τη γη. Αποζητά την ειρήνη και την ασφάλεια. Είναι συγκλονιστικές οι προβλέψεις που προμηνύουν κοινωνικές αναταραχές στην Ελλάδα, που ενδέχεται να αποκτήσουν τα χαρακτηριστικά ενός εμφύλιου πολέμου. Σ’ αυτό το σημείο μου έρχεται στο μυαλό ένα απόφθεγμα του Ηροδότου: «Κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο ανόητος ώστε να προτείνει τον πόλεμο έναντι της ειρήνης, καθώς σε ειρηνικούς καιρούς τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ αντίθετα, σε καιρούς πολέμου είναι οι γονείς που καλούνται να θάψουν τα παιδιά τους».

Συνεπώς κάνω μια έκκληση σε όλους όσους έχουν την ευθύνη να πάρουν μέτρα: φροντίστε το μικρό λουλούδι που λέγεται Ελλάδα και κινδυνεύει να περιστοιχισθεί από ίντριγκες που γενούν αδικίες και κακίες ξένων δυνάμεων, τη χώρα στην οποία το ελαιόδεντρο αναπτύσσεται μ’ έναν τόσο ανθεκτικό και σκληρό κορμό και, παράλληλα, έναν τόσο λεπτεπίλεπτο και ευαίσθητο φλοιό. Σώστε την ελληνική νεολαία, η οποία δεν ευθύνεται γι’ αυτή τη μιζέρια. Μην την αφήσετε μόνη της στις επερχόμενες θύελλες και καταιγίδες.

Ο Petros Rottwinkel γεννήθηκε το 1939 στο Βερολίνο, και είναι αρχιτέκτονας. Το 1989 απέκτησε σπίτι στην Ελλάδα και από το 1996 ζει και εργάζεται ως αρθογράφος και συνεταιριστικά οργανωμένος καλλιεργητής ελιάς στο νησί της Θάσου.
Petros Rottwinkel
"DER TAGESSPIEGEL"
26 Ιουνίου 2011

Ανοιξε τα φτερά σου και πέτα...

2011-07-02T19:55:00.021+03:00

O Alan Alda, ένας ξεχωριστός για τη σοβαρότητα και το ήθος του ηθοποιός, άνθρωπος πολιτικοποιημένος, αγωνιστής, φεμινιστής, βρέθηκε σε ιδιαίτερη γι’ αυτόν θέση όταν κλήθηκε “να πει δυο λόγια” από τη Διεύθυνση του κολεγίου στο οποίο φοιτούσε η κόρη του, την ημέρα της αποφοίτησής της. Τα λόγια που είπε ήταν άμεσα, γεμάτα τρυφερότητα και σοφία, μια “ομιλία” που αξίζει να αναδημοσιευθεί:

«Είμαι εδώ σήμερα για έναν πολύ ιδιαίτερο λόγο.
Οταν η κόρη μου, η Εύα, ήταν μικρή, κάθε βραδινή συνομιλία μας ξεκίναγε περίπου με τον ίδιο τρόπο. Ηθελα να παρουσιάσω ένα συναρπαστικό θέμα. Στη συνέχεια έκανα κάποια λαμπερά σχόλια και γενικά μια επίθεση από όλες τις πλευρές μέχρι που η Εύα ή κάποια από τις αδελφές της άρχισαν να εμφανίζουν χαμηλό ενδιαφέρον κάνοντας με να σταματήσω μ’ ένα αργό τραύλισμα.
Σήμερα η Εύα αποφοιτεί και από την τάξη της μου ζήτησαν αν θα ήθελα να εκφωνήσω έναν σύντομο λόγο.
Ασφαλώς και δέχτηκα. Αυτή θα είναι η πρώτη φορά στα τελευταία 21 χρόνια που θα αναγκαστεί να ακούσει ολόκληρο έναν λόγο μου.

Οπως στέκομαι εδώ, νιώθω αυτό που πιθανόν οι περισσότεροι γονείς αισθάνονται σήμερα. Μια επιθυμία, μία μικρή εσωτερική παρόρμηση, να πω κάτι που θα μετρήσει μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Βαθιά μέσα στις καρδιές μας, γνωρίζουμε ότι τα σημαντικότερα πράγματα λέγονται τελευταία. Οι άνθρωποι μπορεί να κουβεντιάζουν ώρες και να μη λένε τίποτα σημαντικό και μετά να κοντοστέκονται στην πόρτα και να λένε λόγια που βγαίνουν κατευθείαν από τη καρδιά τους. Φαίνεται ότι η πόρτα είναι ένα μέρος που μπορεί να ειπωθεί η αλήθεια. Συμβολίζει το τέλος μιας κατάστασης και την αρχή μιας καινούργιας. Και, κατά την άποψη μου, θα υπάρξουν πολλές αβίαστες αλήθειες, εδώ στην πόρτα που στεκόμαστε σήμερα, με την ελπίδα ότι κάποιος απ’ όλους μας θα πει κάτι που, με κάποιο τρόπο, θα καταφέρει να εκφράσει αυτό που δεν λέγεται με λόγια.
Κοντοστεκόμαστε με το χέρι στο χερούλι και φλυαρούμε σαν τον Πολώνιο με τον Λαέρτη. Θυμήσου αυτό: “Μήτε να δανειστείς ποτέ και ούτε να δανείσεις…” και ποτέ μη ξεχνάς: “Πάνω απ’ όλα αυτό: Να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου και να ακολουθείς πάντα, όπως η νύχτα τη μέρα, μία συγκεκριμένη αρχή: να μην είσαι ποτέ ψεύτικος απέναντι στον οποιονδήποτε”.
Επίσης, τα πιο όμορφα και σημαντικά λόγια συχνά λέγονται χωρίς να ακούγονται γιατί γλιστράνε από το στόμα μας ξεκινώντας με τη φράση: «Α, παρεμπιπτόντως».
Κάπου άκουσα ότι ασθενείς μπορεί να μιλάνε με τους θεραπευτές τους για μία ολόκληρη ώρα και μόλις τη στιγμή που φεύγουν, κοντοστέκοντας στην πόρτα της εξόδου, ξεκινάνε μια φράση λέγοντας: “Α, παρεμπιπτόντως” κι εκεί αποκαλύπτουν αυτά που απέφευγαν να πουν τα προηγούμενα 50 λεπτά.
Στην πραγματικότητα, όταν ο Πολώνιος ολοκλήρωσε τις πατρικές συμβουλές προς το γιο του, ο οποίος πιθανόν και να μην τις πρόσεχε με μεγάλο ενδιαφέρον, του είπε –ακριβώς τη στιγμή που ο νεαρός ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί στη δικιά του βάρκα- “Α, παρεμπιπτόντως, αν ποτέ έχεις τίποτε μπλεξίματα, μη ξεχνάς ότι μπορείς πάντα να με βρεις στο γραφείο μου”.

Κοντοστέκοντας στην πόρτα της εξόδου σήμερα, αυτά είναι τα αποχαιρετιστήρια λόγια προς την κόρη μου Εύα.
Μπορεί να ακούγομαι λίγο σαν τον Πολώνιο, Εύα, αλλά βλέπεις, με τον Πολώνιο έχουμε κάτι κοινό – όπως όλοι οι γονείς μας αρέσει να ακούμε τον εαυτό μας να συμβουλεύει. Κι έχω τόσα πολλά που θέλω να σου πω.
Το πρώτο πράγμα που θέλω να πω είναι να μην φοβάσαι. Ζαλισμένη απ’ όλο αυτό τον ενθουσιασμό που αισθάνεσαι σήμερα –και που αισθάνομαι κι εγώ την ώρα που αποφοιτείς- υποψιάζομαι ότι διακατέχεσαι επίσης από μια αβεβαιότητα. Ξαφνικά διαπιστώνεις ότι ενηλικιώθηκες και κρατάς πλέον τη ζωή σου στα χέρια σου. Και νιώθεις να πέφτεις σ’ έναν κόσμο που λειτουργεί τόσο ομαλά όσο ένα αυτοκίνητο με τετράγωνες ρόδες. Θέλω να ξέρεις ότι είναι φυσιολογικό να διακατέχεσαι από αβεβαιότητα. Την ίδια αβεβαιότητα νιώθω κι εγώ. Σ’ έναν κόσμο σαν κι αυτόν που ζούμε, η αβεβαιότητα είναι το φυσιολογικό συναίσθημα. Είσαι ενήλικη σε μία εποχή που οι ηγέτες του κόσμου συμπεριφέρονται σαν παιδιά των οποίων οι απαιτήσεις είναι αδιαπραγμάτευτες. Οπου η κεντρική εικόνα του σήμερα είναι τρομακτική: ανθρώπινες ανησυχίες εκφρασμένες απάνθρωπα. Και που η μόνη αντίδραση σ’ αυτό είναι η οργή όταν κανείς αισθάνεται ανήμπορος.
Αν σε όλα αυτά δεν ένιωθες και μια μικρή αβεβαιότητα, θα ανησυχούσα για σένα. Προετοίμαζες τον εαυτό σου όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν είσαι πια σίγουρη για ποιο λόγο. Ξέρεις τι θέλεις να κάνεις τώρα που αποφοιτείς, αλλά δεν είσαι απόλυτα σίγουρη πως θα είναι αυτό και πως θα το πετύχεις. Κάποιοι από τους συμμαθητές σου πάλι, δεν έχουν ιδέα για το τι θέλουν να κάνουν στα επόμενα χρόνια της ζωής τους. Κι αυτό δεν είναι ανησυχητικό, επίσης, καθώς όλοι σας μάθατε στο σχολείο κάτι πολύ σημαντικό – έχετε μάθει να μαθαίνετε.
Είναι κατανοητό να αισθάνεσαι λίγο εκτός ισορροπίας. Η ενηλικίωση σου έφτασε, έτσι ξαφνικά, και εσύ δεν ξέρεις αν είσαι έτοιμη για κάτι τέτοιο. Νομίζω όμως ότι κι εγώ πολλές φορές δεν αισθάνομαι έτοιμος για την ενηλικίωση - τη δική σου ή τη δική μου.
Μόλις προχθές ήσουν ακόμη μωρό. Φοβόμουν να σε κρατήσω, έμοιαζες τόσο εύθραυστη. Χθες ακόμη, ένιωθα τόσο ανίκανος όταν έσπασες το χέρι σου, στα εννιά σου χρόνια. Μόλις σήμερα το πρωί μπήκες στην εφηβεία. Οσο μεγαλώνω, το μόνο πράγμα που επιταχύνει είναι ο χρόνος. Αλλά όσο κι αν είναι αλήθεια ότι ο χρόνος είναι κλέφτης, τελικά σου αφήνει κάτι για αντάλλαγμα. Με το χρόνο αποκτάς εμπειρία – και όση αβεβαιότητα και να νιώθεις για τον υπόλοιπο κόσμο, τουλάχιστον μπορείς να αισθάνεσαι σίγουρη για το δικό σου έργο.
Κι αυτό είναι το επόμενο που θέλω να σου πω, κοντοστέκοντας στην πόρτα της εξόδου σήμερα: Αγάπα αυτό που κάνεις. Οταν βάζεις την καρδιά σου σ’ αυτό που κάνεις τότε πραγματικά δεν μπορεί να βγεις χαμένη. Αν δουλεύεις με την καρδιά σου, πιθανόν αυτό που κάνεις να πετύχει, ενώ αν όχι, μάλλον θα αποτύχει. Αλλά ο λόγος που δεν μπορεί να βγεις χαμένη, ανεξαρτήτως αν σου αποδώσει πολλά χρήματα ή όχι, είναι ότι θα έχεις περάσει υπέροχα και κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σου πάρει αυτή την εμπειρία.

Θέλω να σου πω τα πάντα. Αν είναι δυνατόν να χωρέσω τόσα πράγματα, μικρά και μεγάλα, σ’ αυτόν τον παρατεταμένο αποχαιρετισμό.
Θέλω να σου πω να γελάς. Φοβόμουν πάντα να γράψω ή να παίξω σε κωμωδίες, προκαλούν ένα επιπόλαιο συναίσθημα, αλλά όσο σκέφτομαι τα καλά που προξενεί το γέλιο στους ανθρώπους, έχω πια την άποψη ότι το να κάνεις τον κόσμο να γελάει είναι ένα μεγαλοπρεπές έργο. Εχεις ένα υπέροχο γέλιο. Κελαριστό. Συνέχισε να γελάς. Προσπάθησε να ακούγεται το κελάρυσμα αυτό τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, για το δικό σου καλό. Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι το μόνο πράγμα που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα υπόλοιπα ζώα είναι η ικανότητα που έχουμε να γελάμε. Εγώ πάλι δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι υπάρχει κάτι που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα, εκτός ίσως από τον ακραίο εγωισμό που έχουμε και που μας οδηγεί να πιστεύουμε ότι αυτά είναι ζώα ενώ εμείς όχι. Αλλά πρέπει να σημειώσω, ότι όταν οι άνθρωποι γελάνε, γενικά δεν θανατώνουν ο ένας τον άλλον. Ετσι, συνέχισε να γελάς κι αν μπορείς κάνε κι άλλους να σε συνοδεύσουν σ’ αυτό σου το γέλιο, ίσως βοηθήσεις έτσι αυτό το σαπιοκάραβο να επιπλέει.

Θέλω να σου πω πράγματα που θα σε βοηθήσουν στην πορεία σου. Εχω αυτή την ακατανίκητη τάση να σου μεταδώσω αξιώματα. Αλλά ζούμε πλέον σε νέες εποχές. Παράξενες εποχές. Ακόμη και ο Χρυσός Κανόνας δεν μοιάζει επαρκής ως συμβουλή ενός πατέρα προς την κόρη του. Χρειάζεται κάποια προσθήκη. Γνωρίζεις πόσο μου αρέσουν οι τροπολογίες. Μπορεί να υποψιάζεσαι ότι θα ήθελα να προσθέσω κάποιες στο Σύνταγμα, αλλά πιθανόν δεν γνωρίζεις ότι το ίδιο θα ήθελα να κάνω και στον Χρυσό Κανόνα. Ιδού ο δικός μου Χρυσός Κανόνας, σε μία θαμπή εποχή: Να είσαι δίκαιη απέναντι στους άλλους, αλλά φρόντισε να είναι δίκαιοι κι εκείνοι απέναντί σου.

Ο κόσμος είναι πολύπλοκος. Ελπίζω να μάθεις να ξεχωρίζεις τα πράγματα. Γνωρίζεις πόσο αγαπώ τη λογική. Είχα πάντα την αίσθηση ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη μόρφωσή μου ήταν η ικανότητα που απέκτησα στην αιτιολόγηση των πραγμάτων καθώς και η ικανότητα να χρησιμοποιώ σωστά τη γλώσσα που μιλάω. Γι’ αυτό κι από πολύ μικρό κορίτσι που ήσουν προσπαθούσα να σου μεταδώσω κάποια μαθήματα περί λογικής. Χαμογελώ σκεφτόμενος εκείνη τη μέρα, θα τη θυμάσαι, όταν σου μετέφερα τον πρώτο κανόνα της λογικής σκέψης: Ενα πράγμα δεν μπορεί την ίδια στιγμή να είναι και να μην είναι σεβαστό (μέσα στο μυαλό σου έλεγες: όπως αισθάνομαι κι εγώ μαζί σου αυτή τη στιγμή, έτσι δεν είναι;). Είχες την ευγενή καλοσύνη να ακολουθήσεις μία λογική πορεία, ίσως γιατί μιλούσα ενθέρμως γι’ αυτήν, και ν’ ανακαλύψεις ότι σήμερα διδάσκεται η λογική συμβολικά χωρίς να αναφέρεται ποτέ ο αρχικός αυτός κανόνας. Ομως ανεξάρτητα από το λόγο που σε οδηγεί να ακολουθείς αυτή την πορεία, εύχομαι να μάθεις να ξεχωρίζεις τα πράγματα. Το ροδάκινο δεν είναι το χνούδι του, ο βάτραχος δεν είναι τα εξογκώματά του, ο άνθρωπος δεν είναι οι ιδιοτροπίες του. Αν μπορούμε να ξεχωρίζουμε τα πράγματα, μπορούμε να είμαστε ανεκτικοί και να φτάνουμε στην καρδιά των προβλημάτων αντί να παιδευόμαστε ατελείωτα με το άγαρμπο περίβλημά τους. Από τη στιγμή που θα αποκτήσεις τη συνήθεια να ξεχωρίζεις τα πράγματα, θ’ αρχίσεις να βάζεις σε δοκιμασία τις ίδιες τις δικές σου αντιλήψεις. Οι αντιλήψεις σου είναι το παράθυρό σου στον κόσμο. Καθάριζέ το συχνά αλλιώς το φως δεν θα περνά μέσα. Οταν επεξεργάζεσαι τις δικές σου αντιλήψεις δεν θα δέχεσαι άκριτα τις ακατέργαστες αντιλήψεις των άλλων. Ετσι θα είναι πολύ δύσκολο να παγιδευτείς σε προκαταλήψεις ή επιφυλάξεις ή να επηρεαστείς από ανθρώπους που ζητάνε να τους παραδώσεις το μυαλό, την ψυχή ή τα χρήματά σου επειδή εκείνοι έχουν τα πάντα υπολογίσει για λογαριασμό σου.

Μπορεί εγώ σήμερα να μην έχω το ρυθμό αφήγησης ή το στυλ του Πολώνιου αλλά σίγουρα έχω κι εγώ όλες του, τις σχεδόν ξεμωραμένες, ανάγκες νουθέτησης. Θέλω να σου πω να είσαι όσο πιο έξυπνη μπορείς αλλά να θυμάσαι πάντα ότι είναι προτιμότερο να είσαι σοφή. Και να μην εκνευρίζεσαι όταν θα διαπιστώνεις ότι χρειάζεται πολύς, πάρα πολύς καιρός, μέχρι να ανακαλύψεις τη σοφία, γιατί κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς που βρίσκεται. Βλέπεις, έχει την τάση να εμφανίζεται σε απρόσμενες περιόδους, ακριβώς όπως ένας σπάνιος ιός, και να προσβάλει συχνότερα ανθρώπους που δείχνουν συμπόνια και κατανόηση.

Η πόρτα κοντεύει να κλείσει κι εγώ ακόμη δεν το έχω πει. Θα φύγεις κι εγώ ακόμη δεν θα έχω βρει τις λέξεις για να το πω. Επέτρεψε μου να σκάψω λίγο βαθύτερα.
Ας πάμε στα χρόνια που ήμουν φοιτητής στο κολέγιο. Τότε υπήρχαν λέξεις που είχαν για μένα μεγάλη δύναμη – ίσως έχουν και για σένα σήμερα. Είχα ξεχάσει πόσα πολλά σήμαινε για μένα τότε αυτή η ιδέα και πόσο είχα γράψει και διαλογιστεί γι’ αυτήν. Ηταν η ουσία μιας φιλοσοφίας, πολύ δημοφιλής εκείνη την εποχή, και μια από τις πιο χρήσιμες και ευχάριστες ιδέες που έχω ακούσει ποτέ.
Και είναι αυτή: Η ζωή είναι παράλογη και χωρίς νόημα, γεμάτη από ασήμαντα πράγματα. Πιθανόν να μην σας ακούγεται ως χρήσιμη κι ευχάριστη μια τέτοια άποψη, αλλά πιστεύω ότι είναι, γιατί είναι ειλικρινής και σίγουρα κεντρίζει τη προσοχή σας.
Είχα ένα δάσκαλο εκείνη την εποχή που με είδε με το βιβλίο του Jean Paul Sartre παραμάσχαλα και μου είπε: “Πρόσεξε, αν διαβάσεις πολύ από αυτό θα αρχίσεις να ντύνεσαι στα μαύρα, θα είσαι ωχρός και δεν θα κάνεις τίποτα στο υπόλοιπο της ζωής σου”. Τέλος πάντων, εγώ το διάβασα το βιβλίο παρ’ όλα αυτά, και όπως αποδείχθηκε είμαι ηλιοκαμένος και ωραίος, πλούσιος και παραγωγικός και ευτυχισμένος όσο λίγοι στη δουλειά τους.
Μπορεί να ήταν η φυσική μου αισιοδοξία στη δουλειά αλλά αυτό που είδα και κατάλαβα απ’ όλα τα κείμενα περί υπαρξισμού ήταν ότι πράγματι η ζωή δεν έχει κανένα νόημα εκτός αν της προσθέσεις νόημα εσύ, ότι είναι στο χέρι μας να διαμορφώσουμε εμείς τη δική μας ύπαρξη. Αν δεν κάνετε κάτι, αν δεν δημιουργήσετε κάτι θα είναι σαν να μην υπήρξατε ποτέ.
Ημουν συνεπαρμένος εκείνη την εποχή από έναν καθολικό υπαρξιστή ονόματι Gabriel Marcel ο οποίος μιλούσε για την πίστη ως απαραίτητη προϋπόθεση της ανθρώπινης ύπαρξης. Η πίστη είχε ιδιαίτερη σημασία σύμφωνα με εκείνον –υποδήλωνε την παρουσία του ανθρώπου ως ύπαρξη- το να συνυπάρχεις με τον υπόλοιπο κόσμο γύρω σου. Αυτό εμένα δεν μου φαινόταν καθόλου αυστηρό. Ο Υπαρξισμός υποτίθεται πως είναι η φιλοσοφία της απελπισίας. Οχι όμως για μένα – μου έμοιαζε σαν τη σκληρή κρύα πέτρα πάνω στην οποία χτυπάς όταν πέφτεις στο βυθό κι έβλεπα μετά τη διέξοδο ενός νέου προορισμού. Αυτό που διαπιστώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, ανεξαρτήτως πόσο έχουν αγαπηθεί και πόσο έχουν αγαπήσει, είναι ότι βαθιά, πολύ βαθιά μέσα μας, είμαστε μόνοι. Δεν σου τα λέω αυτά προσπαθώντας να σε πιέσω να αποστρέφεις τα μάτια σου από το ελαφρύ πετάρισμα των λουλουδιών μια ανοιξιάτικη μέρα. Απλά γνωρίζω ότι ο χειμώνας θα έρθει, κι όταν θα πρέπει να παλέψεις με τη ψυχρή μοναξιά, το ιδιωτικό τέρας του καθενός μας, θέλω να κοιτάξεις κατάματα αυτό το καταραμένο συναίσθημα. Θέλω να το δεις όπως πραγματικά είναι και να το νικήσεις.
Αυτό που τότε ονομάζαμε άνοιξη, ήταν η πεμπτουσία ολόκληρης εκείνης της εποχής. Ηταν είδηση τότε, όταν κάποιοι αποφάσισαν ότι ο Θεός πέθανε, εν τω μεταξύ όμως έχει πεθάνει ο Sartre και κατά έναν περίεργο τρόπο μέσα από την απαισιοδοξία του γεννήθηκε η αισιοδοξία. Η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι την εποχή που ήμουν στο κολέγιο, πριν από 25 χρόνια, όλοι μιλούσαμε για το Μηδέν αλλά κινούμασταν σ’ έναν κόσμο προσπάθειας και κοπιαστικό. Και σήμερα, που σχεδόν κανείς πια δεν μιλάει για το Μηδέν, σ’ αυτόν τον ίδιο κόσμο που θα πρέπει να κινηθείς κι εσύ, το Μηδέν μας έχει κατακλύσει.
Μπορεί να μην το αισθάνεσαι τώρα, σίγουρα όχι σε μια μέρα σαν τη σημερινή. Ισως το νιώσεις - όχι σήμερα που αποφοιτείς εσύ – άλλα όταν θα αποφοιτεί το δικό σου παιδί. Οποτε όμως σε αγγίξει αυτό το παράλογο συναίσθημα, θέλω να είσαι έτοιμη. Θα είναι πολύ δύσκολο να σε αδράξει αν βρίσκεσαι ήδη σε κίνηση.

Μπορείς να μάθεις τις δεξιότητες του επαγγέλματος που θα ακολουθήσεις. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις δεξιότητες αυτές καθώς και άλλες που έμαθες εδώ για να σκάψεις βαθιά στον κόσμο και να τον ωθήσεις σε μια καλύτερη πραγματικότητα.
Για αρχή μπορείς να παλέψεις για καθαρότερο αέρα και νερό. Σύμφωνα με μία θεωρία η δηλητηρίαση μολύβδου ήταν η αιτία της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επειδή η άρχουσα τάξη μαγείρευε το φαγητό σε ακριβά δοχεία με επένδυση μολύβδου. Δεν το ήξεραν τότε, εμείς όμως σήμερα δεν έχουμε τέτοια δικαιολογία. Σήμερα, σχεδόν 2.000 χρόνια μετέπειτα, πολλές Αμερικάνικες εταιρίες έχουν τη φαεινή ιδέα της απαλλαγής των βιομηχανικών τους αποβλήτων ενσωματώνοντας τα στη τροφή μας. Οχι με άμεσο τρόπο φυσικά. Κάτι τέτοιο θα κόστιζε πολύ. Πρώτα τα θάβουμε στη γη – έτσι μολύνουμε τον υδροφόρο ορίζοντα και το επόμενο πράγμα που συμβαίνει είναι ότι απολαμβάνεις ένα μολυβδολασπωμένο-μπέργκερ. Μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό.
Ή μπορείς να προσπαθήσεις να κάνεις το σύστημα απονομής δικαιοσύνης να λειτουργήσει. Να φέρεις πιο κοντά τη μέρα στην οποία οι πλούσιοι και οι προνομιούχοι θα αντιμετωπίζονται με τα ίδια δεδομένα που αντιμετωπίζονται οι φτωχοί και οι περιθωριοποιημένοι.
Ή μπορείς να προσπαθήσεις να βάλεις ένα τέλος στο οργανωμένο έγκλημα, σ’ αυτήν την ευτυχισμένη οικογένεια που προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει, την ίδια ώρα που εξολοθρεύει μια ολόκληρη γενιά με τα ναρκωτικά κι απομυζά τη ζωή της οικονομίας μας.
Ή μπορείς να κάνεις προσεκτικά βήματα στο μονοπάτι που κινείται θορυβωδώς η πυρηνική ενέργεια. Και να διατυπώσεις μια απλή ερώτηση: Τι απέγινε η αρχή της μηδενικής ακτινοβολίας;
Ή μπορείς να προσπαθήσεις να κρατήσεις τις τίγρεις του πολέμου μακριά από τις πόρτες μας για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Να κάνεις ότι μπορείς ώστε να αποτρέψεις ενήλικες να στέλνουν παιδιά στο θάνατο. Σήμερα πάλι έχουν αρχίσει να κουρδίζονται στο ρυθμό της μελωδίας του πολέμου. Κάνουν προετοιμασίες και δοκιμαστικές επιδρομές. Γαργαλάνε το θυμό μας. Μας ρωτάνε αν είμαστε έτοιμοι να περιχύσουμε την κρέμα της νεολαίας μας πάνω στο έδαφος στο οποίο και θα κοιμηθεί και θα εξαφανιστεί δια παντός. Απάντησέ τους πως όχι, δεν είμαστε έτοιμοι. Η στιγμή για να σταματήσεις τον επόμενο πόλεμο, είναι τώρα – πριν αυτός ξεκινήσει.
Αν θέλεις να διερευνήσεις το παράλογο που εισβάλλει στον ανθρώπινο εγκέφαλο και τον δονεί σαν κουδουνίστρα, προσπάθησε να καταλάβεις τι είναι αυτό που μας κάνει να αντιμετωπίζουμε άλλους ανθρώπους ως κατώτερα όντα. Πώς μπορούμε ταυτόχρονα να διαπαιδαγωγούμε και να βασανίζουμε. Πώς μπορούμε να ανησυχούμε και να αγωνιούμε για ένα μικρό κορίτσι που έχει εγκλωβιστεί στη στοά κάποιου ορυχείου, μοχθώντας μέρες και νύχτες για να το απεγκλωβίσουμε και ταυτόχρονα να εξολοθρεύουμε σε μια πολεμική επιχείρηση όλο αυτό τον κόσμο χωρίς να κουνήσουμε βλέφαρο. Οταν, πριν από μερικούς μήνες, διατυπώθηκε το νέο μας πολεμικό σχέδιο κάποιοι νέοι σηκώσανε πανό που έγραφαν: “Τίποτα δεν αξίζει τόσο ώστε να πεθάνεις γι’ αυτό”. Δεν συμφωνώ. Δεν πιστεύω ότι τίποτα δεν αξίζει τόσο ώστε να πεθάνεις γι’ αυτό, αλλά από τα νιάτα μου ακόμη αναρωτιέμαι αν κάτι αξίζει τόσο ώστε να σκοτώσεις γι’ αυτό. Αν σε ενδιαφέρει η απάντηση, μπορείς κι εσύ να το αναρωτηθείς κι επίσης να προσπαθήσεις να καταλάβεις γιατί άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, από κάθε χώρα, από κάθε τάξη, από κάθε θρησκεία, μπορούν κάποια στιγμή, τόσο εύκολα, για λόγους σημαντικούς ή ασήμαντους, να εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους, να τους κάνουν να υποφέρουν κι έτσι απλά να τους εξαφανίζουν.

Κι ενώ θα ασχολείσαι με όλα αυτά, υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να κάνεις. Μπορείς να παραλάβεις τη σκυτάλη την οποία μετέφερε η Seneca Falls. Θυμήσου ότι κάθε δικαίωμα που έχεις ως γυναίκα κερδήθηκε για σένα από γυναίκες που παλέψανε σκληρά γι’ αυτό. Οτιδήποτε άλλο κατέχεις είναι προνόμιο, όχι δικαίωμα. Η απόκτηση ή η αφαίρεση ενός προνομίου εναπόκειται στην ευγενή καλοσύνη των ισχυρών που έχουν εξουσία. Υπάρχουν μικρά κορίτσια που γεννούνται αυτή τη στιγμή και τα οποία δεν θα έχουν τα ίδια δικαιώματα που απολαμβάνεις εσύ εκτός αν συνεισφέρεις κι εσύ στη διατήρησή τους καθώς και στην επέκταση της ισότητας των γυναικών. Η σούπα της πολιτισμένης ζωής είναι πράγματι ένα θρεπτικό ραγού το οποίο όμως δεν αναβλύζει μοναχό του. Πρόσθεσε κάτι στο τσουκάλι φεύγοντας, για τους ανθρώπους που έρχονται μετά από σένα.

Υπάρχουν, βέβαια, εκατοντάδες άλλα πράγματα με τα οποία μπορείς ν’ ασχοληθείς και είναι όλα ικανά προς επίτευξη κι έτσι υπάρχει αφθονία που μπορεί να σε κρατήσει απασχολημένη για το υπόλοιπο της ζωής σου. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι έτσι θα μειωθεί εντελώς ο παραλογισμός στη ζωή σου, αλλά σίγουρα μπορεί να τον υποβιβάσει σ’ ένα υποφερτό επίπεδο. Θα σου επιτρέψει, μία στις τόσες, να κάνεις μια ευτυχισμένη διακοπή από το Μηδέν και να αποκτήσεις την αίσθηση ότι σε γενικές γραμμές τα πράγματα φαίνεται να προοδεύουν.

Σε βλέπω να συνοφρυώνεσαι, μ’ εκείνο τον τρόπο που τόσο αγαπώ. Αυτή τη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια σου που υποδηλώνει την αμφιβολία και το σκεπτικισμό σου, ακριβώς όπως στα πρόσωπα της μητέρας σου και του παππού σου, του Simon. Ο γενετικός κώδικας είναι αυτός που δίνει το σήμα της αμφιβολίας προς εμένα αυτή τη στιγμή. Γιατί, σε μια τέτοια μέρα ενθουσιασμού και ελπίδας να μιλάω εγώ για το Μηδέν και την παρακμή; Γιατί θέλω να συγκεντρώσεις αυτή την ελπίδα και το επίπεδο του ενθουσιασμού που σε διακατέχει σήμερα, σε συνεκτικές ακτίνες οι οποίες σαν λέιζερ θα χτυπήσουν τους στόχους της δυσαρέσκειάς μας.

Θέλω να είσαι δυνατή. Να κάνεις το καλό όταν μπορείς και να υψώνεις ως ασπίδα την ευφυΐα και την εξυπνάδα σου απέναντι στην φαυλότητα των άλλων. Και πάνω απ’ όλα να γελάς και να απολαμβάνεις τον εαυτό σου σε μια ζωή δικών σου επιλογών, σ’ έναν κόσμο που έχτισες μόνη σου.

Θέλω να είσαι δυνατή κι επιθετική, σκληρή κι ανθεκτική και γεμάτη συναισθήματα.

Θέλω να είσαι το καθετί δικό σου, μέσα στα βάθη της ύπαρξής σου.

Θέλω να έχεις θράσος.
Τίποτα σημαντικό δεν επιτεύχθηκε χωρίς θράσος. Ο Κολόμβος είχε θράσος. Αυτοί που υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας είχαν θράσος.

Ποτέ μην στρέφεις τις αμφιβολίες σου προς τον εαυτό σου. Γέλα με τον εαυτό σου, αλλά ποτέ μην αμφιβάλεις γι’ αυτόν.
Κάθε φορά που αναρωτιέσαι για τον εαυτό σου, κοίταξε ψηλά τ’ αστέρια που στροβιλίζονται στους ουρανούς και συνειδητοποίησε πόσο μικροκαμωμένα και καχεκτικά μοιάζουν. Υποτίθεται πως έχουν προέλθει από γιγάντιες κοσμικές εκρήξεις και παρ’ όλα αυτά είναι αυτές οι μικρές ασήμαντες τελίτσες. Οταν παίρνεις απόσταση από τα πράγματα, μόνο τότε καταλαβαίνεις πόσο σημαντική και ισχυρή είσαι.

Να είσαι τολμηρή. Αφησε τη δύναμη της επιθυμίας σου να δώσει ώθηση και ορμή σε κάθε σου βήμα.

Ενήργησε με όλο σου το είναι. Οταν ξεκινάς για μέρη άγνωστα μην αφήνεις κομμάτια του εαυτού σου στην ακτή για σιγουριά. Πιθανόν να γελάσουν μαζί σου αν δεν ανακαλύψεις την Ινδία. Ας τους να γελάνε. Η Ινδία έχει ήδη ανακαλυφθεί. Εσύ θα γυρίσεις με μια ολοκαίνουργια Αμερική. Εχε το θράσος να πας σε ανεξερεύνητα εδάφη. Να είσαι γενναία ζώντας τη ζωή σου παραγωγικά. Η δημιουργία είναι το μέρος που δεν έχει πάει άλλος κανείς. Δεν έχει ανακαλυφθεί από κάποιον άλλον στο παρελθόν. Θα πρέπει να αφήσεις πίσω σου την άνεση της πόλης και να βαδίσεις στην ερημιά της έμπνευσής σου. Δεν μπορείς να πάρεις το λεωφορείο για να πας. Ο μόνος τρόπος για να φτάσεις είναι η σκληρή δουλειά, οι ριψοκίνδυνες αποφάσεις και το να μην γνωρίζεις και πολύ καλά αυτό που κάνεις. Ομως αυτό που θα ανακαλύψεις θα είναι υπέροχο. Αυτό που θα ανακαλύψεις θα είσαι εσύ.

Αυτά λοιπόν, ήταν τα αποχαιρετιστήρια λόγια μου εδώ, την ώρα που η πόρτα ανάμεσά μας κλείνει σιγά. Σίγουρα θα υπάρξουν κι άλλα αποχαιρετιστήρια λόγια στη ζωή μας, έτσι που αν σήμερα δεν κατάφερα να τα πω όλα, ίσως τα καταφέρω την επόμενη φορά.
Τώρα θα πρέπει να σε αφήσω να προχωρήσεις.
Εχε γεια, να είσαι ευτυχισμένη.

Α, παρεμπιπτόντως, σ’ αγαπώ!».

Alan Alda
"Επιλογές από το Reader's Digest"
1980

Μέτρα κατά της βίας

2011-06-07T15:12:00.006+03:00

Μια φορά, καθώς ο κύριος Κόυνερ, ο στοχαστής, έβγαζε λόγο σε μια κατάμεστη αίθουσα και καταφερόταν κατά της βίας, πρόσεξε ξαφνικά πως ο κόσμος άρχιζε να τραβιέται και να φεύγει. Γύρισε τότε κι είδε να στέκει πίσω του – η Βία αυτοπροσώπως.
«Τι τους έλεγες;» τον ρώτησε η Βία.
«Τους μιλούσα υπέρ της Βίας» απάντησε ο κύριος Κόυνερ.
Την ώρα που έφευγε ο κύριος Κόυνερ, τον ρώτησαν οι μαθητές του γιατί υποχώρησε. Ο κύριος Κόυνερ απάντησε: «Για να μπορέσω να προχωρήσω. Εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο από τη Βία».
Και ο κύριος Κόυνερ τους διηγήθηκε μια ιστορία:
Στο σπίτι του κυρίου Δόλιου, που ήξερε να λέει όχι, μπήκε μια μέρα, στα χρόνια της παρανομίας, ένας πράκτορας, και του ‘δειξε ένα χαρτί. Το χαρτί, στο όνομα εκείνων που είχαν καταλάβει την πόλη, όριζε πως ο πράκτορας θα είχε στη δικαιοδοσία του κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του και κάθε λογής τροφή που θα ζητούσε, και πως θα είχε υπηρέτη του όποιον έβρισκε μπροστά του.
Ο πράκτορας πήρε καρέκλα και κάθισε, του ζήτησε φαί, πλύθηκε, ξάπλωσε, γύρισε με το πρόσωπο στον τοίχο, και πριν τον πάρει ο ύπνος, ρώτησε: «Θα γίνεις υπηρέτης μου;».
Ο κύριος Δόλιος τον σκέπασε με μια κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κι άγρυπνος παραστάθηκε στον ύπνο του. Εφτά ολόκληρα χρόνια τον υπάκουγε όπως την πρώτη εκείνη μέρα, κι έκανε για τον πράκτορα τα πάντα, εκτός από ένα: δεν του ‘πε ποτέ λέξη. Κι ο πράκτορας όλο και πάχαινε απ’ το πολύ που έτρωγε, κοιμόταν και διάταζε, και πάνω στα εφτά χρόνια πέθανε. Τον τύλιξε τότε ο κύριος Δόλιος στην τριμμένη κουβέρτα, τον έβγαλε σέρνοντας από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, έβαψε τους τοίχους, αναστέναξε και απάντησε:
«Οχι».

Bertold Brecht
"Ιστορίες του κ. Κόυνερ"
1935~1946

Stereodisc

2011-05-21T11:20:00.011+03:00

Μικρό παιδί σε ένα τρένο, τον μουντζούρη, για τη Θεσσαλονίκη με τη μάνα μου τον Σοφοκλή. Κάπου στο 1987, δηλαδή 23 χρόνια πριν, και στα χέρια μου το "Λιγότερο από μηδέν" του Μπρετ Ιστον Ελις, με τα κολεγιόπαιδα του Λος Αντζελες μέσα στην κόκα, την παρτούζα και τα ηρεμιστικά. Στο κουπέ, ένα όμορφο αγόρι κάτι διάβαζε κι εκείνο, κοιτώντας πού και πού περίεργα τον πιτσιρικά που διάβαζε με αναίδεια για την ηλικία του Μπρετ Ιστον Ελις, με τον Σοφοκλή δίπλα που κι εκείνη κάτι διάβαζε – τρεις άνθρωποι σε ένα κουπέ να διαβάζουν παραπάει. Βιβλίο, εικόνα, μουσική, κάπως έτσι επικοινωνούν οι άνθρωποι που έχω μάθει να αγαπώ, πιάσαμε την κουβέντα, με ξενάγησε στο πατάρι του Stereodisc στην πλατεία Αριστοτέλους, τον πιο μαγικό παιχνιδότοπο που μπορώ να θυμηθώ, γεμάτο δίσκους και μουσικές για τα τσαλακωμένα μου και τα λαμπερά.

Χαθήκαμε, δεν τον ξαναείδα ποτέ. Είκοσι τρία χρόνια μετά περνάω ξανά έξω από το μαγαζί, είμαι πάλι στην πόλη, είναι και ο Σοφοκλής εδώ, το δισκάδικο το έχει ένας νέος φίλος, εγώ δεν έχω ιδέα ότι είναι δικό του. Με κερνάει βότκα, περνάω τα δάχτυλά μου πάνω από τα CD, το παρελθόν διπλώνει σαν απορροφητική χαρτοπετσέτα στο παρόν, η μουσική ξανά, ο Μπρετ Ιστον Ελις έχει μόλις βγάλει ένα καινούριο μυθιστόρημα που ξαναπιάνει τους ήρωες του "Λιγότερο από μηδέν" 20 χρόνια μετά. Ο ήλιος πέφτει στη θάλασσα, από το λιμάνι οι γερανοί ορθώνουν ανάστημα στην ανακουφιστική απογευματινή γκριζάδα του ουρανού και μια πόλη, που δεν μπορώ να πω ότι ποτέ μου την αγάπησα ιδιαίτερα, αποκτά την ταυτότητά της κι ίσως πια και να την αγαπώ.

Ετσι πάει το πράγμα, χωρίς αναφορές τα πάντα είναι θολά, το περίγραμμά τους πάλλεται σαν να τα κοιτάς μέσα από το τρέμουλο του υγραερίου, αρκεί ένα μαγαζί με δίσκους, μια ανάμνηση, δύο καλοί φίλοι, βότκα, μουσική, να πάρει φωτιά το υγραέριο και πάλι με τρέμουλο θα τα βλέπεις, αλλά θα έχεις ζεστάνει στον φακό το φωτογραφικό τα σχήματα της ζωής σου. Απλώνω το χέρι μου στο ράφι, πιάνω μια Jocelyn Pook, ούτε ξέρω που έχω χάσει το παλιό της CD, ο Κοσμάς του Stereodisc τη βάζει στο μηχάνημα, ο Π. ανυπομονεί να βάλει τη μουσική που αρέσει σε εκείνον, το σινεμά δεν είναι έξω στο «Ολύμπιον», μπαίνει στο μαγαζί της Αριστοτέλους, είμαστε οι ίδιοι, οι ιστορίες μας που είναι γραμμένες στις πρώτες μικρές γραμμές που έχουν αρχίσει να σκάνε στα μάγουλά μας, για πρώτη φορά σκέφτομαι να σταματήσω τις κρέμες προσώπου, μου αρέσουν οι γραμμές των ανθρώπων όταν θυμούνται, αγαπάνε, φοβούνται.

Σαν τον σιδηρόδρομο του Χάρι Πότερ, ακολουθείς αυτές τις γραμμές και φεύγει ο φόβος, πολλά πίσω σου, πιο πολλά μπροστά σου, στην μπλούζα μου πέφτουν τρίμματα από μια μπουγάτσα, τα κοιτάζω όπως θα κοίταζα κάτι μαγικό, χαμογελάω σαν παιδί. Σφίγγω στα χέρια μου τα CD που αγόρασα, τα βάζω κάτω από το μαξιλάρι μου, έχω χρόνια να το κάνω αυτό, από παιδί, που πάντα κοιμόμουνα με τα CD ή τα βιβλία που είχα αγοράσει, σαν φυλακτό, να μπούνε στον ύπνο μου, να με ευλογήσουνε, να με ενώσουν με τους ανθρώπους κι άμα κουραστώ να με απομακρύνουν.
Να μη φοβάσαι, είμαι εδώ.

Τάσος Θεοδωρόπουλος
"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "ΟΛΑ"
12 Δεκεμβρίου 2010

Αντίο, καλέ μας άνθρωπε

2011-05-03T20:42:00.004+03:00

«Στη γαλέρα της ζωής μου έχω τραβήξει άγριο κουπί».

Θανάσης Βέγγος

Δεν χρειάζεται πάντα να μιλάς

2011-04-21T17:16:00.011+03:00

(…)
- Δεν νομίζετε ότι κυριαρχεί ένα αρχιτεκτονικό σταρ σύστεμ, μια μορφή «παγκοσμιοποίησης» της αρχιτεκτονικής;
«Δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητική έννοια η παγκοσμιοποίηση. Βοηθάει τη γνώση, τη μόρφωση, την παιδεία, το μοίρασμα της πληροφορίας. Εάν είσαι βλάκας, είσαι βλάκας! Είτε σε τοπική ακτίνα είτε σε παγκόσμια! Από την άλλη, μεγαλώνει η πρόκληση και το ενδιαφέρον. Υπάρχει κάτι στερεότυπο στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την παγκοσμιοποίηση. Οταν σταματήσουμε αυτήν τη συζήτηση και επιστρέψω στο γραφείο μου, είμαι απολύτως τοπικός. Υπάρχει ακόμη κάτι: η σιωπή. Ο,τι έχω ως περιουσία είναι ότι η σιωπή είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Δεν χρειάζεται πάντα να μιλάς, να βιάζεσαι. Μπορείς και να σιωπάς και να περιμένεις».

Renzo Piano
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
12 Δεκεμβρίου 2010

Ελλάδα, η χώρα που δεν παράγει τίποτα (5)

2011-03-06T18:36:00.004+02:00

Πόσοι θα έλεγαν «όχι» αν τους πρότειναν ένα μήνα σκληρή δουλειά με αντάλλαγμα εισόδημα της τάξης των 5.000 ~ 8.000 ευρώ; Οπως φαίνεται πολλοί, αφού ο κρόκος Κοζάνης, ένα μοναδικό για την περιοχή και περιζήτητο προϊόν, τείνει να εξαφανιστεί. Ολο και περισσότεροι τα τελευταία χρόνια εγκαταλείπουν την καλλιέργεια, την ίδια στιγμή που ο νομός Κοζάνης φέρει την πρωτιά στην ανεργία, που αγγίζει το 30%, ειδικά στους νέους κάτω των τριάντα ετών.
Ο κρόκος συγκαταλέγεται στα πιο προσφιλή και πολύτιμα μπαχαρικά των αρχαίων πολιτισμών, για το άρωμα, το χρώμα, τις φαρμακευτικές και αφροδισιακές ιδιότητές του.
Πριν από μια δεκαπενταετία στην περιοχή της Κοζάνης –μοναδική κροκοκαλλιεργούμενη περιοχή της χώρας μας- καλλιεργούνταν περισσότερα από 10.000 στρέμματα με κρόκο και παράγονταν 8~9 τόνοι ετησίως. Ομως, παρά το γεγονός ότι το 1998 ο κρόκος αναδείχθηκε σε Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) από την Ευρωπαϊκή Ενωση, οπότε δυνητικά αποκτά μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία, το ενδιαφέρον από την πλευρά των καλλιεργητών βαίνει μειούμενο. Ετσι, τα τελευταία χρόνια, η παραγωγή έπεσε στα 800 κιλά, αφού μόνο 1.000 στρέμματα καλλιεργούνταν με κρόκο στην περιοχή. Οι δικαιολογίες, πολλές. Είχαν πέσει οι τιμές, είναι σκληρή δουλειά, δεν υπάρχουν χέρια…
«Η καλλιέργεια δεν είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένη. Δύο-τρεις φορές τον χρόνο χρειάζονται κάποιες καλλιεργητικές εργασίες στο χωράφι. Ομως, από μέσα Οκτωβρίου έως τα μέσα Νοεμβρίου που γίνεται η συγκομιδή χρειάζονται χέρια στο χωράφι και η δουλειά είναι σκληρή. Παλιά, όλη η οικογένεια συμμετείχε στη συγκομιδή που γίνεται από το πρωί μέχρι το βράδυ έτσι ώστε να μην πέσουν τα άνθη. Μετά, σιγά σιγά οι νέοι σταμάτησαν να ενδιαφέρονται», λέει ο πρώην πρόεδρος του συνεταιρισμού κροκοπαραγωγών Κοζάνης κ. Μανώλης Πατσιλιάς. Και ο ίδιος έχει σταματήσει να καλλιεργεί κρόκο. Ο γιος του, όμως, που τελείωσε τη γεωπονική σχολή, το ξανασκέφτεται. Ο κρόκος Κοζάνης, παρ’ όλο που πουλιέται πολύ πιο ακριβά από παρόμοια προϊόντα –από τον κρόκο του Ιράν για παράδειγμα- είναι περιζήτητος, καθώς θεωρείται εξαιρετικής ποιότητας. Πέρυσι, ποσότητες ζητούσαν εταιρείες από την Ισπανία, την Αμερική και τον Καναδά, αλλά δεν υπήρχε προϊόν. «Και βέβαια, άμα δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τη ζήτηση, χάνεις τις αγορές», εξηγεί ο πρόεδρος του συνεταιρισμού κ. Νίκος Πατσιούρας. Προσπαθεί να δικαιολογήσει την αδιαφορία κατοίκων της περιοχής για την καλλιέργεια. «Για να βγάλεις ένα κιλό κρόκο πρέπει μα μαζέψεις περίπου 150.000 λουλούδια από περίπου ένα στρέμμα. Μετά, άμεσα πρέπει να διαχωριστούν τα πέταλα από τα στίγματα που είναι η ζαφορά (κρόκος) και τους στήμονες. Είναι δύσκολη δουλειά», εξηγεί.
Ωστόσο οι καλλιεργητές λαμβάνουν από τον συνεταιρισμό 1.000~1.200 ευρώ το κιλό. Δεδομένου ότι τα καλλιεργητικά έξοδα για την παραγωγή ενός κιλού φτάνουν τα 400 ευρώ, το καθαρό εισόδημα που προκύπτει δεν διόλου ευκαταφρόνητο. Ο κ. Πατσιούρας αναγκάζεται να συμφωνήσει. «Ωστόσο, όλοι προτιμούν το δημόσιο», επιμένει. Τα δύο τελευταία χρόνια πραγματοποιείται προσπάθεια από τον συνεταιρισμό να καλλιεργηθούν περισσότερα στρέμματα, δεδομένου ότι ο κρόκος μπορεί πραγματικά να αποτελέσει λύση στο οικονομικό αδιέξοδο της περιοχής.
Ο συνεταιρισμός τον τελευταίο χρόνο συνέστησε μια ανώνυμη εταιρεία σε συνεργασία με την εταιρεία «Κορρέ» για την παρασκευή ροφημάτων με βάση τον κρόκο. «Εχουμε παραγγελίες από τη Ρωσία και τώρα στρεφόμαστε στα Εμιράτα και στη Σαουδική Αραβία, όπου φαίνεται ότι υπάρχει ενδιαφέρον», λέει ο κ. Πατσιούρας.
Αρκεί, βέβαια, να υπάρχει προϊόν…

Τάνια Γεωργιοπούλου

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" - ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ

9 Ιανουαρίου 2011

Τζούλιαν Ασάντζ

2011-02-15T15:04:00.007+02:00

Ποιος είναι λοιπόν ο άνθρωπος που έβγαλε στο φως τα μυστικά και απόρρητα της διεθνούς διπλωματίας προκαλώντας πονοκέφαλο στα κέντρα λήψης αποφάσεων στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα; Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο εμπνευστής και ιδρυτής της ιστοσελίδας WikiLeaks, Τζούλιαν Ασάντζ;
Για τους οπαδούς του είναι αυτός που έκανε σκοπό της ζωής του την αποκάλυψη της αλήθειας. Για τους επικριτές του είναι ένας τυχοδιώκτης που λατρεύει τη δημοσιότητα και δεν θα δίσταζε να θέσει ακόμα και ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του.
Πολλοί από τους συνεργάτες του τον περιγράφουν ως έναν δυναμικό, ιδιοφυή άνθρωπο που δεν χάνει ποτέ τον «στόχο» από το οπτικό του πεδίο και παραμένει πιστός στο όραμά του. Και μπροστά σε αυτόν το στόχο, ή καλύτερα στην επίτευξή του, ο Τζούλιαν Ασάντζ σχεδόν ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια. Μπορεί να μη φάει ή να μην κοιμηθεί όταν το απαιτεί η εργασία του.
Οπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Ραφί Χατζαντουριάν του περιοδικού “New Yorker” ο οποίος πέρασε αρκετές εβδομάδες μαζί του, «ο Ασάντζ είναι μια χαρισματική προσωπικότητα και καταφέρνει να δημιουργεί μία ατμόσφαιρα που κάνει όλους τους ανθρώπους γύρω του να θέλουν να τον φροντίσουν, μόνο και μόνο για να καταφέρνει να υλοποιήσει τον στόχο του». Είναι κατά κάποιο τρόπο αυτός που τους μεταδίδει έναν λόγο ύπαρξης.
Ο πατέρας της ιστοσελίδας WikiLeaks γεννήθηκε στο Τάουνσβιλ του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία το 1971. Οι γονείς του ήταν θιασάρχες ενός περιφερόμενου θιάσου και ως παιδί δεν γνώρισε «σπίτι». Εγινε πατέρας σε ηλικία μόλις 18 ετών χωρίς, ωστόσο, να γίνει και αυτό που θα μπορούσε να πει κανείς «οικογενειάρχης».
Η γέννηση και η εξάπλωση του Διαδικτύου του έδωσε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τις ιδιαίτερες ικανότητές του στα μαθηματικά. Ομως, και αυτή του η ενασχόληση τον οδήγησε στις δικαστικές αίθουσες, καθώς αμέσως ενεπλάκη σε διάφορες υποθέσεις «υποκλοπής» δεδομένων και αρχείων από ηλεκτρονικούς υπολογιστές (hacking). Οταν κατηγορείται για τις δραστηριότητές του παραδέχεται την ενοχή του. Οι αρμόδιες αρχές του επιβάλλουν μόνο ένα πολύ υψηλό πρόστιμο επειδή υπόσχεται ότι δεν θα ασχοληθεί ξανά με τέτοια πράγματα, κάτι που προφανώς δεν τήρησε.
Τα επόμενα χρόνια ερευνά την ανατρεπτική πλευρά του Διαδικτύου και μαζί με μία καθηγήτρια πανεπιστημίου συγγράφει το βιβλίο “Underground”. Οπως διαφαίνεται μέσα από τις σελίδες του, αυτά που κυρίως απασχολούν τον Ασάντζ είναι έννοιες όπως η ηθική, η δικαιοσύνη, τι πρέπει να κάνει μία κυβέρνηση και τι όχι. Εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και παρακολουθεί Μαθηματικά, όπου θεωρείται ιδιοφυΐα.
Το 2006 ιδρύει, με συνεργάτες του, την ιστοσελίδα WikiLeaks δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε όποιους θα ήθελαν να δώσουν στη δημοσιότητα απόρρητα έγγραφα και πληροφορίες να το κάνουν.
Ο πιο στενός του συνεργάτης και συνιδρυτής της ιστοσελίδας υποστηρίζει ότι ο Ασάντζ είναι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους στον κόσμο που οραματίζονται την αλλαγή και στην προσπάθειά του να την επιφέρει, να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο κάποιες φορές μπορεί να κάνει λάθη.
Οπως και να έχει, ο Τζούλιαν Ασάντζ είναι ένας παράξενος άνθρωπος. Για πολλούς είναι ένας χαρισματικός αρχηγός, ενώ για άλλους έχει δικτατορικές τάσεις και είναι αδίστακτος.
Η εισαγγελία της Σουηδίας πρόσφατα εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης εναντίον του κατηγορώντας τον για βιασμό δύο γυναικών. Ο ίδιος αρνείται την κατηγορία, λέγοντας ότι η ερωτική συνεύρεση έγινε με συναίνεση. Οπως και να έχει, για μία ακόμα φορά ο Τζούλιαν Ασάντζ γυρίζει τον κόσμο σαν να ανήκει και πάλι σε έναν περιφερόμενο θίασο.

BBC
“Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”
5 Δεκεμβρίου 2010

Piskaryovskoye Memorial Cemetery

2011-01-06T12:33:00.004+02:00

Στο κοιμητήριο Piskaryovskoye Memorial Cemetery στην Αγία Πετρούπολη, μέσα σε 186 ομαδικούς τάφους, βρίσκονται θαμμένοι περίπου 420.000 πολίτες και 50.000 στρατιώτες, όλοι θύματα της Πολιορκίας του Λένινγραντ (08/09/1941 – 27/01/1944), της μεγαλύτερης πολιορκίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.
Στο κέντρο της αρχιτεκτονικής σύνθεσης που κοσμεί το κοιμητήριο, βρίσκεται το άγαλμα της Μητέρας Πατρίδας και μπροστά του καίει ο βωμός της Αιώνιας Μνήμης. Στα γρανιτένια σκαλιά του βωμού, βρίσκονται χαραγμένοι οι στίχοι της Ολγας Μπέργκολτς:

Εδώ κείτονται πολίτες του Λένινγκραντ.
Εδώ κείτονται άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Και δίπλα τους, στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού.
Υπερασπίστηκαν εσένα, Λένινγκραντ.
Το λίκνο της Επανάστασης.
Με τη ζωή τους την ίδια.
Δεν μπορούμε εδώ να αναφέρουμε ονομαστικά τα ονόματά τους.
Είναι τόσα πολλά κάτω από αυτήν την αιώνια προστασία του γρανίτη.
Αλλα να ξέρετε τούτο, εσείς που θωρείτε αυτές τις πέτρες:

Κανείς δεν έχει ξεχαστεί, τίποτα δεν ξεχάστηκε.

A-853 vs. USS Montana

2010-12-07T18:13:00.008+02:00

- Εδώ Α-853… Αυτή τη στιγμή βρίσκεστε 25 ναυτικά μίλια μακριά και κατευθύνεστε ακριβώς κατά πάνω μας… Σας παρακαλώ να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια για να αποφύγετε τη σύγκρουση.

- Αρνητικό… Αλλάξτε εσείς την πορεία σας 15 μοίρες νότια.

- Αρνητικό! Επαναλαμβάνω αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.

- Σας ομιλεί ο πλοίαρχος σκάφους των Η.Π.Α. Αλλάξτε πάραυτα την πορεία σας 15 μοίρες νότια.

- Αρνητικό… Την υπόδειξή σας δεν τη βρίσκουμε ούτε λογική ούτε εφικτή. Σας παρακαλώ και πάλι να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια για να αποφύγουμε τη σύγκρουση.

- Σας ομιλεί ο πλοίαρχος Richard James Howard του σκάφους «USS Montana», του δεύτερου σε μεγέθους αεροπλανοφόρου του στόλου των Η.Π.Α. Εχουμε μαζί μας δύο αντιτορπιλικά, καταδιωκτικό αεροσκάφος και τέσσερα υποβρύχια. Επιπλέον έχουμε την υποστήριξη καταδρομικών. Για τελευταία φορά επαναλαμβάνω: Αλλάξτε πορεία 15 μοίρες νότια, σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για την ασφάλεια του στόλου μας.

- Σας ομιλεί ο Juan Manuel Salas Alcantara, εδώ είμαστε δύο άτομα. Εχουμε μαζί μας έναν σκύλο, το βραδινό μας φαγητό, δύο μπουκάλια μπύρα και ένα καναρίνι σε κλουβί. Σας ομιλούμε από τον φάρο με αριθμό Α-853 των ισπανικών ακτών Finisterra Galicia και όπως καταλαβαίνετε δεν έχουμε την πρόθεση αλλά ούτε και τη δυνατότητα να μετακινηθούμε.

- ΟΚ, κατανοητό. Ευχαριστούμε.

Η ελληνική «Νύχτα»

2010-11-25T10:33:00.005+02:00

Το 1941 ο Ισαάκ Ασίμοφ δημοσίευσε το πρώτο του αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας. Ηταν ένα μικρό διήγημα με τίτλο “Nightfall” (στα ελληνικά «Η Νύχτα», Μτφ: Ολγα Χατζηνάσιου). Σ’ αυτό, ο μεγάλος συγγραφέας δημιουργεί τον φανταστικό πλανήτη Λάγκας που φωτίζεται από έξι ήλιους. Οι άνθρωποι του Λάγκας δεν γνώρισαν ποτέ το σκοτάδι και ούτε μπορούσαν να φανταστούν ότι υπήρχαν άστρα. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι ο πολιτισμός σ’ αυτόν τον πλανήτη έχει μια τυπική κυκλικότητα. «Αυτός ο κυκλικός χαρακτήρας του πολιτισμού ήταν ένα από τα μεγάλα μυστήρια. Εντοπίσαμε σειρές πολιτισμών, εννιά σίγουρα, κι ενδείξεις άλλων, που όλοι έφτασαν σε ένα σημείο που συγκρίνεται με το δικό μας, και όλοι, χωρίς εξαίρεση, καταστράφηκαν από φωτιά στο ζενίθ τους», λέει ένας από τους επιστήμονες του διηγήματος.
Γι’ αυτή την παραδοξότητα υπάρχει μόνο μία μεταφυσική θεωρία στην «Βίβλο των Αποκαλύψεων»: «Οι Πιστοί έλεγαν πως κάθε δύο χιλιάδες και πενήντα χρόνια ο Λάγκας μπαίνει σε μια τεράστια σπηλιά, εξαφανίζονται όλοι οι ήλιοι και απόλυτο σκοτάδι σκεπάζει τον κόσμο! Και μετά, λένε, εμφανίζονται κάτι πράγματα που τα λένε Αστρα, που κλέβουν τις ψυχές των ανθρώπων και τους αφήνουν άλογους, βάρβαρους και καταστρέφουν τον πολιτισμό που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει».
Οι επιστήμονες του Λάγκας ανακαλύπτουν τον νόμο της βαρύτητας και από τις τροχιές των ήλιων διαπιστώνουν ότι γύρω από τον πλανήτη τους περιστρέφεται κι ένα φεγγάρι, το οποίο δεν φαίνεται επειδή πάντα υπάρχει άπλετο φως. Στους υπολογισμούς τους όμως εμφανίζεται και κάτι τρομακτικό: μια έκλειψη ηλίων. Συνδυάζουν την παραδοσιακή γνώση των πιστών και τα αρχαιολογικά ευρήματα και προειδοποιούν για την επικείμενη καταστροφή. «Τα αναμμένα ξύλα δεν μας δίνουν ζεστασιά μόνο, ξέρεις. Μας δίνουν και φως κι ο κόσμος το ξέρει. Κι όταν είναι σκοτεινά, θέλουν φως και θα το βρουν… Πρέπει να έχουν φως. Ωστε θα κάψουν κάτι, κι αν δεν έχουν ξύλα πρόχειρα, θα κάψουν ό,τι έχουν. Θα έχουν το φως που θέλουν, και κάθε συνοικισμός θα παραδοθεί στις φλόγες!..».
Τα media χλευάζουν τη θεωρία και επιτίθενται κατά των επιστημόνων που ζητούν να προετοιμαστούν οι κάτοικοι για τον σύντομο κύκλο του σκότους. «Ο θυμός αυτός μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι σοβαρό», τους λέει ένας δημοσιογράφος. «Στο κάτω-κάτω, όπως ξέρετε, οι επιχειρήσεις έχουν πάρει την κατρακύλα τους τελευταίους δύο μήνες. Οσοι κάνουν επενδύσεις δεν πολυπιστεύουν πως έρχεται το τέλος του κόσμου, αλλά όπως και να έχει το πράγμα είναι κάπως προσεκτικοί με τα λεφτά τους, ώσπου να τελειώσει αυτή η ιστορία. Ούτε ο κ. Ταδόπουλος σας πιστεύει, αλλά τα νέα ανοιξιάτικα έπιπλα μπορούν να περιμένουν λίγους μήνες – για να είμαστε σίγουροι».

Η Ελλάδα αν και πέρασε περιόδους ήπιας ύφεσης, δεν τη γνώρισε, όπως οι Λαγκανιανοί δεν ήξεραν το σκοτάδι. Κάποιοι επιστήμονες, που βαφτίστηκαν δεισιδαίμονες, προειδοποιούσαν, αλλά κανείς δεν τους άκουγε. Συνεπώς, η φυσιολογική εξέλιξη είναι ο φόβος. Αυτό όμως που προκύπτει από το αριστούργημα του Ασίμοφ, είναι πως ο πολιτισμός δεν χάνεται από το σκοτάδι, αλλά καταστρέφεται από τον φόβο των απροετοίμαστων ανθρώπων: «Στον ορίζοντα, έξω από το παράθυρο, στην κατεύθυνση του Σάρο Σίτι, μια κόκκινη ανταύγεια άρχισε να μεγαλώνει, να γίνεται λαμπερότερη, αλλά δεν ήταν η λάμψη του ήλιου. Η μακριά νύχτα είχε ξανάρθει».

Πάσχος Μανδραβέλης

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

19 Σεπτεμβρίου 2010

Ελλάδα, η χώρα που δεν παράγει τίποτα (4)

2010-09-19T19:40:00.009+03:00

(…)
- Ποια στοιχεία μας έφεραν στο οικονομικό αδιέξοδο; Ιδεολογικά; Ηθικά;
«Προϋπήρξαν αυτά. Υπήρχε και κρίση δημιουργικότητας τα τελευταία 25 χρόνια. Ποιος προήγε τη δουλειά του; Ποιος σκέφτηκε να είναι ανταγωνιστικός με άλλους ανά τον κόσμο;».

- Τι κατέρρευσε;
«Η άμιλλα. Από το 1970 και μετά δεν έκανες δουλειά αν δεν συνδιαλεγόσουν με τις τριάντα οικογένειες που έλεγχαν τις επιχειρήσεις. Το δεύτερο είναι ότι δημιουργήθηκε ένα ιδιότυπο παρακράτος, αποτελούμενο από ανθρώπους που συναλλάσσονταν με το Δημόσιο και από κρατικούς υπαλλήλους που ήταν πρόθυμοι να ενισχύσουν τη συναλλαγή, διαφθείροντας και διαφθειρόμενοι».

- Και η γενεσιουργός αιτία της καταστροφής;
«Οτι δεν παράγουμε τίποτε. Χρόνια, με βάση τις επιδοτήσεις, παρήγαμε προϊόντα πολλά από τα οποία ήταν προς καταστροφή και επιδοτούνταν ακριβώς για να αλλάξουν οι καλλιέργειες. Εμείς τα είχαμε για να πάρουμε την επιδότηση. Εχει ηθική βάση όταν δεν παράγεις τροφή και δεν διαχειρίζεσαι τη γη σου, τα ύδατά σου. Σε διαλύει ηθικά. Πάνω σ’ αυτά προβληματίζονται ακόμα κι όσοι δεν θα μπουν ποτέ σε κρίση. Νομίζω όμως ότι θα μας συμπαρασύρει κι εμάς αυτό το παγκόσμιο κλίμα με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και άλλα πολλά».

- Πώς νιώθετε;
«Πολύ συγκρατημένος και απαισιόδοξος. Υπό οικονομική επιτήρηση έχεις μειωμένη εθνική κυριαρχία. Η οποία μπορεί να φέρει άνοδο ακραίων ιδεολογικών δυνάμεων, διαφορετικών εκφάνσεων. Μια μορφή είναι ο πόλεμος, η άλλη είναι να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Στη διαδήλωση με τους τρεις νεκρούς κάποιοι θεώρησαν ότι ήθελαν να και τα ‘παθαν επειδή δούλευαν. Απαράδεκτο. Σε αυτά τα πλαίσια βλέπω και τη “Σέχτα” αλλά και τη μορφή που είχε πάρει η Αστυνομία, ακόμα κι επί Χρυσοχοϊδη. Είχε πλέον φτάσει το πράγμα σε μία σύγκρουση συμμοριών. Μίσος αμοιβαίο».

- Αυτή η εξαθλίωση πού ανάγεται; Πού κόπηκε το νήμα;
«Νομίζω στην άλωση του Μεσολογγίου. Ηταν μια συμβολική μάχη κατά την οποία η Επανάσταση ηττήθηκε. Και από μια ιστορική συγκυρία ιδρύθηκε το κράτος, επειδή στο Ναβαρίνο οι σύμμαχοι βύθισαν τον τουρκικό στόλο. Από τότε ό,τι ακολούθησε, βασιλιάδες κ.λπ., μας οδήγησε σε μια κατάσταση μειωμένης αυτοεκτίμησης και εμπιστοσύνης στις δυνάμεις μας, με εξάρσεις έπαρσης και αίσθηση μοναδικότητας ότι είμαστε οι γεννήτορες της δημοκρατίας. Οικειοποιηθήκαμε, με δεσμούς αίματος, τους φιλοσόφους και την τέχνη. Υπήρξε βέβαια στον Μεσοπόλεμο και μια γενιά καλλιτεχνών και λογοτεχνών και νωρίτερα μια γενιά αστών και ευεργετών που προσπάθησαν να φτιάξουν έναν χαρακτήρα σε αυτό το πράγμα. Αλλά ιδεολογικά ηττήθηκαν». (…)

Αντώνης Καφετζόπουλος

"ΤΟ ΒΗΜΑ"

25 Ιουλίου 2010

Από θηρευτής... θήραμα

2010-08-07T12:41:00.008+03:00

Καρχαρίες στις ελληνικές θάλασσες; Βεβαίως! Σαράντα επτά είδη καρχαριών και καρχαριοειδών συναντώνται στη Μεσόγειο και τα περισσότερα από αυτά κολυμπούν στα ελληνικά νερά. Μάλιστα, ίσως κάποτε, κάποια από αυτά να έφτασαν και στο πιάτο μας! Πολλοί καρχαρίες που ψαρεύονται ακουσίως πωλούνται… ως γαλέος.
Πριν προλάβουμε όμως να τους γνωρίσουμε κινδυνεύουμε να τους χάσουμε. Αυτό το θαυμαστό και άγνωστο κομμάτι του φυσικού πλούτου των θαλασσών μας, τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί από θηρευτής σε άκρως ευάλωτο θήραμα. Σήμερα ολοκληρώνεται η Πανευρωπαϊκή Εβδομάδα Καρχαρία, που πραγματοποιήθηκε για να μας θυμίσει ακριβώς αυτό: τον κίνδυνο εξαφάνισης του 1/3 των καρχαριών στην Ευρώπη. Και, βεβαίως, να δημιουργήσει ένα πεδίο πιέσεων για τη διαμόρφωση αυστηρότερου νομοθετικού πλαισίου από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Οπως αναμενόταν, στην Ελλάδα σήμερα δεν εφαρμόζεται κανένα μέτρο προστασίας, «ούτε καν για τα συμπαθή στο κοινό δελφίνια, επίσης προστατευόμενο είδος. Πόσω μάλλον για τους καρχαρίες, η θανάτωση των οποίων συχνά διατυμπανίζεται ως επίτευγμα από τα ΜΜΕ», εξηγεί ο Γιάννης Κουτελίδας, υπεύθυνος επικοινωνίας του Ινστιτούτου Θαλάσσιας και Περιβαλλοντικής Ερευνας Αιγαίου «Αρχιπέλαγος» του φορέα, που πραγματοποίησε την καμπάνια στη χώρα μας, ως μέλος της οργάνωσης «Shark Alliance».
Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία του «Αρχιπελάγους», τα μεσογειακά αποθέματα των καρχαριών στο σύνολό τους εκτιμάται ότι βρίσκονται σε ολική εξαφάνιση. Η κυριότερη απειλή για την επιβίωση των καρχαριών στην Ελλάδα είναι οι ακούσιες συλλήψεις: «Οι περισσότερες δεν καταγράφονται, ενώ, στις λιγοστές περιπτώσεις που γίνεται κάτι τέτοιο, στα περισσότερα είδη αποδίδεται το ίδιο όνομα. Ετσι καθίσταται πολύ δύσκολη η προσπάθεια υπολογισμού της μείωσης των καρχαριών», προσθέτει.
Δύο ακόμη παράγοντες ευθύνονται για την πιθανή εξαφάνιση του είδους: Η πρακτική του shark finning, της αφαίρεσης δηλαδή του πτερυγίου του καρχαρία (η σούπα από πτερύγια συγκαταλέγεται στις gourmet απολαύσεις) και φυσικά η ρύπανση από την αυξανόμενη παράκτια ανάπτυξη.
Γιατί όμως οι καρχαρίες είναι τόσο σημαντικοί για τα θαλάσσια οικοσυστήματα; «Οι καρχαρίες, ως κορυφαίοι θηρευτές στην τροφική αλυσίδα, ρυθμίζουν την βιοποικιλότητα και την αφθονία των ειδών. Δεδομένου ότι διατηρούν “υπό έλεγχο” τους πληθυσμούς άλλων ψαριών, η μείωσή τους μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, συμπεριλαμβανομένης και της μείωσης των αποθεμάτων σημαντικών εμπορικών ειδών. Στη Μεσόγειο η εξαφάνιση του “καρχαρία ταύρου” (sandtiger shark) από τον βιότοπό του προκάλεσε μείωση του πληθυσμού του τόνου».
Κι αν ίσως ακόμη κάποιοι θεωρούν ολίγον περίεργη την ύπαρξη καρχαριών στα ελληνικά νερά, το «Αρχιπέλαγος» συνέταξε για την «Κ.Ε.» έναν κατάλογο με τους μύθους και τις πραγματικότητες για το συγκεκριμένο είδος, που αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται για ένα είδος και τόσο εξωτικό…
Μύθοι και πραγματικότητες

Μύθος: Οι καρχαρίες είναι άγρια κτήνη και αποτελούν μεγάλη απειλή για τον άνθρωπο.
Πραγματικότητα: Ο άνθρωπος δεν αποτελεί μέρος της διατροφής τους. Πολλά είδη τρέφονται με ζωοπλαγκτόν ή με μικρά ψάρια. Επιθέσεις σε άνθρωπο πραγματοποιούνται μόνο ως μορφή άμυνας, η σε περιοχές όπου αναπτύσσονται τουριστικές δραστηριότητες προσέλκυσης καρχαριών.

Μύθος: Οι καρχαρίες δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα επιβίωσης.
Πραγματικότητα: Ο αργός ρυθμός ανάπτυξης και αναπαραγωγικής ωρίμανσης, η μεγάλης διάρκειας εγκυμοσύνη και ο μικρός αριθμός νεαρών ατόμων ανά αναπαραγωγική περίοδο τους κατατάσσουν μεταξύ των πιο τρωτών (βιολογικά) ζώων στον κόσμο.

Μύθος: Δεν υπάρχουν πολλοί καρχαρίες στα μεσογειακά νερά.
Πραγματικότητα: Δεν υπάρχουν τόσοι όσοι υπήρχαν. Στο σύνολό τους οι καρχαρίες έχουν μειωθεί. Υπάρχουν μάλιστα μερικά είδη τα οποία ήδη έχουν εκλείψει σε κάποιες περιοχές και κάποια άλλα στα οποία παρατηρείται ανησυχητική μείωση.

Μύθος: Η αλιεία καρχαριών είναι διαδεδομένη και συνιστά πρόβλημα μόνο στην Ασία.
Πραγματικότητα: Μερικές ευρωπαϊκές χώρες κατέχουν τα πρωτεία στην αλίευση καρχαριών! Ειδικά στη Γηραιά Ηπειρο παρατηρείται η πιο επίμονη ζήτηση για κρέας καρχαρίας. Ειδικά για το πτερύγιο, το οποίο αφαιρείται, και στη συνέχεια το ψάρι πετιέται στη θάλασσα, αλλά αδυνατεί να επιβιώσει.

Μύθος: Ακόμη και αν η αλίευση καρχαριών είναι πρόβλημα, ως άτομο δεν είμαι σε θέση να βοηθήσω.
Πραγματικότητα: Η διάδοση και η μεταφορά της δημόσιας ανησυχίας στις αρμόδιες αρχές, φορείς και τους νομοθέτες είναι το κλειδί για τη βελτίωση του πλαισίου προστασίας των καρχαριών στη Μεσόγειο και σε όλο τον κόσμο. Ισως είναι η τελευταία ελπίδα απέναντι στον ορατό κίνδυνο της εξαφάνισής τους.

Ντίνα Καράτζιου

"ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ"

18 Ιουλίου 2010

Νίκος Γκάλης - Εθνική Ελλάδος Ποδοσφαίρου: Η διαφορά

2010-07-26T20:36:00.004+03:00

Ο μεγαλύτερος αθλητής που φόρεσε τα γαλανόλευκα ήταν ο Νίκος Γκάλης. Οχι επειδή ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο, που ήταν, αλλά επειδή έμπαινε στο γήπεδο για να κερδίσει. Εκανε το παιχνίδι του όσο καλύτερα μπορούσε, συνήθως κέρδιζε, αλλά ποτέ δεν είχε πει ότι βούλωσε τα στόματα όσων τον είχαν αμφισβητήσει. Γιατί κανένας ποτέ δεν θα τολμούσε να αμφισβητήσει τον Νίκο Γκάλη. Τη στιγμή που θα το έκανε θα είχε βάλει σε αμφισβήτηση τη διανοητική του κατάσταση και όχι την αξία του Γκάλη.
Αντίθετα με την Εθνική Ελλάδας, ο Γκάλης ποτέ δεν αναφέρθηκε στα παλιά του κύπελλα. Ούτε καν στο Πανευρωπαϊκό το 1987. Είχε μάθει από την Αμερική ότι είσαι τόσο καλός όσο το τελευταίο σου αποτέλεσμα.
Πηγαίνοντας σε τουρνουά ποτέ δεν είχε πει «να με αφήσουν να το ευχαριστηθώ». Για ευχαρίστηση υπάρχουν το “Allou Fun Park” και οι διακοπές.
Ποτέ δεν είχε ζητήσει σεβασμό. Τον σεβασμό σου τον δίνουν, δεν τον ζητάς. Κι ο σεβασμός δίνεται όταν ένας αθλητής τελειώσει την καριέρα του και μπορεί να κριθεί στο σύνολό του.
Ποτέ δεν είχε πει «δεν έχω να αποδείξω τίποτα». Κάθε φορά που ο αθλητής δένει τα κορδόνια του έχει να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από τον άλλο κερατά που δένει τα δικά του κορδόνια στα απέναντι αποδυτήρια.
Δεν είχε πει «γυρνάμε με ψηλά το κεφάλι». Δεν το είπε γιατί δε χρειάστηκε ποτέ να το κατεβάσει.
Και δεν είχε πει «τώρα να δούμε τι θα λένε αυτοί που περιμένανε να μας σταυρώσουν». Δεν υπήρχε σταυρός να τον χωρέσει.
Ολες οι προηγούμενες φράσεις με τις κραυγές για σεβασμό, αυτοκαταξίωση και κάθε άλλη χατζηαβατιά που έχει εφεύρει το μυαλό του Ελληνα ήρθαν από ποδοσφαιριστές της Ελλάδας στη Νότια Αφρική. Του αθλητή που δεν αντέχει να κρίνεται, θέλει να σταματήσει, να γίνει ένας καταξιωμένος συνταξιούχος.
Οχι άλλοι καταξιωμένοι, όχι άλλο Δημόσιο, όχι άλλοι συνταξιούχοι στα 23 τους.
Οχι άλλος σεβασμός που αντί να δίνεται ζητείται.

Αντώνης Πανούτσος

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

27 Ιουνίου 2010

Περί φιλίας

2010-07-14T20:13:00.006+03:00

(...)
«Στην πυραμίδα των σχέσεων θα τολμήσω να σου πω ότι βάζω στην κορυφή τη φιλία. Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τους φίλους μου. Οι φίλοι για μένα είναι η οικογένεια που έχω επιλέξει. Νομίζω ότι γι’ αυτό ήρθαμε σε αυτή τη ζωή: για να γνωρίσουμε ανθρώπους, να τους ανακαλύψουμε, να συμπορευτούμε και να μοιραστούμε τη ζωή μας». (…)

Βίκυ Σταυροπούλου

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "ΟΛΑ"

06 Ιουνίου 2010

dedicated to my friend Fotis T.

Ο Ερμής με τα roller

2010-07-03T11:16:00.003+03:00

Ηρθαν να τον δουν απ’ όλα τα μέρη της Γης, μάλιστα την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές υπάρχουν άτομα που θα έδιναν όλα τους τα υπάρχοντα για μια μικρή βόλτα πάνω στα πατίνια του… για λίγο skating μαζί του. Τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Taig Khris γεννήθηκε πριν από 35 χρόνια στο Αλγέρι από πατέρα Αλγερινό και μητέρα Ελληνίδα, μεγάλωσε στο Παρίσι, κρατώντας ωστόσο πάντα την ελληνική υπηκοότητα από πλευράς της μητέρας του. Οι fan του roller και του skating τον αντιμετωπίζουν σαν ζωντανό θεό στα πέρατα και στα πλάτη της Γης.
Με τον Taig γνωριζόμαστε 15 χρόνια τώρα, ακούγαμε ρεμπέτικα τα καλοκαίρια στην Ελλάδα και πίναμε ούζα. Τελευταία συμμετείχε και στο γαλλικό “Survivor”, όπου έκανε τα υψηλότερα νούμερα τηλεθέασης εδώ. Μάλιστα τσαντίστηκε τόσο που δεν το κέρδισε και τους κατέβαζε «καντήλια» στα ελληνικά στο διαφημιστικό break. Ελληνάρας με λιονταρίσια καρδιά, σας λέω, κι αυτό είναι που με τρελαίνει σ’ αυτό το παλικάρι, που ενώ δεν έχει ζήσει ποτέ στην Ελλάδα, μιλάει άπταιστα ελληνικά και μέσα του αισθάνεται πιο Ελληνας από πολλούς λουφαδόρους συμπατριώτες μας.
Βλέπετε, η μάνα Ελληνίδα έκανε καλή δουλειά, μυώντας τον στο αθάνατο ελληνικό πνεύμα και κάνοντάς τον υπερήφανο και ελεύθερο να κατακτήσει τον κόσμο όλο – και τον κατέκτησε ξεκινώντας από τη φτωχογειτονιά του μόλις πέντε χρόνων με δανεικά πατίνια. Μια μέρα, έφηβος, ένας φίλος του τον φέρνει να κάνουν roller μπροστά στον Πύργο του Αϊφελ. Εκεί θα περάσει ολάκερες νύχτες και ατελείωτα Σαββατοκύριακα, πέφτοντας και τσακίζοντας τα κόκαλά του, αλλά δεν το βάζει κάτω ποτέ και συνεχίζει με τον ίδιο πάντα ρυθμό. Μια μέρα ορκίζεται στην παρέα ότι κάποτε θα πηδήξει από τον Πύργο του Αϊφελ. Και το κάνει.
29 Μαΐου του 2010, Παρίσι, και σε λίγες ώρες ο Taig θα προσπαθήσει το ακατόρθωτο: να πηδήξει στο κενό από τον πρώτο όροφο του Πύργου του Αϊφελ, από ύψος 40 μέτρων και να καταφέρει να προσγειωθεί πάνω στη μεγαλύτερη ράμπα του κόσμου σπάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ και μπαίνοντας στο βιβλίο με τα ρεκόρ Guinness. Ενα άλμα στο κενό με τα φτερωτά roller του Ερμή. Οι κριτές του Guinness book και οι κάμερες των πέντε ηπείρων περιμένουν από το πρωί. Στην ουσία ο Taig θα πετάξει στο κενό για 12,5 μέτρα πριν καταφέρει να αγγίξει τη ράμπα όρθιος πάνω στα πατίνια του. Ισως το πιο τρελό επίτευγμα του 21ου αιώνα.
Ημουν Αθήνα εκείνη την ημέρα και χτύπησε το κινητό μου: «Ελα, ρε τρελάρα, τι με παίρνεις και μιλάς τηλέφωνο ενώ σε λίγο θα πηδήξεις από τον Πύργο του Αϊφελ;». Και μου απαντάει στα ελληνικά με τη γαλλική προφορά του: «Φίλε, άναψέ μου ένα κεράκι, σε παρακαλώ…».
Γι’ αυτό με τρελαίνει αυτό το παιδί. Μέσα στην τρέλα των κρίσεων και της θολούρας υπάρχουν ακόμα ελληνόπουλα που ονειρεύονται, ακόμα κι εμείς, υπάρχουν ακόμα ελεύθερες συνειδήσεις που τα βάζουν με τον εαυτό τους και ξεπερνούν τα όριά τους.
Τρεις μέρες έκανε να κλείσει μάτι. Εφτασε το απογευματάκι με ένα Red Bull στο χέρι, σκεπτόμενος στο κομπιούτερ του μυαλού του την κάθε λεπτομέρεια που θα μπορούσε να του φέρει νίκη ή να του πάρει τη ζωή. Τρεις μήνες προπόνησης, να πηδάει δεμένος με λάστιχο από τα πόδια πάνω από γκρεμούς και γέφυρες, να δένεται με καλώδιο πίσω από αγωνιστικά αυτοκίνητα πάνω στα πατίνια του και να κρατάει την ισορροπία του τρέχοντας με 150 χλμ. την ώρα.
Ο Taig είναι για τα σίδερα, δεν το βάζει ποτέ κάτω. Επιχειρηματίας παραγωγός, παρουσιαστής, μέγας αθλητής, λάτρης της μουσικής και του ωραίου φύλου, ο Ερμής του roller θα πηδήξει στο κενό μπροστά σε χιλιάδες άφωνα άτομα, θα σπάσει το ρεκόρ του κόσμου, αλλά επειδή η προσγείωση του δεν φαίνεται τέλεια, τα παίρνει στο κρανίο και ξαναπηδάει δεύτερη φορά.
Εκείνη η μανούλα η Ελληνίδα, άναψε το καντηλάκι της το πρωί, λιβάνισε, έκανε το σταυρό της και ήρθε κι εκείνη ανάμεσα στο κοινό να παρακολουθήσει τον γιο της. Της αξίζουν συγχαρητήρια και μια μεγάλη αγκαλιά γιατί δεν γέννησε μονάχα έναν Ελληνα, μεγάλωσε ένα παλικάρι, έναν ήρωα των σύγχρονων χρόνων.
Την ώρα που μας προβληματίζει το γεγονός ότι η εικόνα μας στο εξωτερικό δεν είναι στα καλύτερά της, ιδού λοιπόν ένα παράδειγμα που επιβεβαιώνει πως πάντα υπάρχει ελπίδα, ακόμη και στις πιο επικίνδυνες καταστάσεις. Με τόλμη, δουλειά, αποφασιστικότητα και θάρρος μπορείς να ξεπεράσεις την κατάρα του μύθου. Ακόμη και ο Σίσυφος που καρτερούσε κάπου εκεί ψηλά με έναν βαρύ λίθο παραμάσχαλα, ήταν περήφανος…

Νίκος Αλιάγας

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

6 Ιουνίου 2010

Οι δυσκολίες είναι για τους τεμπέληδες

2010-06-13T20:21:00.005+03:00

(…)
- Πόσα χρόνια τώρα είσαι στην Αμερική;
«Ηρθα στην Αμερική το 1993 και κοιτάζοντας πίσω, μπορώ να πω πως τα πράγματα δεν μου ήρθαν καθόλου άσχημα. Θεωρώ πως όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, μπορείς να βρεις τον τρόπο να το πετύχεις. Μπορεί να ακούγεται αλαζονικό αυτό που θα πω, αλλά καμία μέρα καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου δεν σκέφτηκα τις δυσκολίες που μπορεί να συναντούσα. Οι δυσκολίες είναι για τους τεμπέληδες. Για μένα, εκτός κι αν είναι θέμα που αφορά την υγεία, δεν υπάρχουν δυσκολίες. Νιώθω ευλογημένος που μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ. Κατάφερα να κάνω το πάθος μου δουλειά και αυτό είναι που με έφερε στο σημείο που είμαι σήμερα. Αυτό που ζω τώρα δεν έγινε μέσα σε μια νύχτα. Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να μπορέσω να τα καταφέρω».

- Αντιμετώπισες δυσκολίες;
«Δεν άφησα τις δυσκολίες να σταθούν εμπόδιο σε αυτό που ήθελα να κάνω. Δεν τις υπολόγισα. Ωστόσο γνώριζα πως θα έπρεπε να δουλέψω σκληρά για να τα καταφέρω. Γνώριζα από μικρός τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και ήμουν αποφασισμένος να κυνηγήσω το όνειρό μου για να πετύχω».

(…)
- Για ποια πράγματα είσαι περήφανος;
«Είμαι περήφανος για τους φίλους μου, τα δυο μου σκυλιά και φυσικά για τη δουλειά μου».

Νικόλας Πέτρου

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "thema PEOPLE"

11 Απριλίου 2010

Το μυστικό της απόλυτης σοφίας

2010-06-06T21:15:00.002+03:00

O Conan πληροφορείται ότι στην άλλη άκρη του κόσμου υπάρχει ένα θεόρατο βουνό, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένας ναός-καταφύγιο, μέσα στον οποίο κατοικεί ο Σοφός Γέροντας που κατέχει την απόλυτη σοφία της ζωής.
Παίρνει, λοιπόν, την ασπίδα του, τοποθετεί τη σπάθα στο θηκάρι της, φοράει το γούνινο γιλέκο του και ξεκινάει για το βουνό.
Περνάει την Ερημο της Δίψας, το Φαράγγι Χωρίς Πάτο, ξυστά απ’ το Πηγάδι των Χιλίων Ευχών, και μετά από κοπιαστική πορεία εκατό ημερών φτάνει στην Τούνδρα των Μηδέν Βαθμών Κέλβιν που βρίσκεται στους πρόποδες του Βουνού της Σοφίας, το οποίο βλέπει να ξεπροβάλει απειλητικό μέσα από τα γκρίζα σύννεφα.
Αρχίζει την ανάβαση, τα μπράτσα σφίγγονται, οι φλέβες τεντώνονται, ο ιδρώτας γυαλίζει στο στήθος του. Βρυχάται όταν, κουρασμένος από την κοπιαστική ανάβαση, πατάει στο βράχο της κορυφής και βλέπεται να ορθώνεται μπροστά του ο ναός στον οποίο διαμένει ο Σοφός Γέροντας.
Η ξύλινη πύλη είναι κλειστή, αλλά την γκρεμίζει βρυχώμενος, μ’ ένα τρομερό χτύπημα της ασπίδας του. Η επόμενη πόρτα, πιο βαριά, απαιτεί ακόμα πιο δυνατό χτύπημα. Η τρίτη, σιδερένια, πέφτει μετά από τρία τιτάνια χτυπήματα. Η τελευταία βαριά σιδερένια καταρρέει με πάταγο καθώς ο βρυχηθμός του Conan σπάει την πολύχρονη σιωπή της ψυχρής κυκλικής αίθουσας, στην οποία ο Σοφός Γέροντας συλλογίζεται με τα δάχτυλα ενωμένα κάτω από το πηγούνι του καθισμένος στον ξύλινο θρόνο του.
Ο Conan πλησιάζει αργά το κέντρο της αίθουσας και γονατίζοντας ακουμπάει ευλαβικά τα όπλα του μπροστά στα αποστεωμένα πόδια του Σοφού Γέροντα.
- Τα σέβη μου, Σοφέ Γέροντα. Μου είπαν ότι κατέχεις το μυστικό των μυστικών. Θα μου το αποκαλύψεις;
- Υπάρχουν και τα πόμολα, Conan…
- Μιλάς με γρίφους Γέροντα…

Agradecimentos Do Professor Para Tudo

2010-05-18T19:34:00.004+03:00

Σ' ευχαριστούμε για όλα Δάσκαλε!

Ελλάδα, η χώρα που δεν παράγει τίποτα (3)

2010-05-15T08:52:00.003+03:00

(…)
- Τους τελευταίους μήνες οι πολίτες αυτής της χώρας ζουν με το φόβο των σκληρών μέτρων… Μήπως έχουμε γίνει μια κοινωνία υπερκαταναλωτών όπου σε συνδυασμό με την έλλειψη πολιτικής ευθύνης φτάσαμε σε αυτό το δύσκολο σημείο;
«Ν’ αγιάσει το στόμα σας. Τριάντα χρόνια τα γράφομε και τα λέμε: Τι διάβολο περιμένεις να γίνει όταν η μεν παραγωγή σου εμφανώς μειώνεται, η καινοτομία σου χλωμιάζει (κλοτσοσκούφια των κομμάτων τα κάναμε τα πανεπιστήμια) – αλλά εσύ περνάς όλο και καλύτερα;
Δεν “ήξερες”, ότι ζούσες με τα δανεικά που ασυστόλως και συνεχώς έπαιρναν οι κανακάρηδες οι πολιτικοί σου – διότι αυτό τους ζητούσες εμμόνως με τις στάσεις σου, με την ξεγνοιασιά σου και με το παραμύθι “μας ζουλεύουνε οι ξένοι”; Κάποτε θα τα πλήρωνες μαζεμένα.
Και το κακό είναι ότι τώρα οι φτωχοί θα υποφέρουν πολύ περισσότερο απ’ ότι θα υπέφεραν αν έγκαιρα σταματούσαμε την κατηφόρα, το 1984, το 1990 ή έστω το 2004. Τώρα καταλαβαίνεις ποιοι ήσαν οι φιλολαϊκοί και ποιοι ήσαν αντιλαϊκοί ποπουλίστες.
Κι όμως το νέο σύνθημα είναι: Οχι ηττοπάθεια, αλλά αντεπίθεση σ’ όλα τα εντοπισμένα σημεία του Αν-Ηθους όλων μας, όλα αυτά τα χρόνια.
Και μην ακούτε τους μεσσίες που έχουν τις λύσεις στο τσεπάκι τους, για να μη σας στεναχωρήσουν. Πάλι;».

Θεοδόσης Τάσιος

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

25 Απριλίου 2010

Εγκλημα και Τιμωρία

2010-05-02T18:46:00.007+03:00

Παρακολουθώντας σήμερα σε κάποιο δελτίο ειδήσεων τον προπηλακισμό που δέχθηκε ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και πρώην υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κ.Απόστολος Κακλαμάνης, θεώρησα ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να εκθέσω κάποιες σκέψεις μου που έχουν δημιουργηθεί τις προηγούμενες μέρες όταν και αποφασίστηκε η προσφυγή της χώρας στον μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε συνδυασμό με τον αντίστοιχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Νομίζω ότι η προσφυγή αυτή καθώς και ότι έχει να επακολουθήσει όσον αφορά την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων ανοίγει οριστικά και αμετάκλητα τον ασκό του Αιόλου…
Με άλλα λόγια, νομίζω ότι ήρθε η ώρα που πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός:

της χώρας η οποία επί τριακονταετίας ζούσε με δανεικά, ξοδεύοντας περισσότερο πλούτο απ’ όσο παρήγαγε.

όλων των πολιτικών που μεσουρανούν, τουλάχιστον επί τριακονταετίας, και οι οποίοι χωρίς την παραμικρή γνώση (πέραν της επιφανειακής, δημοσιογραφικής) αναλάμβαναν με πλήρη αποτυχία διάφορα διοικητικά πόστα, καταφέρνοντας όλως παραδόξως να αυξήσουν προκλητικότατα το ετήσιο ατομικό τους εισόδημα και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουν εφ’ όρου ζωής όλους τους συγγενείς τους πρώτου και δεύτερου βαθμού καθώς και τους φίλους, κολλητούς, ψηφοφόρους και λοιπούς παρατρεχάμενους.

των δικαστών, δικαστικών υπαλλήλων, συνταγματολόγων και δικηγόρων που αφού διεπλάκησαν αρκούντως με τη νομοθετική εξουσία και τις επιχειρήσεις, φρόντισαν να διασφαλίσουν δια βίου το προκλητικότατα υψηλό ετήσιο οικογενειακό τους εισόδημα, παρανομώντας χειρότερα και από κακοποιούς του κοινού ποινικού δικαίου και συντέλεσαν καθοριστικότατα με τη συμμετοχή ή την επιλεκτική τους απουσία στη διαμόρφωση ενός συστήματος αδιαφάνειας, τυπολατρίας, αδικίας, ψεύδους και τρομακτικής αργοπορίας στην απονομή της όποιας δικαιοσύνης.

των εκδοτών, δημοσιογράφων, τηλε-αναλυτών, κριτών και λοιπών αστέρων της έντυπης, τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής δημοσιογραφίας που αναλαμβάνοντας το ρόλο της ενημέρωσης των πολιτών, διεπλάκησαν ποικιλοτρόπως με τους προαναφερόμενους πολιτικούς, καταφέρνοντας κι αυτοί να αυξήσουν προκλητικότατα το ετήσιο οικογενειακό τους εισόδημα, αδιαφορώντας πλήρως για τον πραγματικό σκοπό και ρόλο του επαγγέλματός των.

των γιατρών, καθηγητών ιατρικής, διοικητικό προσωπικό νοσοκομείων και νοσοκόμων, που αφού εξασφάλισαν πελατεία στα ιδιωτικά τους ιατρεία μέσω της θέσης που απέκτησαν στα δημόσια νοσοκομεία και κέντρα υγείας κατόπιν έχοντας ως μοναδική επιδίωξη το κέρδος και τον προκλητικό πλουτισμό τους αδιαφόρησαν παντελώς για την κατάρτιση και εξέλιξη των γνώσεών τους, την επάρκεια και ποιότητα των υπηρεσιών τους, επικαλούμενοι τον περιβόητο «όρκο του Ιπποκράτη» μόνο ως άλλοθι ή δικαιολογία σε αποτυχημένες ή άνομες ενέργειές τους.

των πανεπιστημιακών, καθηγητών και δασκάλων που αφού έκαναν ότι αναξιοπρεπές και δουλοπρεπές περιλαμβάνει το ρεπερτόριο γρήγορης και άκοπης επαγγελματικής ανέλιξης, ασχολήθηκαν αποκλειστικά με τη θεμελίωση ενός προκλητικά υψηλού και αναντίστοιχου με τις γνώσεις και την παροχή υπηρεσιών τους πλούτου, παραμελώντας την παιδεία των φοιτητών και μαθητών τους, δίνοντας πρώτοι το βροντερό παράδειγμα της διαπλοκής, του «γλειψίματος», της «αρπαχτής», της έλλειψης αγωγής και παιδείας.

των πατριαρχών, παπάδων, ιεραρχών, και λοιπών θρησκολάνων που μετέτρεψαν την αγνή και αμόλυντη πίστη των πιστών σε φανατισμό και θρησκοληψία εξυπηρετώντας έτσι προσωπικά και μικροεκκλησιαστικά συμφέροντα, επιτυγχάνοντας προσωπικό και εκκλησιαστικό πλουτισμό τελείως προκλητικού και αναντίστοιχου με την ουσία και το πνεύμα της θρησκείας την οποία υποτίθεται πως υπηρετούν.

των επιχειρηματιών και των επιχειρήσεων που αποφάσισαν ότι ο δρόμος της θεμελίωσης, ανάπτυξης και οργάνωσης της επιχείρησής των ήταν δύσκολος, κοπιαστικός και χρονοβόρος και θεώρησαν πολύ πιο εύκολο το δρόμο της διαπλοκής, της φοροδιαφυγής, του λαδώματος, της κερδοσκοπίας και της παρανομίας.

των δημοσίων υπαλλήλων που αφού έγλειψαν, δωροδόκησαν και εκβίασαν αρκούντως τους προαναφερόμενους πολιτικούς κατάφεραν να διορισθούν σε κάποια δημόσια υπηρεσία και κατόπιν επιδόθηκαν σε ένα ανελέητο κυνήγι απόκτησης γρήγορου και εύκολου χρήματος, αδιαφορώντας πλήρως για τη δουλειά που διορίσθηκαν να προσφέρουν, συνδυάζοντας με εξαιρετική επιτυχία την εργασία τους με την τεμπελιά, την αγένεια, την αδιαφορία, την έλλειψη κατάρτισης και γνώσεων, την κοπάνα.

των πολιτών, «ανώνυμων» ιδιωτών που μεγάλωσαν και πορεύθηκαν χωρίς αρχές, μόρφωση και παιδεία, επιχειρώντας ή υπηρετώντας λαδώνοντας, αυθαιρετώντας, γλείφοντας, σπρώχνοντας, σκουντώντας, φοροδιαφεύγοντας, αδιαφορώντας για το κοινωνικό σύνολο, ρατσιστές, ασυνείδητοι και μικροσυμφεροντολόγοι.

Για όλους αυτούς που δεν αποτελούν τίποτα άλλο από το σύνολο μιας χώρας στην οποία ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα… ήρθε η ώρα της πληρωμής του λογαριασμού. Δεν εξαιρείται κανείς!
Κι αν κάποιοι από όλους μας –όπως φαντάζομαι και ο κ. Κακλαμάνης από την πλευρά των πολιτικών- δεν αναγνωρίζουν ή δεν εντάσσουν τον εαυτό τους σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες… δυστυχώς ατυχήσατε… Οπως και τα μέτρα –κατά δήλωση του πρωθυπουργού- αναγκαστικά πέφτουν στις κεφαλές δικαίων και αδίκων… έτσι και οι προπηλακισμοί, ο εξευετελισμός, το ξύλο και τα γιαούρτια που θα πέσουν θα αφορούν σε όλους μας. Αλλωστε, ποιος σας είπε ότι αυτοί που ανέχθηκαν σιωπώντας ή αδιαφορώντας δεν έχουν ευθύνη;

Ας προσέχαμε…

Κ.Π.

Μικρές Χαρές

2010-04-29T13:41:00.005+03:00

Η λύση σ' ένα γρίφο που οι άνθρωποι προσπαθούν να λύσουν εδώ και χιλιετίες: Το νόημα της ζωής

...να πιστεύεις σε πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν

Small Pleasures (Μικρές Χαρές) 2008
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Πιλάβιος
Σενάριο: Δέσποινα Λαδή
Παίζουν: Λευτέρης Ελευθερίου, Ευγενία Δελιαλή
Αφήγηση: Μάκης Ρευματάς

Δηλαδή, για να καταλάβω, μας τα χρώσταγαν οι Γερμανοί; (ή εκεί που τους χρωστάγαμε ζητάμε και το βόδι;)

2010-04-02T14:59:00.008+03:00

Αν μια γειτονική βαλκανική χώρα μάς ζητούσε δανεικά για να καλύψει το χρέος της, κι εμείς διοργανώναμε δημοψήφισμα για το πώς το βλέπει ο κόσμος ως προοπτική, τι νομίζετε ότι θα απαντούσαμε; Ναι, ευχαρίστως, δώσε στους Βούλγαρους 100 μύρια και στους Αλβανούς άλλα 50;
Είναι ενδεικτικό της αρχοντοχωριατοσύνης ενός ολόκληρου έθνους, του ελληνικού, το ότι μας προκαλεί απορία που οι Γερμανοί δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για δανεικά προς την Ελλάδα. Ενδεικτικό της νοοτροπίας τού ότι πάντα όλοι μάς χρωστάνε, επειδή έτσι, επειδή όταν φτιάχναμε την Ακρόπολη οι άλλοι τρώγανε βελανίδια, επειδή δεν ξέρω και ‘γώ τι.
Χέστηκε ο Γερμανός για την Ακρόπολη και πολύ καλά κάνει, από τη στιγμή που εδώ και δεκαετίες τού τα έχουμε πρήξει του χριστιανού του Ούνου με αυτήν. Ανίκανοι να παράγουμε οτιδήποτε σημαντικό σε επίπεδο σύγχρονου πολιτισμού και οικονομίας ώστε να μνημονευόμαστε στην Ιστορία (δύο Νόμπελ, ένα κύπελλο και ο Ζορμπάς δεν νομίζω να αρκούν σε 200 χρόνια πορείας, ειδικά όταν δεν συνοδεύονται από τζατζίκι), πάντα, όποτε μας στριμώχνουν στη γωνία, κοπανάμε από μια Ακρόπολη και ένα αρχαίο άγαλμα και τη γλιτώσαμε. Είδε κι απόειδε ο ξένος, σου λέει πάρ’ το πίσω το άγαλμά σου με σηκωμένο το κωλοδάχτυλο, να ‘χεις να κάθεσαι και να βολεύεσαι.
Ξενοφοβικοί, αποκλεισμένοι και ρατσιστές, έτοιμοι να στολίσουμε με χίλια δυο επίθετα κάθε λαό, ζητάμε τώρα βοήθεια από τους Γερμανούς. Τους βλάχους, τους άπλυτους, τους ναζήδες. Δίνοντάς τους ως αντάλλαγμα την ευκαιρία να απαλλαγούν από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, σε περίπτωση που μας βοηθήσουνε. Την ώρα που διεξάγουμε σοβαρολογώντας συζητήσεις για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να νομιμοποιηθούν οι μετανάστες που τηρούν τις προϋποθέσεις.
Παθαίνουμε φρίκη μπροστά στο ενδεχόμενο διακοπής του 14ου μισθού, μείωσης των αποδοχών και αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης, αδιαφορώντας παντελώς για τον ανύπαρκτο 14ο μισθό, τις κάτω του μισού από τις κανονικές αποδοχές, την ανύπαρκτη ασφάλιση και συνταξιοδότηση ενός εργαζόμενου μετανάστη. Πάντα πρώτοι στον αγώνα και τα δημοκρατικά μας δικαιώματα, αρκεί να έχουμε δούλους από την εποχή της αθηναϊκής δημοκρατίας.
Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος και όλα ελληνικά από τη μισή Τουρκία μέχρι τη μισή πρώην Γιουγκοσλαβία, τη Σικελία, να μη σου πω και την Ακτή του Ελεφαντοστού που άμα πας, λέει, εκεί στην Ακτή θα δεις βότσαλα με μινωικούς σχηματισμούς και μακεδονικές επιγραφές που γράφουν «πωλούνται σαγιονάρες από καουτσούκ» στην αρχαία ελληνική και «Πρωσσεχός Ροσύδες».
Τιμημένη πινακίδα του έθνους το «Πρωσσεχός Ροσύδες» εφόσον, όταν καταλήξει κάτι από τα κοινοτικά πακέτα στήριξης στον αγρότη (από αυτά που δεν έχουν φάει οι τιμημένοι πολιτικοί διαμεσολαβητές), με τη σειρά του, ο συνειδητός εργάτης της υπαίθρου, θα τα καταθέσει στα εξωτικά μπουζουκο-πουτανάδικα του χωριού του, στα πόδια μιας αλλοδαπής, παράνομης καλλονής, η οποία με τη σειρά της θα τα φυλλομετρήσει στον στοργικό της νταβατζή. Ούτως ώστε, για να διατηρηθεί ο κύκλος, να μπορεί μετά ο αγρότης να διαμαρτυρηθεί για την άσπλαχνη πολιτική της Ε.Ε., να μπορεί και η πουτάνα μετανάστρια να συνεχίσει να είναι με μαυρισμένο μάτι σε καθεστώς παρανομίας, να μπορεί να κερδίσει και ο νταβατζής το μεροκάματό του, να συνεχίσει η διατήρηση του χρηστού, ελληνικού και τιμημένου κοινωνικού ιστού, όπως μόνο εμείς μπορούμε να τον διατηρήσουμε, για να έχουμε το δικαίωμα ως έθνος νομιμοφρόνων και τυπικών πολιτών να αναρωτιόμαστε εν εξάλλω γιατί δεν μας τα δίνουν οι μαλάκες οι Γερμανοί τα φράγκα, να μπορέσουμε να διαιωνίσουμε την πατροπαράδοτη τσαχπινιά μας. Και τις πουτάνες μας.

Τάσος Θεοδωρόπουλος

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

28 Φεβρουαρίου 2010

Ως εκ θαύματος

2010-03-08T08:39:00.012+02:00

…Κάπως έτσι μεγαλώσαμε…
σαν ένα στοίχημα κόντρα σε κανόνες
που δεν ίσχυαν, ενός συστήματος που δεν υπήρχε.
Ευτυχώς, όμως, τα καλύτερα παιδιά
που κάναμε παρέα μάς έκαναν να νιώθουμε
ότι δεν ήμασταν μόνοι, ακόμη κι όταν
μας έζωναν τα φίδια με κείνο
το Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν
από τον κόσμο έξω του Αλεξανδρινού,
καίτοι είχαμε ακούσει και κρότους χτιστών
και ήχους μαστόρων…

(…)
Και γιατί πρέπει να κάνουμε οικογένεια, και γιατί οι άντρες πρέπει να συμπεριφέρονται έτσι και οι γυναίκες αλλιώς… και γιατί ο άντρας πρέπει να ‘ναι βαρύς κι ασήκωτος και η γυναίκα σιωπηλή και ό,τι απαλό μυρωδάτο και πολύχρωμο να είναι γυναικείο κι ό,τι τραχύ γκρίζο και άκαμπτο να είναι αντρικό… Μας τη σπάνε τα πρέπει και τα μη που μας βάζουν σαν βαρύ χρέος πάνω στους άψητους ώμους μας και που πρέπει με μπέσα και λεβεντιά να το κουβαλάμε εφ’ όρου ζωής… αυτή η ακαλλιέργητη λεβεντιά και η ευαίσθητη κλαψομουνίαση… δεν έχουμε σκοπό να κρατήσουμε τίποτε απ’ όλα αυτά τα… ΑΠΑΡΑΒΑΤΑ… Εμείς θα κάνουμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι έτσι για πλάκα, από αντίδραση, διότι… ροκ εντ ρολ.
Να μας αφήσουν ήσυχους οι δυσκοίλιοι ηθικολόγοι και οι συγκαμένοι αρχαιοκάπηλοι, που μες στη σκόνη από αρχαία σκουριά κουνάνε το δάχτυλο αυστηρά μπρος στ’ ανήσυχα πρόσωπά μας. Εμείς θα ζήσουμε όπως γουστάρουμε. Θ’ ακούμε άλλες μουσικές, θα ντυνόμαστε αλλιώς, θα γράφουμε διαφορετικά, θα διαβάζουμε αμφιλεγόμενους και οργισμένους συγγραφείς, θα χαϊδευόμαστε με κορίτσια κι αγόρια κατά το κέφι μας, θα φουμάρουμε ταξιδιάρικα καπνά, κι όχι ρετσίνα και φτωχό κομπολογάκι, ούτε τρεχαλητά Βέγγου και νάζια Βουγιουκλάκη. Τους λαϊκούς εραστές των ελληνικών ταινιών τούς έχουμε για γέλια… κάτι δύσκαμπτοι που γυρίζουνε να μιλήσουν με υγρές λιμασμένες ματιές λες κι έχουν περίοδο, τριχωτοί μέχρι πάνω στον αγκυλωμένο σβέρκο, που αναστενάζουνε και νταβραντίζονται τίγκα στο δράμα και στη μιζέρια. Έξω από μας αυτά… θα ζήσουμε ξένοιαστα, κοσμοπολίτικα, κομψά όπως οι ήρωες του Μπουνιουέλ, του Αντονιόνι, του Φελλίνι, ίσως λίγο μελαγχολικά αλλά με σουρεάλ χιούμορ και αριστοκρατικότητα… Γύρω μας οι οικοδόμοι, τα συλλαλητήρια, οι νεολαίες, τα φαντάσματα του Εμφυλίου, τα ξωκλήσια και το σήμαντρο, το αιγαιοπελαγίτικο μούχρωμα· οι χαροκαμένες μάνες λυσσομανάνε, ξαφνικά όλοι είναι θύματα του φασισμού και της προκλητικής παλατιανής διαχείρισης. Και πρέπει να ‘σαι ή το ένα ή το άλλο… ή με τους αριστερούς ή με τους δεξιούς, με το λαό ή με την εξουσία. Ε, όχι, ούτε το ‘να ούτε τ’ άλλο. Άστε μας ήσυχους, άρρωστοι… Μανία με την αδικία και ποιος έκλαψε και έκλεψε πιο πολύ και ποια διόρισε το χαζοβιόλικο παιδί ποιανού στο δημόσιο. Τι λύσσα να θέλετε να πάρετε τη θέση τους και να νομίζετε κι από πάνω πως μας ενδιαφέρουν τα παιχνίδια σας και θα κάνουμε και μεις τα ίδια, χα, χα, χα.
Δε γουστάρουμε ούτε θέσεις ούτε χοντρά φράγκα, ούτε πρωτιές ούτε τρικλοποδιές και αγκωνιές… Καλοί παίχτες θέλουμε να γίνουμε στο παιχνίδι της ζωής, ανάλαφροι, συνεργάσιμοι, μ’ όσο γίνεται λιγότερο πόνο, να ζούμε με χιούμορ, ν’ ακούμε τον άλλο, να συγχωρούμε… και πού και πού να ξενυχτάμε μ’ έρωτες και μουσική, γιατί το ηλιοβασίλεμα και η ανατολή μάς πήραν το μυαλό και η ελληνική μυθολογία ήρθε και μας μάγεψε. (…)

Αυτό είναι… μ’ αρέσει η φυλή των αέρινων αντρών και γυναικών, που ζούνε ανάλαφρα και με γούστο. Αποφεύγουμε τους φεγγαροχτυπημένους και τους ψυχανώμαλους που αργούν να πάρουν μπρος και ξαφνικά βρίσκονται μπροστά στο χείλος του γκρεμού… και τους άλλους που καμαρώνουν για τα κατορθώματά τους με ύφος λεβεντομαλάκα και στα δύσκολα «Βοηθάτε, χριστιανοί, με φάγανε». Καλά σου κάνουνε, μπούλη της μαμάς σου, άντε τώρα στην αγκαλιά της για να σε κανακέψει, θρεφτάρι…
Ευτυχώς η μητέρα μου ποτέ δεν μ’ είχε χαϊδέψει με «Είσαι ο πρώτος, θα τους σκίσεις όλους, λεβέντη μου, παλικαρά μου» και τέτοιες μαλακίες –άσε που ‘φυγε νωρίς- αλλά ποτέ ο μόσχος ο σιτευτός. Τι φρίκη, άκου ο μόσχος. Με είχε αφήσει μόνο μου ν’ αποφασίζω για τη ζωή μου που όσο παρορμητικά κι αν τη ζω κιόλας –για να ξεφύγω λίγο απ’ την καλή ανατροφή μου- δεν γέρνω σε καμιά αγκαλιά να με νταντέψει… το βρίσκω φτωχούλικο και λυπητερό και το αποφεύγω… βουρκώνεις χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, με νευριάζει αυτό. (…)

Η παρέα μας εξοργιζόταν με τα κλισέ των μεγάλων, τα ‘χαν υιοθετήσει και κάτι μονοκόμματοι συνομήλικοι και τα επαναλάμβαναν βλακωδώς. Ή άσπρο ή μαύρο, ή δεξιός ή αριστερός, ή άντρας ή αδερφή, ή πλουσιόπαιδο ή φτωχόπαιδο. Δίνουμε τις καθημερινές μας αψιμαχίες με τον μπακάλη, τον περιπτερά, τον εισπράχτορα, που μας κιαλάρουν καχύποπτα επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τι καπνό φουμάρουμε. Σκουντιούνται στο πέρασμά μας, πετάνε μπηχτές για τα μαλλιά μας, τα ρούχα μας, τον αέρα μας, που δεν έχουν καμία σχέση με τον άχρωμο αποπνιχτικό κόσμο τους. Αυτό μας έλειπε, να μοιάσουμε σ’ αυτούς τους μαγκωμένους χοντράνθρωπους που τρέμουν για την υπόληψή τους –σιγά τ’ αυγά- σ’ αυτή την κοινωνία – σιγά τον πολυέλαιο. Λευκή κάλτσα, σωληνωτό παντελόνι, κόκκινο κοτλέ, τους έπιανε αμόκ και θέλανε να μας νουθετήσουν σώνει και καλά. Μας θέλουν βαρείς κι ασήκωτους, με τη μουντή νοοτροπία τους περί συμφέροντος, διορισμού και άλλα δουλοπρεπή, για να πετύχουμε στην κοινωνία. Σ’ αυτή τη χρεοκοπημένη κοινωνία τους. Εμείς είχαμε μπει μ’ ορμή στην περιπέτεια του οράματος για τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο, κι αυτοί μας φρέναραν καθημερινά με κακεντρεχείς συνωμοτικότητες κι αρσενικές πρωτιές… όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες… άκου μυαλά. Τ’ αρσενικό – άκου λέξη, απ’ την εποχή των σπηλαίων. Ο κόσμος προχωράει τρέχει με χίλια, αγόρια κορίτσια κι αγοροκόριτσα μ’ άλλο σκαρί, άλλη αύρα κι άλλα γούστα καλπάζουν, κι αυτοί σκιές κολλημένοι στις αραχνιασμένες ρίζες τους.

Ξυπνήστε, μανάρια και κοπελιές, με την αραχτή χαμηλοκωλίαση πάνω στην παράδοση να κλωσάει τ’ αυγά της συντήρησης… Σας μπερδεύει η ελαφράδα του παιχνιδιού μας, άντε, φύγετε απ’ τη μέση, ζήστε όπως ζείτε κι άστε μας εμάς να χορεύουμε στις δικές μας φιέστες που κάνουν τη νύχτα μέρα με τις μουσικές και τους έρωτες, μακριά από τις προκαταλήψεις, τα μη και τα πρέπει των κομμάτων σας, των χριστιανικών σας οργανώσεων και των πατριωτικών συλλόγων σας.

Δεν πα να ‘σαι χοντρός, λεπτός, ψηλός, κοντός, μουνάκιας, αδελφή, πλούσιος, φτωχός, άμα είσαι ωραίος τύπος και γουστάρεις ταξίδι χωρίς ντε και καλά προορισμό, είσαι μέσα, καλώς όρισες… (…)

Κωνσταντίνος Τζούμας

"Ως εκ θαύματος"

2008

Ελλάδα, η χώρα που δεν παράγει τίποτα (2)

2010-02-01T13:49:00.004+02:00

(…)
-Σε αυτές τις φιλότιμες προσπάθειες έφτασαν να εξετάζουν ακόμη και το πάγωμα των επιστροφών φόρου για πέντε χρόνια…
«Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά».

-Αυτοί δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, ο κόσμος όμως τι θα κάνει;
«Ο κόσμος αυτή τη στιγμή χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο – πιο πολύ τα μεσαία στρώματα και σε λίγο θα το χτυπάνε και τα ανώτερα. Είναι πολύ μικρή η μερίδα των ανθρώπων της πλουτοκρατίας, όπως λέει το ΚΚΕ, που θα είναι εκτός του παιχνιδιού. Ολοι οι υπόλοιποι που έχουν μεσαίες επιχειρήσεις, λίγο καλές, λίγο ανθηρές, θα περάσουν πάρα πολύ δύσκολες ώρες, διότι ζούμε σε μια αντιπαραγωγική χώρα, η οποία έχει σταματήσει να παράγει το οτιδήποτε. Εχει σταματήσει να παράγεται σκέψη στη χώρα αυτή, άρα δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα. Δεν παράγεται σκέψη, δεν παράγεται πολιτισμός, δεν παράγεται τίποτα, μόνο καταναλώνεται. Καταναλώνονται οι δημόσιες υπηρεσίες και ο ένας παίζει τον υπάλληλο στον άλλο σε μία υπηρεσία η οποία δεν υπάρχει. Είναι τόσο απλό: είναι μια χώρα που έχει καθίσει πάνω σε μια βαθιά κατάθλιψη. Προσπάθησαν να διοριστούν όλοι, διορίστηκαν όλοι και πλέον δεν υπάρχει κάποιος που να παράγει».

-Πώς κρίνεις τα μέτρα της κυβέρνησης;
«Μπορείς να πεις τη φράση “τι άλλο να κάνουν” και να τους δώσεις άλλοθι, γιατί όπως είναι τα πράγματα δεν έχουν πολλά περιθώρια κινήσεων, αλλά το θέμα είναι ότι και ο κόσμος από τη μεριά του, στο σημείο που έχει φτάσει, δεν έχει ούτε αυτός περιθώρια κινήσεων. Γιατί αυτή τη στιγμή δεν είναι ότι έχεις έναν Ελληνα που ευημερεί και του ζητάς να βγάλει την ευημερία να σ’ τη δώσει. Ο Ελληνας σπατάλησε μέσα στην ευημερία, που νόμιζε ότι ζει με το δικό του περίσσευμα, που δεν είχε. Αφήνω το γεγονός ότι πρέπει να είμαστε από τις λίγες χώρες όπου οι πολιτικοί πλούτισαν τόσο πολύ». (…)

Λάκης Λαζόπουλος

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

27 Δεκεμβρίου 2009

Ελλάδα, η χώρα που δεν παράγει τίποτα

2010-01-06T09:58:00.004+02:00

(…)
- Και η σημερινή εποχή;
«Τα νέα παιδιά που σπάνε και καίνε, και αυτά στο βάθος θέλουν να καταλάβουν πού βρίσκονται και γιατί βρίσκονται εκεί όπου βρίσκονται. Μια ταυτότητα αναζητούν. Από την άλλη, δεν μου αρέσουν οι αφορισμοί, πιστεύω όμως ότι όλες οι γενιές δημιουργήσαμε μια χώρα προβληματική. Είναι μια χώρα που δεν παράγει τίποτα, καμιά ιδεολογία πια».

- Στο εξωτερικό παράγεται ιδεολογία;
«Ισως. Αλλά εκεί υπάρχει μια κουλτούρα με βαθύτερες ρίζες από τη νεοελληνική, που καταστράφηκε βίαια μετά τον Εμφύλιο. Ξεριζώθηκαν συνήθειες, ξεριζώθηκε κόσμος, ένας κόσμος που οδηγήθηκε στο πνεύμα της παροχής και της αντιπαροχής. Οσοι κυβέρνησαν αυτή τη χώρα δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν σε μια ανάπτυξη ουσιαστική παρά μόνο μέσα από τη μαύρη οικονομία. Γαλούχησαν μια χώρα με μια τέτοια ηθική. Και μια τέτοια χώρα δεν έχει προοπτική, διότι τελικά υπάρχουν και κάποια όρια που έχουμε παραβιάσει. Δείτε τώρα τι γίνεται με την οικονομία. Μοιάζει να μην έχει επιστροφή αυτό».

Κώστας Βρεττάκος

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

20 Δεκεμβρίου 2009

Η δύναμη της θέλησης

2009-12-02T12:24:00.004+02:00

Αυτό που κατάφερε ο Mark Webber την περασμένη Κυριακή στο Grand Prix της Γερμανίας είναι μάθημα ζωής για όλους μας. Σε αυτόν τον αθλητή έτυχε, στα τέλη Νοεμβρίου συμμετέχοντας σε φιλανθρωπικό αγώνα ποδηλάτου του βουνού, να του συνθλιβεί το πόδι. Ολοι προδικάζανε πως ο χαμογελαστός ψηλός δεν θα ξαναέμπαινε σε μονοθέσιο ούτε για να κάνει βόλτα. Και όμως, αυτός ο άνθρωπος κατάφερε όχι μόνο να τρέξει από τον πρώτο φετινό αγώνα, αλλά και να πάρει την πρώτη του νίκη την περασμένη Κυριακή, σ’ ένα πρωτάθλημα που είναι από τα πιο ανταγωνιστικά και απαιτητικά των τελευταίων ετών.
Αλλά ας θυμίσουμε ποια θεραπεία έκανε ο Webber. Σας μεταφέρω ακριβώς τα λεγόμενά του, από τη συνέντευξη που είχε δώσει ο Αυστραλός στο "car+speed" και τον Τάκη Πουρναράκη λίγες εβδομάδες μετά το ατύχημά του:
«Μπήκα σ’ ένα δωμάτιο με κανονική θερμοκρασία, έβγαλα τα ρούχα μου και αμέσως εισήλθα σε έναν θάλαμο που έχει θερμοκρασία -50 βαθμούς Κελσίου. Εκεί έμεινα για 30 δευτερόλεπτα και μετά μπήκα σε έναν άλλο θάλαμο με -130 βαθμούς Κελσίου! Εκεί έμεινα για τρία λεπτά ενώ δημιουργούνται συνθήκες πίεσης σε όλο το σώμα, όπως φυσικά και στο σημείο του κατάγματος. Οταν βγήκα η κυκλοφορία του αίματος αυξήθηκε απότομα κι έτσι επιταχύνεται η διαδικασία ανάρρωσης…».
Στην ερώτηση πως ένιωσε στους -130 βαθμούς Κελσίου, απάντησε: «Δεν μπορείς να αναπνεύσεις, δεν επιτρέπεται να πιάσεις κάτι γιατί θα κολλήσει πάνω σου, στέκεσαι ακίνητος, νομίζεις ότι θα πεθάνεις…».
Ο ίδιος θα μπορούσε, πολύ απλά, μετά τη χειρουργική επέμβαση που κάνουν σε αυτές τις περιπτώσεις, να… μπατάρει το πόδι του και να αράξει πάνω στα εκατομμύρια που έχει βγάλει και να επισκέπτεται τα GP για κοσμικούς λόγους. Και όμως η αγάπη του για το τιμόνι αλλά και η απίστευτη δύναμη της θέλησης να αγωνιστεί τον οδήγησαν σε μία επίπονη, μακροχρόνια και επικίνδυνη για την υγεία του διαδικασία.Την περασμένη Κυριακή, με το πέσιμο της καρό σημαίας και ακούγοντας τον να κραυγάζει κάτω από το κράνος του: «I did it!», εντυπωσιάστηκα με τη δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος… Αρκεί να θέλει πραγματικά!

Τάκης Τρακουσέλλης

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "car+speed"

19 Ιουλίου 2009

Alba μας λείπεις...

2009-10-28T16:31:00.005+02:00

Υστερα από τον εσωτερικό θρήνο ενός μηνός, ήρθε η δύσκολη ώρα του δημόσιου αποχαιρετισμού – φόρος τιμής σε μια υπέροχη γάτα.
Η Alba ήρθε “καταλάθος” στο σπίτι, Μεγάλη Παρασκευή του 1999. Αποτέλεσε δώρο μιας φίλης και αποδείχθηκε αυτό ακριβώς: ΔΩΡΟ!
Για μένα που δεν είχα ξαναζήσει με γάτα, τα χρόνια που έζησα μαζί της αποτέλεσαν ένα τεράστιο μάθημα ζωής. Δυστυχώς, όπως συνήθως γίνεται, αυτό έγινε αντιληπτό μόλις το τελευταίο διάστημα που υπέφερε από τον καρκίνο από τον οποίο τελικά και τη χάσαμε, το Σάββατο στις 26 Σεπτεμβρίου 2009.
Πριν από αυτό όλα τα χαρακτηριστικά που αποτελούσαν αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της τα θεωρούσαμε απλώς δεδομένα! Υπόδειγμα προσωπικότητας, ανεξαρτησίας, καθαριότητας, μια πραγματική ΚΥΡΙΑ, που η μοίρα ένωσε τις ζωές μας, σε όμορφα αλλά και δύσκολα χρόνια.
Εζησε δίπλα μου όλες τις φάσεις της ανεξάρτητης ζωής μου και εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να πέρασε καλά και να ένιωσε την βαθιά αγάπη που της είχα. Δεν υπάρχει μέρα από τη στιγμή που την έχασα που να μην μέμφομαι τον εαυτό μου που δεν της το έδειχνα συχνά. Θέλω να πιστεύω όμως ότι μέσα από την ιδιαίτερη επικοινωνία που είχαμε –έστω κι αν αυτή πολλές φορές εξαντλούνταν σε μια βαθιά ματιά- ήταν σε θέση να το νιώσει.
Στις δύσκολες μέρες της αρρώστιας της αποδείχθηκε πραγματικό παλικάρι, δείγμα ενός ακόμη αδαμάντινου χαρακτηριστικού του χαρακτήρα της.
Albούλα, γλυκιά μας χιονάτη, καλό σου ταξίδι κοπέλα μου… θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη! Μας λείπεις…

Κ.Π.

Ηταν ένα μικρό καράβι... (Εκλογές 2009)

2009-09-26T12:22:00.005+03:00

Το σημερινό πολίτευμα δεν είναι ένα καράβι όπου αποφασίζει μόνος του ο καπετάνιος …κάτι τέτοιο θα λεγόταν δικτατορία.
Δεν είναι ένα καράβι όπου αποφασίζει ο καπετάνιος με τους αξιωματικούς …κάτι τέτοιο θα λεγόταν αριστοκρατία.
Δεν είναι ένα καράβι όπου αποφασίζουν οι ναύτες …κάτι τέτοιο θα λεγόταν κομμουνισμός.
Είναι ένα καράβι όπου αποφασίζουν τουρλουμπούκι καπετάνιος, αξιωματικοί, ναύτες και επιβάτες …και λέγεται ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ!

Αντώνης Πανούτσος

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

26 Ιουλίου 2009

Beat... me

2009-08-02T20:07:00.008+03:00

Εμαθα για τον θάνατο του Michael Jackson φτάνοντας χαράματα στις Βρυξέλες, καθώς έμπαινα στο ξενοδοχείο "Amigo", όταν αντίκρισα ένα μπουλούκι από πιτσιρίκια να χτυπιούνται σε ένα πεζοδρόμιο ακούγοντας στη διαπασών το "Beat It" του βασιλιά της pop. Ενα 15χρονο σπυριάρικο, πιο ψηλό από μένα, με ξυρισμένο κεφάλι και με ένα μόνο τσουλούφι, μου πετάει: «Μεγάλε, τα ‘μαθες τα νέα; Πέθανε ο Jackson».
Στην ηλικία του μικρού μόλις είχα αγοράσει το πρώτο μου walkman που κυκλοφόρησε, αυτό με τα χοντροκομμένα ακουστικά που είχαν πορτοκαλί σφουγγαράκια, και άκουγα το μυθικό άλμπουμ του Jackson, το "Thriller", αυτή την υπερπαραγωγή για τα δεδομένα της εποχής, και παρακαλούσα τη μάνα μου στα γόνατα να μου κόβει τα τζιν κοντά για να φαίνεται η άσπρη κάλτσα πάνω από το σκαρπίνι. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η πιτσιρικαρία, που δεν ξέρει σχεδόν τίποτα γι’ αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη, εκτός από κάποια σκάνδαλα και ορισμένες αμφιλεγόμενες αποκαλύψεις γύρω από τη μυστήρια ζωή του, ακούει Michael Jackson την ημέρα του θανάτου του.
Οταν είσαι ένας καλλιτέχνης τέτοιου βεληνεκούς, ακόμα και στον θάνατό σου φεύγεις από τη μεγάλη πόρτα και κάνεις έναν ολόκληρο πλανήτη να τραυλίζει το όνομά σου. Στην πλατεία Τιεν Αν Μεν του Πεκίνου μαζεύτηκαν χιλιάδες Κινέζοι να τον κλάψουν, στην Αυστραλία, στην Ιαπωνία, στη Νότιο Αφρική, μπροστά στην Παναγία των Παρισίων, χιλιάδες φαν του τραγουδιστή συγκεντρώθηκαν λίγες ώρες μετά την είδηση του χαμού του. Ποιο γεγονός σήμερα εκτός από το ποδόσφαιρο, την εκλογή του πλανητάρχη, τους Ολυμπιακούς Αγώνες μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους στις 5 ηπείρους;
Η Celine Dion ήταν από τις πρώτες που βγήκε τηλεφωνικά στον Larry King. Δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα στο ξενοδοχείο. Αδειασα το μίνι μπαρ και έτρωγα φιστίκια μέχρι τα χαράματα, κοιτάζοντας τα ειδικά αφιερώματα στα αμερικανικά δίκτυα, γιατί ο θάνατος του Michael Jackson με αφορούσε. Αυτός ο μυστήριος καλλιτέχνης ακολουθούσε τα βήματά μας. Η Celine αποκάλυψε ότι όταν ήταν ακόμη πολύ μικρή σε ηλικία, στο δωμάτιό της είχε κολλήσει αφίσες του Jackson και τον μιμούνταν μπροστά στον καθρέφτη.
Ο Jackson είχε μια περίεργη σχέση με τα παιδιά και το πλήρωσε ακριβά ενώπιον της Δικαιοσύνης. Αναγκάστηκε να συμβιβαστεί, να ευτελιστεί και να κρυφτεί. Ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Πίτερ Παν. Ενα παιδί που αρνήθηκε να μεγαλώσει, ένα παιδί του οποίου μάλλον κλέψανε τη νιότη. Ο αυστηρός πατέρας του Joseph τον ανάγκασε μαζί με τα αδέρφια του να ανέβει στη σκηνή και να φέρει λεφτά στο σπίτι.
1969 και ο Jackson τραγουδάει για πρώτη φορά live στην τηλεόραση. Θα τον θυμάστε με την άφρο κόμμωσή του, ένα παιδάκι χαρισματικό, που κινείται με μια έμφυτη ευκολία, που τραγουδάει σαν άγγελος, αλλά του οποίου το βλέμμα είναι αλλού. Ο Michael Jackson, όπως και τα αδέλφια του, θα αποκαλύψει έπειτα από χρόνια πως ο πατέρας τους τα κακοποιούσε.
Ο Michael Jackson θα γνωρίσει επιτυχίες στα μήκη και στα πλάτη της Γης, θα πουλήσει 750 εκατ. δίσκους, θα αναγνωριστεί ως πλανητάρχης της pop, αλλά δεν θα βρει ποτέ την ευτυχία. Ενα δυστυχισμένο παιδί που κάνει τον σκληρό όταν τραγουδάει και χορεύει στο «Bad», ένα ντροπαλό παλικαράκι που θα σκίσει τα ιμάτιά του με βρικόλακες και μοναδικές χορευτικές φιγούρες στο «Thriller», ένας μοναχικός καλλιτέχνης ο οποίος θα προσπαθήσει κατά τη διάρκεια της ζωής του να γίνει κάποιος άλλος.
Ο Michael Jackson δεν κατάφερε ποτέ να συναντηθεί με τον εαυτό του. Τον τιμώρησε, τον μεταμφίεσε, τον σακάτεψε, τον χάρισε σε φανατικό πλήθος, αλλά ποτέ δεν τον αγάπησε. Πλαστικές, αυταπάρνηση του χρώματός του, εξαφάνιση της μύτης του, την οποίο ο πατέρας του κορόιδευε… Ο Michael Jackson απαρνήθηκε αυτό που ήταν χαρίζοντας στον κόσμο αυτό που δεν κατάκτησε ποτέ: το όνειρο.
Τις επόμενες μέρες θα ακουστούν τα πάντα, θα ειπωθούν τα πάντα, θα γραφτούν τα πιο απίστευτα. Ηδη οι πρώτες φήμες μιλούν για υπερβολική δόση φαρμακευτικών ουσιών. Ακόμη και νεκρός ο Michael θα ταΐζει τους ετερόφωτους, τα κοράκια, αυτούς που τον εξύψωναν τη μια και τον έθαβαν την άλλη. Εκβιαστές, τσαρλατάνοι και σύμβουλοι της κακιάς ώρας.
Πριν από 3 μήνες, μέσα σε λίγες ώρες πουλήθηκαν 900.000 εισιτήρια για τις 50 προγραμματισμένες συναυλίες του στο Λονδίνο. Το κοινό του θα μείνει ορφανό για πάντα, αλλά τα τραγούδια του θα μας υπενθυμίζουν ότι ακόμη και αν πονάς, όταν έχεις κάτι να δώσεις δώσ’ το απόλυτα, ολοκληρωτικά και με ειλικρίνεια. Τον μόνο ρόλο της ζωής του που είχε αγαπήσει ο Michael Jackson ήταν όταν βρισκόταν πάνω στη σκηνή. Κι εμείς γι’ αυτό τον εκτιμήσαμε. Τα άλλα τα έχει ήδη πάρει μαζί του στον τάφο.
«Beat me, heat me
You can never break me
Will me, thrill me
You can never kill me
Do me, sue me
Everybody do me
Kick me, strike me
Don’t you black or white me…».

Νίκος Αλιάγας

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

28 Ιουνίου 2009

Farewell Michael

2009-06-28T20:27:00.003+03:00

Πώς ξέρεις ότι είσαι Ελληνας;

2009-06-13T09:15:00.005+03:00

Λες καλημέρα στις 3 το μεσημέρι και καλησπέρα στη 1 τη νύχτα…
Δεν τρως ποτέ βραδινό πριν από τις 10μμ.
Τρως πρωινό προτού πας για ύπνο.
Είσαι 35 ετών και ζεις ακόμη με τους γονείς σου.
Πρέπει τουλάχιστον 3 φορές το χρόνο να τραβηχτείς στον σταθμό των ΚΤΕΛ για να παραλάβεις: έναν τενεκέ λάδι ή ένα βαρελάκι μέλι ή έναν τενεκέ φέτα ή ένα μπιτόνι ελιές, ή μία σακούλα ρίγανη, ή μία σακούλα τσάι του βουνού ή όλα αυτά μαζί.
Χρειάζεσαι 2 ντομάτες για σαλάτα και αγοράζεις 3 κιλά.
Σημαιοστολίζεσαι για την βραδινή σου έξοδο και τσαμπουκαλεύεσαι στον πορτιέρη του club γιατί δεν σε βάζει μέσα επειδή φοράς σαγιονάρες.
Στη γειτονιά σου υπάρχει τουλάχιστον μία οδός που λέγεται Ελευθερίου Βενιζέλου.
Τα Χριστούγεννα κάνεις δώρο στο παιδί σου ένα σκυλάκι και μέχρι το Πάσχα το έχεις πετάξει στο δρόμο.
Χρησιμοποιείς αυτοκίνητο για να διανύσεις 300 μέτρα.
Εχεις περίπου 3 συγγενείς που έχουν πεθάνει από καρκίνο, αλλά καπνίζεις δύο πακέτα την ημέρα.
Παραπονιέσαι ότι κάνει ψύχρα όταν έχει 27 βαθμούς.
Οποτε ταξιδεύεις στο εξωτερικό απορείς πώς ο κόσμος ζει χωρίς περίπτερα.
Βρίσκεις τους τουρίστες αστείους και το πρώτο που τους μαθαίνεις είναι να λένε "malaka".
Εχεις τουλάχιστον από έναν γνωστό σε κάθε τράπεζα ή δημόσια υπηρεσία που συναλλάσσεσαι.
Εχεις πάνω από δέκα χρόνια να μπεις σε λεωφορείο.
Κορνάρεις στον μπροστινό σου μόλις ανάψει το πράσινο.
Εχεις υπηρετήσει φαντάρος στο πεντάγωνο αλλά για τα επόμενα 30 χρόνια διηγείσαι ιστορίες με λοκατζήδες, ασκήσεις και καψώνια.
Οταν πας διακοπές, μετακομίζεις.
Γνωρίζεις τα πάντα για την ανακύκλωση αλλά δεν έχεις δει ποτέ από κοντά κάδο ανακύκλωσης.
Εχεις πολύ μεγάλες πιθανότητες να πέσεις σε μποτιλιάρισμα στις 6π.μ. της Κυριακής.
Φέρνεις το φαγητό σου στην παραλία, τρως και μετά αγανακτείς με το παιδί σου που δεν μπορεί να περιμένει 2 ώρες για να μπει στη θάλασσα.
Χειροκροτείς τον πιλότο όταν προσγειωθείς.

Πιστεύω πολύ στον άνθρωπο

2009-05-13T22:29:00.004+03:00

(…)
«Δεν θα ορίσω εγώ τι είναι άντρας, το ορίζει η φύση. Από ‘κει και πέρα, στην ουσία του, ο ανδρισμός για μένα δεν έχει να κάνει με το φύλο, αλλά με την τόλμη. Με τη γενναιότητα των ανθρώπων. Αυτό που στη γλώσσα της πιάτσας το λένε “φέρθηκε αντρίκεια”. Από αυτή την άποψη, υπάρχουν gay που είναι πολύ γενναίοι και “άντρες” που είναι ποντίκια».

(…)
«Δεν πιστεύω στον Θεό. Ούτε στην τύχη. Καθόλου. Ο Ελληνας το ‘χει αυτό, πιστεύει πως και για το καλό και για το κακό ευθύνεται κάποιος άλλος. Εγώ πιστεύω σ’ αυτούς που πιστεύουν σε κάτι. Πιστεύω πολύ στον άνθρωπο. Στην ανθρώπινη λογική.
Ολη η ζωή είναι να κάνεις ό,τι πρέπει για να μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος το βράδυ. Να μη ζεις με δανεικά. Και να μη λες πολλές κουβέντες».

Γιάννης Μπέζος

"ESQUIRE"

Μάϊος 2009

Εθνική ξεφτίλα!

2009-04-04T18:28:00.005+03:00

Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη κοινωνία στον πλανήτη που να ζει –όπως εμείς- τόσο προκλητικά στον κόσμο της. Και δεν νομίζω να υπάρχει άλλη χώρα που να αυτοκαταστρέφεται με τέτοια μεθοδικότητα, όπως το κάνουμε εμείς.
Δεν ξέρω αν φταίνε τα γονίδια ή αν υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που μας κάνει τόσο ανεύθυνους. Σίγουρα φταίνε οι πολιτικοί και οπωσδήποτε τα ΜΜΕ έχουν μεγάλο μερίδιο για τη σημερινή συλλογική χρεοκοπία, αλλά έχω πλέον τη βεβαιότητα ότι φταίμε κι εμείς οι πολίτες.
Το κράτος το αποτελούμε εμείς. Η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, τα υπουργεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια οι επιχειρήσεις, το ποδόσφαιρο είμαστε εμείς οι Ελληνες πολίτες. Ολοι εμείς που κατοικούμε στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, μιλάμε μια συγκεκριμένη γλώσσα, έχουμε μια κοινή ιστορία και υποτίθεται κοινό παρόν και μέλλον. Δεν είναι βέβαιο όμως ότι έχουμε κοινό "πολιτισμό", όπως δεν είναι βέβαιο ότι έχουμε αποφασίσει αν θέλουμε να υπάρχουν και να λειτουργούν όλα τα παραπάνω κατηγορήματα του κράτους.
Αυτό που σε άλλες οργανωμένες και πολιτισμένες κοινωνίες είναι αυτονόητο, σε μας είναι ζητούμενο. Θέλουμε, ας πούμε, να υπάρχει Αστυνομία που να προστατεύει τους πολίτες και τα αγαθά τους; Και αν θέλουμε, είναι δυνατόν κάθε φορά που συμβαίνει ένα τραγικό και απαράδεκτο περιστατικό να αμφισβητούμε τον ρόλο και τη χρησιμότητα της;
Θέλουμε να έχουμε πανεπιστήμια που να προετοιμάζουν το μέλλον της χώρας, από όπου να αποφοιτούν κανονικοί επιστήμονες και όχι μελλοντικοί άνεργοι; Και αν θέλουμε, είναι δυνατόν να ανεχόμαστε να έχει μετατραπεί το πανεπιστημιακό άσυλο σε άλλοθι για κάθε είδους βανδαλισμούς και ανελεύθερες αυθαιρεσίες;
Θέλουμε να έχουμε κανονικές επιχειρήσεις –κρατικές και ιδιωτικές- που να παράγουν πλούτο και να μπορούν να επιβιώνουν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό; Και αν θέλουμε, γιατί δεν φτιάχνουμε ένα σταθερό φορολογικό πλαίσιο, δεν δίνουμε κίνητρα στις αξιόπιστες επιχειρήσεις και δεν καταργούμε όλο αυτό το αναχρονιστικό και διαπλεκόμενο οικονομικό περιβάλλον που σκοτώνει τη δημιουργικότητα, ακυρώνει τον ανταγωνισμό και επικροτεί την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα;
Θέλουμε ένα ισχυρό κράτος που να φτιάχνει νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους και γενικά υποδομές, όλα αυτά δηλαδή που αποτελούν μια σύγχρονη κοινωνία; Και αν θέλουμε, γιατί δεν πληρώνουμε φόρους και θεωρούμε υποχρέωσή μας να το κλέβουμε με κάθε τρόπο, πιστεύοντας «αφελώς» ότι όποιος κλέβει το κράτος δεν κλέβει κανέναν;
Είναι περίπου βέβαιο ότι αν θέσεις τα παραπάνω ερωτήματα στους Ελληνες, ενδέχεται να πάρεις δέκα εκατομμύρια διαφορετικές απαντήσεις αφού ο καθένας από μας θα απαντήσει με βάση εκείνο που τον συμφέρει. Η μόνη περίπτωση να απαντήσουμε αντικειμενικά, είναι μονάχα όταν αφορά τους άλλους. Σε καμία περίπτωση όταν αφορά εμάς τους ίδιους.
Το ερώτημα βέβαια παραμένει αφοπλιστικά επίκαιρο. Μέχρι πότε θα κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους; Κα μέχρι πότε κάθε φορά που θα χρεοκοπούμε θα περιμένουμε από τους άλλους να μας σώσουν; Είτε επαιτώντας θαλασσοδάνεια είτε με τον εθνικό εξευτελισμό των επιτηρήσεων, πουλώντας ταυτοχρόνως μαγκιά στους κάθε είδους φουκαράδες που νομίζουμε ότι τους έχουμε του χεριού μας ή γιατί τους θεωρούμε παρακατιανούς;
Ως πότε θα ανεχόμαστε όλους εκείνους τους πολιτικούς που, λόγω βαριάς και ανήκεστης αγραμματοσύνης, αλλά με μεγάλα αποθέματα θράσους είναι έτοιμοι να φορέσουν τις φουστανέλες και να ζωστούν τα φισεκλίκια, τρέχοντας πίσω από χαμένες πατρίδες; Αγνοώντας ότι οι πρώτες κλοπές αφορούσαν τα ταμεία της Φιλικής Εταιρίας, τα αγγλικά δάνεια και τα κάθε είδους διαχρονικά σχέδια Μάρσαλ!

Χρήστος Ράπτης

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

11 Ιανουαρίου 2009

Δυστυχία

2009-02-08T17:53:00.004+02:00

(...)
- Ποια θεωρείτε τη χειρότερη δυστυχία;
«Να ζεις τσάμπα, χωρίς να τολμάς να σηκώσεις την κουρτίνα».

Μυρτώ Κοντοβά

"Ε.Τ." - "ET weekly"

11 Ιανουαρίου 2009

Ενώ ανατέλλει το 2009

2009-01-15T00:49:00.004+02:00

(…)
Σφαιρικότατη συρρίκνωση των μέχρι σχιζοφρένειας αντιφάσεων που ζούνε σήμερα οι ακόμη ευημερούσες κοινωνίες μας δίνει ένας ανώνυμος φοιτητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Κλείνω το σημείωμά μου με αυτό το αφυπνιστικό κείμενο:
«Εχουμε πλατύτερους δρόμους, αλλά στενότερες αντιλήψεις. Ξοδεύουμε πολλά, αλλά απολαμβάνουμε λίγο. Εχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες. Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο. Εχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερους λογικούς ανθρώπους. Περισσότερη γνώση, μα λιγότερη κρίση. Εχουμε πολλούς ειδήμονες, αλλά περισσότερα προβλήματα. Πολλαπλασιάσαμε τα υπάρχοντά μας και μειώσαμε τις αξίες μας. Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπάνια και μισούμε συχνά. Μάθαμε να εξασφαλίζουμε τα προς το ζην, αλλά δεν μάθαμε να ζούμε. Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή μας, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας. Φτάσαμε ως το φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε ένα δρόμο, για να συναντήσουμε τον γείτονά μας. Κατακτήσαμε το Διάστημα και χάσαμε τον δικό μας πλανήτη. Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι και τις προκαταλήψεις. Εχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερες ηθικές αξίες. Ζούμε στην εποχή των υψηλών κερδών και των ρηχών ανθρώπινων σχέσεων. Υπάρχουν περισσότερα τρόφιμα, αλλά και χειρότερη διατροφή. Κτίζουμε πολυτελή σπίτια, αλλά διαλύουμε την οικογένεια. Η βιτρίνα της ζωής μας φαίνεται πλούσια και γεμάτη. Η αποθήκη της όμως είναι έρημη και άδεια».
Ευχές για μη χειρότερα.

Γιάννης Μαρίνος

"ΤΟ ΒΗΜΑ"

28 Δεκεμβρίου 2008

Παραμύθι χωρίς ονοματεπώνυμο

2008-12-31T13:12:00.007+02:00

Αγαπημένα μου παιδιά, τώρα που τα πράγματα ηρέμησαν κάπως και καθάρισε ο αέρας του σαλονιού από τους καπνούς και τα δακρυγόνα, ήρθε η ώρα να θυμηθούμε ότι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα! Ας μαζευτούμε λοιπόν γύρω από το τζάκι για να σας πω ένα παραμυθάκι και μετά θα πάμε όλοι μαζί να στολίσουμε το δέντρο στο Σύνταγμα, μπράβο στο δήμαρχο που το αγόρασε από την Ηλεία.
Μια φορά κι έναν καιρό, που λέτε, κάπου σε ένα μακρινό βασίλειο ζούσε ένα παιδάκι που το λέγανε Νώντα. Ο Νώντας είχε ένα όνειρο για τη ζωή του: ήθελε να πεθάνει! Οχι γιατί είχε απογοητευτεί από τους ανθρώπους ή ήταν από τους emo που βγαίνουν στον Αυτιά. Απλώς φανταζόταν τον μεγαλοπρεπή τάφο του. Θα ήταν μαρμάρινος, πιο εντυπωσιακός από τον Παρθενώνα και στην προμετωπίδα του θα έγραφε: «Ενθάδε κείται ο Νώντας ο Μεγάλος»!
Το κακό με τον Νώντα ήταν ότι δεν πληρούσε με τίποτε την προδιαγραφή "Μεγάλος". Στις παρελάσεις τον έβαζαν τελευταίο, στις θεατρικές παραστάσεις του σχολείου είχε ρόλο μόνον όταν ανέβαζαν τη "Χιονάτη και τους 7 νάνους" (δεν έκανε τη Χιονάτη), με μια κουβέντα ο Νώντας ήταν κοντός.
«Θα υποχρεώσω όλον τον κόσμο να με αποκαλεί “Μεγάλο”», σκεφτόταν στα χρόνια της εφηβείας του, στη διάρκεια της οποίας δοκίμασε διάφορα κόλπα. Φορούσε παπούτσια με τακούνια (γόβες), όταν έβγαινε βόλτα έβαζε τους άλλους στο δρόμο κι εκείνος περπατούσε στο ψηλότερο πεζοδρόμιο, στο θρανίο του τοποθετούσε δύο ή καμιά φορά τρία μαξιλάρια. Παρ’ όλα αυτά κανείς δεν τον αποκαλούσε "Μεγάλο", οπότε κατέφυγε σ’ ένα έξυπνο κόλπο: Πήρε ένα μαγνητόφωνο, έγραψε τη φωνή του που έλεγε «γεια σου μεγάλε» και κάθε βράδυ προτού κοιμηθεί στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη και κορδωνόταν, ενώ από τα ηχεία ακουγόταν ο θαυμασμός προς τον ίδιο του τον εαυτό. Οταν αποκοιμιόταν, έβλεπε στο όνειρό του τον τάφο του. Τώρα πια είχε πάρει τις διαστάσεις του Ολυμπιακού Σταδίου και στο κέντρο του αναβόσβηναν νέον που έγραφαν «Ενθάδε κείται ο Νώντας ο Μεγάλος».

Τα χρόνια πέρασαν, η κασέτα του μαγνητοφώνου άρχισε να χάνει στροφές, διότι δεν άντεξε την πολλή χρήση, ο Νώντας παρέμεινε κοντός, αλλά βρήκε άλλον τρόπο για να εντυπωσιάσει το κοινό με το μέγεθός του. Χανόταν μέσα σε ακριβά αυτοκίνητα, φωτογραφιζόταν με μοντέλα παρακαλώντας τον φωτογράφο να μη δείχνει το σκαμνάκι στο οποίο ήταν ανεβασμένος (τότε απέκτησε και το παρατσούκλι "μοντελοσκαμνάκης"), παρήγγειλε μέχρι και παραμορφωτικό καθρέφτη, όπως αυτούς στο τσίρκο, που τον έδειχνε με πόδια πιο ψηλά κι από του Φασούλα. Δυστυχώς, πάλι από πουθενά δεν άκουγε να φωνάζουν: «Να ο Νώντας ο Μεγάλος». Τότε ανακάλυψε την τηλεόραση! Πήγαινε σε εκπομπές και φώναζε: «Προσέξτε, μπροστά σας έχετε ένα πολύ μεγάλο μέγεθος», κουνούσε το δάχτυλο στους παρουσιαστές, υπενθυμίζοντάς τους ότι καταδέχτηκε να πέσει στο χαμηλό ύψος τους, τηλεφωνούσε για να αποκαλύψει ότι έχει τη μεγαλύτερη πισίνα, συμμετείχε σε βίντεο όπου κάπνιζε τεράστια πούρα, μέχρι και ακροβατικά πάνω σε μάντρες έκανε, πάντα υπό την προϋπόθεση ότι ο καμεραμάν θα τον έδειχνε από τα κάτω προς τα πάνω, ώστε να φαίνεται ψηλός. Οταν, αποκαμωμένος, γύριζε στην πανύψηλη βίλα του, έβαζε τα DVD των ημερήσιων εμφανίσεών του στη γιγάντια plasma. Εβλεπε τα κατορθώματά του και εκεί τον επισκεπτόταν ο Μορφέας, που ερχόταν με τη μακέτα του τάφου του. Ηταν τεράστιος σαν το "Mall" κα το "Golden Hall", με εκατοντάδες προβολείς να φωτίζουν τα πελώρια τρισδιάστατα γράμματα που έγραφαν: «Ενθάδε κείται ο Νώντας ο Μεγάλος».
Περιέργως όμως, ούτε τώρα τον έλεγαν με το επίθετο που επιθυμούσε. Ηταν φυσικό επόμενο να χάσει την ψυχραιμία του. Επαιζε μπουνιές στη μέση του δρόμου, έσκιζε τα ρούχα του και μετά φώναζε: «Πιάστε τον εγκληματία που με τραυμάτισε», χτυπιόταν, σερνόταν, έσκουζε.
Ομως μια ημέρα ένιωσε ότι έφτασε η στιγμή της εκδίκησης. Ολοι στο βασίλειο είχαν συνταραχθεί από τη δολοφονία του πρίγκιπα. Εκεί που ως παιδί έπαιζε αμέριμνος εμφανίστηκε ένας φρουρός, του έριξε τα φαρμακερά βέλη που του είχαν εμπιστευτεί για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς και μετά το έβαλε στα πόδια φωνάζοντας: «Βοήθεια, οι πρίγκιπες μου δημιουργούν ψυχολογικό πρόβλημα γιατί είναι νέοι και ωραίοι». Επεσε πένθος σε όλες τις πόλεις και τα χωριά, πλούσιοι και φτωχοί κλαίγανε για το χαμένο παιδί και τότε ανέλαβε δράση ο Νώντας. «Ο φρουρός δεν είναι καθίκι! Είναι σωστός, ο πρίγκιπας αν ήθελε να μείνει ζωντανός, να έμενε κλεισμένος στο φρούριο. Λυπάμαι, αλλά τον τιμώρησε ο Θεός», δήλωσε, δίνοντας μερικά δηνάρια στους καμεραμάν για να του πάρουν το γνωστό πλάνο από κάτω προς τα πάνω.
Τα χρόνια πέρασαν, ο Νώντας γέρασε και εν τέλει πραγματοποιήθηκε το όνειρό του. Πέθανε! Επειδή όμως μετά την απάνθρωπη υπεράσπιση του δολοφόνου φρουρού είχαν πέσει οι δουλειές του, ο τάφος του δεν είχε το μέγεθος που φανταζόταν. Ομως τα υπόλοιπα ήταν ακριβώς όπως τα είχε σχεδιάσει. «Ενθάδε κείται ο Νώντας ο Μεγάλος», έγραφε πάνω της η πλάκα. Μόνο που δημοσία δαπάνη είχε συμπληρωθεί: «Ο Μεγάλος Μαλάκας».

Βαγγέλης Περρής

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

14 Δεκεμβρίου 2008

MADONNA "Sticky & Sweet Tour" Athens ΟΑΚΑ 27.09.2008 - Ημουν κι εγώ εκεί

2008-10-28T11:57:00.023+02:00

Η ελληνική μιζέρια

Ειπώθηκαν τόσα για την περιβόητη εμφάνιση της Madonna που πραγματικά οτιδήποτε γραφτεί ακόμη μπορεί να φανεί ως και άχαρο. Δεκάδες ειδικοί "madonnoλόγοι" ανέδειξαν για μια ακόμη φορά το εθνικό μας σπορ, τη μιζέρια, μέσα από την τηλεόραση αλλά και τις σελίδες του Τύπου.

Δεν τους άρκεσε το θέαμα, το βρήκαν ελλιπές για τα δικά μας δεδομένα. Δεν είχε φωνή, είπαν άλλοι, ενώ μια γνωστή λαϊκή αοιδός της μπουζουκοπαραλίας που δεν θα υπήρχε χωρίς να κοπιάρει άσχημα τη Madonna είπε πως δεν της αρέσουν όλα τα τραγούδια της αλλά το θέαμα την κάλυψε.

Δεν ξέρω αν είναι λογικό σε μια χώρα όπου τις τελευταίες τρεις δεκαετίες οι μόνες μεγάλες συναυλίες που έχει δει είναι εκείνες των Pink Floyd, της Διεθνούς Αμνηστίας και των Rolling Stones να συμπεριφερόμαστε με τέτοια αλαζονεία. Τη στιγμή μάλιστα που, ενώ στην αλλοδαπή έχουν δει όχι μόνο τις άλλες επτά παγκόσμιες περιοδείες της "βασίλισσας", "πριγκίπισσας" ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο της pop αλλά και όλες τις φαντασμαγορικές συναυλίες αυτού του επιπέδου που δεν φθάνουν εδώ, συνεχίζουν να γεμίζουν τα στάδια και μιλούν με εγκωμιαστικά λόγια για τη "Sticky & Sweet Tour".

Φυσικά και μπορούν να ειπωθούν πολλά για τη Madonna, αναλύσεις επί αναλύσεων. Ούτως ή άλλως, οι πιο πολλοί θα συμφωνήσουν ότι το πρόσφατο album της δεν είναι και το καλύτερο της καριέρας της ή ακόμη πως πιθανότατα η προηγούμενη περιοδεία της ήταν πιο θεαματική και ίσως με πιο δυνατές καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Ακόμη μπορώ να δεχθώ και μια μαρξιστικής θεώρησης ανάλυση για το κατά πόσο η Madonna και όσα αντιπροσωπεύει αποτελούν το απόλυτο καταναλωτικό χάπι του καπιταλισμού.

Και τι μ' αυτό; Πώς μπορεί να αλλοιωθεί η εικόνα αυτού που απήλαυσαν περί τις 75.000 θεατές -εντάξει, εξαιρούνται οι λιγοστοί που καλύπτονται από την αριστοτεχνική pop των Βίσσεων και των Βανδών- το προπερασμένο Σάββατο στο Ολυμπιακό Στάδιο; Αυτόν τον καταιγισμό εικόνων μοναδικής ομορφιάς σε συνδυασμό με την πιο υψηλή τεχνολογία και κυρίως την παράσταση μιας αεικίνητης performer η οποία κατάφερε μέσα σε μία ώρα και πενήντα λεπτά να παρουσιάσει μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές σύγχρονης pop μουσικής.

Θα το ξαναπώ ότι πηγαίνοντας σε μια συναυλία της Madonna αγοράζεις ολόκληρο το πακέτο, μια ολοκληρωμένη παράσταση όπου κανείς δεν μπορεί να τραγουδά συνεχώς όταν εκτελεί ακροβατικά και πιρουέτες - αυτά, για τα περί playback. Επίσης αυτό το πακέτο αποδείχθηκε και πολύ φθηνό αφού με ελάχιστα μόνο λιγότερα χρήματα έχουμε δει show όπου το μόνο κόστος τους είναι η μεταφορά της κιθάρας του τραγουδιστή στη σκηνή...

Σάκης Δημητρακόπουλος

"ΤΟ ΒΗΜΑ"

5 Οκτωβρίου 2008

Τα γήπεδα αναστέναξαν, ξανά

Τελικά άλλοι πήγαν στη συναυλία υπέρ των δασών και άλλοι στο ΟΑΚΑ υπέρ της Madonna; Αυτοί οι 140.000 άνθρωποι πώς μοιράστηκαν την ίδια εβδομάδα; Κάποιοι ήταν ίδιοι, τα συμπεράσματα που βγάζουν διαφέρουν.

Η πρώτη συναυλία απέδειξε πως για να κόψει πλέον εισιτήρια το ελληνικό τραγούδι χρειάζονται πολλοί μαζί! Το κοινό δεν το ενδιαφέρει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, συνήθως δεν υπάρχει, αλλά η σύμπραξη. Ασχέτως που τα ντουέτα ήταν, ως συνήθως, λίγα, έζησε ξανά την πλάνη της ομοψυχίας.

Η συναυλία της Madonna ήταν καταστροφή για την εγχώρια showbiz. Γιατί ο μέσος Ελληνας έδωσε 80 ευρώ, είδε το original και κατάλαβε πόσο τον κοροϊδεύουν οι Ελληνίδες Madonnες που διαφημίζονται ως οι "απόλυτες" star (βλ. Βίσση, Βανδή, Παπαρίζου, Ζήνα, Κοκκίνου κ.λπ...). Η Madonna έκανε το αυτονόητο: καλά τη δουλειά της. Πρωταθλητισμό επί δύο ώρες. Οι δικές μας, που ήταν όλες εκεί, ντράπηκαν καθόλου για τα show τους; Οχι ότι θα πάνε σπίτι τους, ούτε ότι θα το ρίξουν στη σοβαρή τέχνη...

Μήπως όμως να πάψουν να δηλώνουν κάθε τρεις και λίγο "Πήραμε τον χορογράφο της Madonna...", "... τον στυλίστα της Madonna", "...τον μασέρ της Madonna"! Μακάρι να κατάλαβαν πως η Madonna και με τον Φωκά Ευαγγελινό να δούλευε, πάλι Madonna θα ήταν.

Αννα Βλαβιανού

"ΤΟ ΒΗΜΑ"

5 Οκτωβρίου 2008

Η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου όταν έφτασα στο ΟΑΚΑ για τη συναυλία της Madonna ήταν πόσο μεγάλη είναι η δύναμη του πλήθους και πόσο ψυχολογικά προετοιμασμένος πρέπει να είναι κάποιος για να καταφέρει να το δαμάσει. Οι γνώσεις μου για την "pop queen" είναι ελάχιστες και ο μόνος λόγος που βρέθηκα στη συναυλία της ήταν η τύχη. Παρ' όλα αυτά σεβάστηκα το γεγονός ότι κατά έναν μαγικό τρόπο αυτή η γυναίκα καταφέρνει εδώ και είκοσι και πλέον χρόνια να βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου και παρακολούθησα το show με αμείωτο ενδιαφέρον.
Αναπόφευκτα, ο γενικότερος ενθουσιαμός με παρέσυρε για τα καλά και τραγούδησα όσο πιο δυνατά μπορούσα όλα τα τραγούδια που γνώριζα. Ενα καταπληκτικό μπαλέτο και τα πιο εντυπωσιακά εφέ που έχω δει ποτέ μετάλλαξαν αυτό που νόμιζα πως θα είναι ένα απλό ωραίο θέαμα σε εμπειρία ζωής.
Ο τρόπος που η ίδια δεν έχανε ούτε λεπτό την αντοχή της και χόρευε ασταμάτητα επί δύο ώρες με άφησε άφωνη και μου έδωσε να καταλάβω πως, αν αξίζει ένας τίτλος στη Madonna, αυτός είναι του επαγγελματία. Respect!

Κρίστυ Περρή

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "ΟΛΑ"

5 Οκτωβρίου 2008

Ημουν κι εγώ εκεί
Οταν το 1985 είδα για πρώτη φορά τη Madonna σ' ένα video clip στη τηλεόραση, δεν θα μπορούσα να φανταστώ, ότι 23 χρόνια αργότερα, θα ξεκινούσα μία μέρα νωρίτερα από την πόλη που ζω και να οργανώσω ένα long weekend για χάρη της.
Παρασκευή απόγευμα ταξίδι χιλιομέτρων, βραδάκυ στη Γλυφάδα, την άλλη μέρα από το πρωί στο εμπορικό κέντρο "The Mall", κατά τις 4:00μμ με το metro στο Ν.Ηράκλειο για κανα hamburger στα γρήγορα και εκεί γύρω στις 5:00μμ έξω από το ΟΑΚΑ (μια μικρή πολιτεία πια) για χαβαλέ (εισιτήρια σε αριθμημένες θέσεις είχαμε) μυρωδιά, ατμόσφαιρα. Ανάμικτοι με εγχώριους fan της Madonna, αλλά και πάμπολλους αλλοδαπούς που ήρθαν από διάφορα μέρη του ορίζοντα εδώ, στην Αθήνα, να παρακολουθήσουν την απόλυτη παγκόσμια star στον τελευταίο σταθμό της ευρωπαϊκής "Sticky & Sweet" περιοδείας της.
Από τις 6:00μμ στις κερκίδες του ΟΑΚΑ χαζεύοντας, κουτσομπολεύοντας, γελώντας, αλλά ουσιαστικά περιμένοντας πώς και πώς να ξεκινήσει το θέαμα. Ο κόσμος να συρρέει, το Pitch A της Αρένας να έχει ήδη κατακλυστεί από τους φανατικότερους fun της "θεάς".
Η σκηνή εκ πρώτης όψεως μινιμαλιστικά λιτή ("θα 'χει πλάκα...", "βρε λες να την πατήσαμε άλλη μια φορά και να δούμε μια αρπαχτή και... γεια σας;"), αλλά πάλι "ρε παιδιά ας μη βιαζόμαστε... Madonna θα δούμε...".
Η Robyn που βγήκε στις 8:00μμ πολύ καλή, αν και αυστηρά περιορισμένη σε ελάχιστα τετραγωνικά της σκηνής και με τα μισά ηχεία να αποδίδουν τη φωνή της, δεν μπόρεσε τελικά να αποτελέσει ούτε καν το ορεκτικό σ' αυτό που θα επακολουθούσε. Στις 8:55 είχε ήδη τελειώσει και λίγοι θυμούνται τα τραγούδια της. Τα φώτα ανάβουν και πάλι.
Ο κόσμος αδημονεί, χειροκροτεί και επευφημεί κάθε φορά που κάποιος από τους τεχνικούς του show εμφανίζεται στη σκηνή για να διορθώσει ή να επιβλέψει κάτι.
Οι ιαχές συγκεκριμένου κομματιού του πλήθους του Pitch A στην Αρένα, στις 9:05μμ, προδίδουν την είσοδο των αυτοκινήτων της ντίβας στους χώρους των αποδυτηρίων του σταδίου (πίσω και κάτω από τη σκηνή). Ουρλιαχτά, χειροκροτήματα, σφυρίγματα, τσιρίδες... stop!
9:20μμ τα φώτα σβήνουν και... η λιτή μινιμαλιστική σκηνή αρχίζει να μεταμορφώνεται στο πιο υπερσύγχρονο φαντασμαγορικό χώρο που έχω δει ποτέ μου live! Αριστούργημα, το σκηνικό μετατρέπεται σε 3 και στη πορεία σε 5 αποκομμένα αλλά ταυτόχρονα συνδεόμενα video wall πέραν των δύο σταθερών που υπάρχουν δεξιά κι αριστερά της σκηνής.
Τα δύο τεράστια M (30 μέτρα ύψος και 15 μήκος) που βρίσκονται στα δύο άκρα της σκηνής, ενώ πριν φαινόντουσαν απλά σαν δύο τεράστια πανιά που σχηματίζουν το γράμμα Μ, ξαφνικά αποδίδουν από πίσω τους απίστευτους χρωματισμούς, σε μπλε, ροζ, κόκκινες και χρυσές αποχρώσεις.
Οι εικόνες εναλλάσσονται με καταιγιστικούς ρυθμούς, η αδρεναλίνη στα ύψη, τα ηχεία αποδίδουν τις πρώτες νότες σε εκκωφαντικά ντεσιμπέλ, η σκηνή ανοίγει, και περιστροφικά ένας τεράστιος θρόνος με το γράμμα Μ στη πλάτη εμφανίζει το είδωλο μπροστά μας. It's show time!
Το επόμενο που μπορώ πια να περιγράψω με ακρίβεια είναι στις 11:20μμ που στα video wall αναγραφόταν η φράση GAME OVER, η Madonna βρίσκεται ήδη στη λιμουζίνα κάπου έξω από το Μαρούσι και όλοι οι υπόλοιποι (πόσοι ήμασταν αλήθεια;) έχουμε μείνει αποκαμωμένοι από το χορό και το τραγούδι, αλλά και εκστασιασμένοι από αυτό που είδαμε να ξετυλίγεται μπροστά μας επί δύο ώρες, με το στόμα ανοιχτό.
Ενα ασύλληπτο σε έμπνευση και εκτέλεση show, απίστευτα γραφικά, εικόνες, και χρώματα, μία καταπληκτική ομάδα μουσικών και χορευτών που χόρευαν απόλυτα αρμονισμένα ακόμα και όταν χόρευαν ελεύθερα και επιμελώς ατημέλητα, και μια Madonna, απόλυτα επαγγελματίας, απόλυτη performer, απόλυτη star να κοπανιέται αδιάκοπα στη σκηνή, η οποία μεταμορφωνόταν διαρκώς, πότε σε ring, πότε σε highway (Miles Away), πότε σε αυτοκίνητο αντίκα, πότε σε υγρό στοιχείο με τόνους virtual νερού να την κατακλύζουν, πότε σε τσιγγάνικο γλέντι, πότε... πότε... πότε...
Και η Madonna πάντα εκεί, αεικίνητη, να τραγουδάει, να χορεύει, να αλλάζει κοστούμια και ρόλους, να κάνει σχοινάκι, να προβοκάρει το κοινό με τα φιλιά στη χορεύτρια της και τα συνήθη "motherfuckers", να παίζει κιθάρα, να τραγουδάει solo, να αποθεώνεται!
Φεύγοντας και οδηγώντας προς το ξενοδοχείο άρχισε να βρέχει. Πριν και κατά τη διάρκεια της συναυλίας δεν είχε ρίξει ούτε σταγόνα. Δεν αποφύγαμε τον πειρασμό να σχολιάσουμε το deal που φαίνεται πως έχει κάνει η κυρία ακόμη και με τον Θεό! Λίγες μέρες πριν η απεργία των τελωνειακών δεν είχε εμποδίσει τα φορτηγά με τα σκηνικά της να περάσουν τα σύνορα εγκαίρως ώστε να είναι δυνατή η πραγματοποίηση της συναυλίας.
Στην επιστροφή την επομένη συζητάμε μόνο αυτό. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Τηλέφωνα σε γνωστούς, συγγενείς και φίλους για μετάδοση πληροφοριών και εντυπώσεων πριν από τη συνήθη μιζέρια των μεσημεριανών εκπομπών που για άλλη μια φορά είχαν πάει σε άλλη συναυλία.
Στο δικό της show, στη δική της συναυλία, σήμερα με χαρά και κρυφή συγκίνηση μπορώ να πω: Ημουν κι εγώ εκεί!

Κ.Π.

Γνωρίζω τι σημαίνει ποιότητα ζωής

2008-09-21T18:58:00.004+03:00

(...)
-Υπάρχει κάτι που δεν θυσιάζετε με τίποτα για τη δουλειά;
«Αυτό που λέει ο Αντώνης Ρέμος "καβλάντα". Δηλαδή, τον καφέ με κολλητούς και αθλητική εφημερίδα. Είναι θεσσαλονικιώτικη έκφραση».

-Συνήθως ο αντρικός κομπλεξισμός όταν βλέπει κάποιον επιτυχημένο αποδίδει την επιτυχία στην "κωλοφαρδία" ή στο οικονομικά εύρωστο backgroung του. Τελικά, ποιο είναι το συστατικό;
«Εγώ έτοιμο δεν βρήκα τίποτα. Το βασικό συστατικό είναι να δημιουργήσεις μια μεγάλη "τράπεζα" ανθρώπων που να σε εμπιστεύονται. Το πάγιο στοιχείο ενός αυτοδημιούργητου ανθρώπου είναι η εμπιστοσύνη άλλων ανθρώπων που έχουν την οικονομική δυνατότητα. Αυτοί που λένε "με ένα κασελάκι ξεκίνησα" και δεν αναφέρονται ποτέ στην εμπιστούνη που τους έδειξε κάποιος, λένε τη μισή αλήθεια. Και εμένα ο Ανδρέας Βγενόπουλος με εμπιστεύτηκε κάποτε και ξέφυγα από τα τρία μαγαζιά της "Virgin" που είχα. Οπως και ο Αλέξης Τσαντίλης. Αν χτίσεις όνομα, ακόμη και την ημέρα της καταστροφής σου, κάποιος θα βρεθεί για να σε εμπιστευτεί».

-Σε πέντε χρόνια που θα είστε;
«Εχω ένα όνειρο ζωής, αλλά δεν ξέρω αν είναι εφικτό. Θέλω να έχω αποτραβηχτεί κάπου με πολύ πιο ήσυχους ρυθμούς ζωής. Μπορεί να είναι ένα νησί, μπορεί να είναι η Λάρισα. Γνωρίζω τι σημαίνει ποιότητα ζωής. Το έμαθα δουλεύοντας σκληρά, γι' αυτό δεν θα αφήσω την ευκαιρία».

Κώστας Πηλαδάκης

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "BIG FISH"

31 Αυγούστου 2008

dedicated to my friend Nikos K.

Δαιάβσε το γήρογρα!

2008-09-14T18:13:00.004+03:00

Σνφύωμα με μια εύρενα στο Πισήναπιμετο του Κμπρπιαίζ, δεν παείζι ρλόο με τι σριέα ενίαι τοθοπεμτενα τα γάμαμτρα σε μια λξέη, αεκρί το πώτρο και το ταελείτυο γάμρμα να ενίαι στη στώση θσέη. Ατύο γνίταει γαιτί ο απρώνθονις εγκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξέη αλλά τη λξέη σαν σνύλοο.

Ανθρωποι και δελφίνια

2008-08-10T17:33:00.008+03:00

Το παρακάτω video είναι σοκαριστικό! Αναφέρεται στο κυνήγι δελφινιών από την κυβέρνηση -και όχι μόνο- της Ιαπωνίας. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος γι' αυτό που θα δει...
Θυμόμαστε την αντίστοιχη θηριωδία εναντίον των φαλαινών. Οι φάλαινες και τα δελφίνια στην Ιαπωνία, οι φώκιες στον Καναδά και η λίστα αντί να περιορίζεται, μεγαλώνει!
Προειδοποίηση: το video είναι ιδιαιτέρως βίαιο! Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται στην Ιαπωνία για τη μαζική σφαγή δελφινιών, θυμίζουν άλλες εποχές. Και φυσικά, όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, καμία σχέση δεν έχουν με το παραδοσιακό, man-to-animal κυνήγι, αφού καταστρατηγούν κάθε έννοια σεβασμού στη φύση.
Οσοι θέλετε μπορείτε να πάτε στη διεύθυνση www.petitiononline.com/golfinho και να υπογράψετε την αίτηση για τον τερματισμό αυτής της απανθρωπιάς (αν και δεν ξέρω πια τι σημασία έχει η συλλογή και αποστολή χιλιάδων ή και εκατομμυρίων υπογραφών σε μία κυβέρνηση, όταν τις πράξεις αυτές τις πραγματοποιούν άνθρωποι οι οποίοι καθόλου δεν φαίνονται αναγκασμένοι ή δυσανασχετημένοι, αντιθέτως μάλιστα κάποιοι το διασκεδάζουν αν κρίνουμε από τα γέλια που ακούγονται!).

glumbert - Dolphin massacre in Japan

Εν Ματαράγκα Καρδίτσης...

2008-07-26T15:41:00.015+03:00

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ

Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης:
Δήμαρχο, ιερέα του χωριού, Δάσκαλο και άπαντας τους προύχοντας του χωριού.
Ηλθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του Διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως από άκρου εις άκρον του χωρίου άνευ χρονοτριβής και άμεσα.
Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την θίαν και Ιεράν Λειτουργίαν εν τω Ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το όνομά του) χόρεβε σινέχια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά σινέπια και παραξιγιθίκατε και πλακοθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και τα μαχέρια με αποτέλεσμα να τραβματιστούν πολλοί άνθροποι.

● ● ●

Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τας εξίς διαταγάς μου:
1) Αν ξανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής αμέσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Οταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθυμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.
2) Μου αναφέρθηκε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμριο μπίκε στο καλαμπόκ του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο) και ο Βάϊος εκνεβρίστηκε και κάρφοσε τον γάηδαρο με τιν αξάλη στο ένα καπούλη. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δεν είναι ο όνος αλά ο Βάϊος. Ανεφ πολόν σκέψεον καταλάβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχη μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο ή παρόμιο πράγμα.
3) Πίγα στο μαγαζή για καφέ και από έξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγορεύετε να κατουράτε έξω στον τίχο του μαγαζιού.
4) Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας και εσθάνετέ τις αποφορά από τι βρόμα. Οστις επιθιμή να ανεμιστή να εξέρχετε έξοθεν του καφενίου.
5) Ιδα πολλές γυνέκες να πιάνουν τη σιγγούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν προς τα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός.
6) Οταν λίαν προΐαν πάτε τα γελάδια στο γελαδάρη και γιρίζοντας πρέπη ανιπερθέτος να μαζέβετε τις βονιές των ζώον από το δρόμο, το ίδιο να κάνετε και το βράδη διότι δεν έχη που να πατίση όστις βαδίζη εις τας οδούς του χωριού. Και εκτός του τιούτου σας χριάζοντε οι βονιές να ζεστένεστε στο μπουχαρί το χιμόνα με τα κρία.
7) Σε κάθε πανιγίρι αποκριές πάσχα και γάμους που βαδίζη καλοντιμένος ο κόσμος και πάι στην Εκλισία και μετά χορέβη στο σιργιάνια και στους γάμους πρέπη άπαντα τα σκυλιά να είναι δεμένα διά χονδρόν αλισίδεον και σχινίον προς αποφιγήν ατιχιμάτων εκ τον σκιλοδακομάτων.
8) Να μην πίνετε πολί ινοπνεβματόδη ποτά τσίπουρα και ίνους και μετά ξερνοβολάτε και κάνετε χαζαμάρες.
9) Να τιρίσετε άνεφ αντιρίσεοσ και χρονοτριβής την άνοθεν τάφτην διαταγήν μου άνθροπη σκύλη και γινέκες διότι όπιος συληφθή παραβάτις θα τον σιλάβο θα τον κλίσο στο σχολίο και αλίμονό του θα τον ταράξο και θα τον μαβρίσο στο ξίλο.

● ● ●

Να με σινχορίτε αν έκανα κάπιο σιντακτικό λάθος καθότι τελίοσα και εγώ τρίτη του Δημοτικού σχολίου διότι δεν με έστιλε ο πατέρας μου από το χωρίον εις την Λάρισσαν, για να μάθο περισσότερα γράμματα. Σαν γκαραγκούνις που είμε και εγώ λαβένετε άπαντες τας γραφάς μου τας οπίας θέλετε δεν θέλετε θα τας τιρίσετε ερθέτος.
Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907

Ο Διοικητής του Χωρίου

Νικόλαος Παπακωνσταντίνου

Υπονωματάρχης

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

12 Αυγούστου 2007

F.U.C.K.

2008-06-26T16:06:00.009+03:00

Στην αρχαία Αγγλία κανείς δεν μπορούσε να κάνει σεξ εκτός και αν είχε τη συγκατάθεση του βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).
Οσοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν τη συγκατάθεση του βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ.
Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K., δηλαδή "Fornication Under Consent of the King" (συνουσία υπό τη συγκατάθεση του βασιλιά).

Αντίο Νίκο Σεργιανόπουλε

2008-06-09T20:46:00.007+03:00

«Οποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει.
Και η προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη, ...να μας τρομάζει η ομορφιά!».

Μάνος Χατζιδάκις

Joint Venture Warrior

2008-05-11T12:08:00.011+03:00

(…)
Κατεβαίνοντας από τη γέφυρα, σκέφτομαι ότι στην περίπτωση του Σίγκμουντ Λούκας πήγε χαμένος ένας ωραίος άνθρωπος. Είναι ένα φαινόμενο που έχω παρατηρήσει συχνά, χωρίς να μπορώ να το καταλάβω. Μέσα σ’ έναν άνθρωπο είναι δυνατό να υπάρχει ένα άλλο άτομο, που εμπνέει εμπιστοσύνη, ένα άτομο ακέραιο και γενναιόδωρο, που όμως δεν εκδηλώνεται ποτέ παρά μόνο σε αναλαμπές, γιατί περικλείεται από έναν πωρωμένο, ασύδοτο εγκληματία.
Εξω, στο κατάστρωμα, έχει σκοτεινιάσει. Κάπου μέσα στο σκοτάδι λαμπυρίζει η καύτρα ενός τσιγάρου.
Ο Γιάκκελσεν είναι γερμένος στην κουπαστή.
«Φανταστικό, δικιά μου! Και γαμώ την πρόοδο».
Το συγκρότημα κάτω μας φωτίζεται από ηλεκτρικούς στύλους παραταγμένους και στις δύο πλευρές κάθε προβλήτας. Ακόμα και τώρα, λουσμένο σ’ αυτό το κίτρινο φως, βαμμένο στο χρώμα της χλόης, με τα μακρινά κτίρια φωταγωγημένα, με μικρά ηλεκτρικά αυτοκίνητα και άσπρες λουρίδες κυκλοφορίας, το Greenland Star εξακολουθεί να μη θυμίζει τίποτα περισσότερο από μερικές χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα ατσάλι πάνω στον Ατλαντικό ωκεανό.
Για μένα, πρόκειται ολοφάνερα για σφάλμα. Για τον Γιάκκελσεν είναι ένα καταπληκτικό πάντρεμα του ωκεανού με την υψηλή τεχνολογία.
«Ναι», λέω. «Και το πιο ωραίο είναι ότι όλα αυτά μπορούν να τ’ αποσυναρμολογήσουν και να τ’ αμπαλάρουν μέσα σε δώδεκα ώρες».
«Μ’ αυτό εδώ το πράγμα νίκησαν τη θάλασσα, δικιά μου. Τώρα πια δεν παίζει κανένα ρόλο πόσο βαθιά είναι τα νερά και τι καιρό κάνει. Μπορούν να φτιάξουν λιμάνι οπουδήποτε. Στη μέση του ωκεανού».
Δεν είμαι παιδαγωγός ή ομαδάρχης στους προσκόπους. Δεν μ’ ενδιαφέρει να τον διορθώσω.
«Γιατί να τ’ αποσυναρμολογήσουν, Σμίλλα;», μόλις τώρα αντιλαμβάνεται την προηγούμενη παρατήρησή μου.
Ισως είναι η νευρικότητα που με κάνει, παρ’ όλα αυτά, να του απαντήσω.
«Αυτό το πράγμα το έφτιαξαν όταν άρχισαν ν’ αντλούν πετρέλαιο από τον θαλάσσιο βυθό έξω από τη βόρεια Γροιλανδία. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια από τη στιγμή που ανακάλυψαν το πετρέλαιο ώσπου ν’ αρχίσουν να το εκμεταλλεύονται. Το πρόβλημά τους ήταν ο πάγος. Στην αρχή έφτιαξαν ένα μοντέλο αυτού που προοριζόταν να γίνει η μεγαλύτερη και σταθερότερη στον κόσμο γεωτρητική πλατφόρμα, η Joint Venture Warrior, ένα προϊόν της γκλάσνοστ και της γροιλανδικής αυτονομίας, μια συνεργασία ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σοβιετική Ενωση και την εταιρεία Α.Π. Μέλλερ. Θα έχεις δει γεωτρητικές πλατφόρμες στη θάλασσα. Ξέρεις πόσο μεγάλες είναι. Τις βλέπεις από 50 μίλια απόσταση και όσο πάνε μεγαλώνουν, σαν ένα σύμπαν που αιωρείται πάνω από τη θάλασσα σε κολόνες. Με μπαρ, εστιατόρια, γραφεία, εργαστήρια, κινηματογράφο, θέατρο και πυροσβεστικούς σταθμούς, και όλα αυτά δώδεκα μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, έτσι ώστε σε περίπτωση τρικυμίας ακόμα και τα μεγαλύτερα κύματα να περνούν από κάτω. Σκέψου μια τέτοια πλατφόρμα. Λοιπόν, η Joint Venture Warrior θα ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερη. Το πρόπλασμα υψωνόταν 18 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Πάνω εκεί θα υπήρχε δουλειά για 1.400 ανθρώπους.
Εστησαν το μοντέλο στον κόλπο Μπάφιν. Ομως, ακριβώς όταν τελείωσε το στήσιμο, φάνηκε ένα παγόβουνο. Αλλ’ αυτό το παγόβουνο ήταν κάπως μεγαλύτερο από το συνηθισμένο. Είχε γεννηθεί σε κάποια άκρη του Αρκτικού ωκεανού. Είχε ύψος 100 μέτρα κι επίπεδη κορυφή, όπως συμβαίνει όταν τα παγόβουνα είναι τόσο ψηλά. Είχε 400 μέτρα πάγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και ζύγιζε γύρω στους 20 εκατομμύρια τόνους. Οταν το είδαν να έρχεται ακριβώς κατά πάνω της εξέδρας, ταράχτηκαν λιγάκι. Αλλά είχαν στη διάθεσή τους δύο μεγάλα παγοθραυστικά. Τα έδεσαν, λοιπόν, στο παγόβουνο για να το εκτρέψουν από την πορεία του. Το ρεύμα ήταν πολύ αδύναμο και δεν φυσούσε καθόλου. Το έργο τους, λογικά, ήταν απλό. Ωστόσο, όταν έβαλαν μπρος τις μηχανές δεν έγινε απολύτως τίποτα. Εκτός ότι το παγόβουνο συνέχισε ακάθεκτο την πορεία του, με κατεύθυνση πάνω στην εξέδρα. Σαν να μην έπαιρνε χαμπάρι ότι το τραβούσαν. Οταν το παγόβουνο πέρασε πάνω από το μοντέλο, πίσω του δεν έμειναν άλλα ίχνη από το περήφανο πρόπλασμα της Joint Venture Warrior παρά λίγες πετρελαιοκηλίδες και μερικά συντρίμμια. Από τότε, όλος ο εξοπλισμός για τον Αρκτικό ωκεανό κατασκευάζεται έτσι ώστε να μπορεί ν’ αμπαλαριστεί μέσα σε δώδεκα ώρες. Τόσο πιο πριν έρχονται οι προειδοποιήσεις της Παγολογικής Υπηρεσίας. Κάνουν τις γεωτρήσεις τους από τις πλωτές εξέδρες, που μπορούν να λυθούν στο πι και φι. Αυτό το επιβλητικό λιμάνι δεν είναι παρά ένας τσίγκινος δίσκος. Αν έρχονταν τίποτα πάγοι, θα το σκόρπιζαν σαν να μην υπήρξε ποτέ. Το στήνουν μόνο όταν ο χειμώνας είναι ήπιος και το παγοπέδιο δεν φτάνει τόσο βόρεια ή οι παγοδέσμες τόσο νότια. Δεν νίκησαν τον πάγο, Γιάκκελσεν. Η μάχη δεν έχει καν αρχίσει».
Σβήνει το τσιγάρο. Μου γυρίζει την πλάτη. Δεν ξέρω αν είναι απογοητευμένος ή αδιάφορος.
«Πώς τα ξέρεις όλα αυτά, Σμίλλα;».
Την εποχή που σκέφτονταν ακόμα να στήσουν την Joint Venture Warrior πάνω στον πάγο, δούλεψα έξι μήνες στο αμερικανικό Εργαστήριο Ψυχρών Υδάτων, στο νησί Πάυλοτ, φτιάχνοντας μοντέλα για τον υπολογισμό της ελαστικότητας του θαλάσσιου πάγου. Ημασταν μια ενθουσιώδης πενταμελής ομάδα. Γνωριζόμασταν από τις δύο πρώτες συνδιασκέψεις των Ινουίτ. Οταν κάναμε πάρτι και μεθούσαμε, βγάζαμε λόγους και εξήραμε το γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που συγκεντρώνονταν σ’ ένα μέρος πέντε παγολόγοι εσκιμωικής καταγωγής. Λέγαμε μεταξύ μας ότι αντιπροσωπεύαμε εκείνη τη στιγμή τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ειδημοσύνης στον κόσμο.
Κάναμε τα πιο σημαντικά πειράματά μας με λεκάνες για το πλύσιμο πιάτων. Χύναμε μέσα τους θαλασσινό νερό, τις κλείναμε σ’ ένα εργαστηριακό ψυγείο και τις αφήναμε εκεί ώσπου το νερό να σχηματίσει πάγο με ορισμένο πάχος. Πηγαίναμε έπειτα αυτές τις πλάκες στο ύπαιθρο, τις βάζαμε ανάμεσα σε δύο τραπέζια, εφαρμόζαμε πάνω τους βάρη και μετρούσαμε πόσο λύγιζαν πριν σπάσουν. Μ’ έναν μικρό ηλεκτροκινητήρα προκαλούσαμε στα βάρη δονήσεις και αποδείξαμε ότι οι κραδασμοί από τις γεωτρήσεις δεν θα επηρέαζαν τη δομή και την ελαστικότητα του πάγου. Είχαμε φουσκώσει από περηφάνια και από τον ενθουσιασμό του πρωτοπόρου επιστήμονα. Μόνον όταν αρχίσαμε να συντάσσουμε την τελική έκθεση, όπου συνιστούσαμε στην Α. Π. Μέλλερ, στη Shell και στην Gospetrol ν’ αρχίσουν την εκμετάλλευση των γροιλανδικών κοιτασμάτων πετρελαίου από πλατφόρμες εγκατεστημένες στον πάγο, μόνο τότε συνειδητοποιήσαμε τι κάναμε. Ηταν πια πολύ αργά. Μια σοβιετική εταιρεία είχε σχεδιάσει την Joint Venture Warrior και είχε αποκτήσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης. Μας απέλυσαν και τους πέντε. Πέντε μήνες αργότερα, το μοντέλο έγινε σκόνη. Από τότε δεν χρησιμοποίησαν ποτέ κάτι σταθερότερο από πλωτές πλατφόρμες…

Peter Hoeg

"Η δεσποινίς Σμίλλα διαβάζει το χιόνι"

1992

Αγαπώ πολύ τους Ελληνες, αλλά είμαστε απολίτιστοι

2008-04-06T20:05:00.009+03:00

(...)
-Πιστεύετε στον Θεό;
«Πιστεύω στον Θεό. Μακάρι να είχα τη δύναμη να ήμουν άθεος».

-Γιατί το λέτε αυτό; Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό είναι αδύναμοι και ακαλλιέργητοι;
«Γιατί πιστεύω ότι αυτός που είναι πάρα πολύ καλλιεργημένος και μορφωμένος δεν έχει ανάγκη την ύπαρξη του Θεού. Ομως πιστεύω στον Θεό που έχουμε μέσα μας. Δεν πιστεύω στις θρησκείες».

(...)
-Τι γνώμη έχετε για τους Ελληνες;
«Εγώ είμαι άνθρωπος της αλήθειας, αλλά το μεγαλύτερο ψέμα που βιώνουμε είναι η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι ασυνεπής με την κοινωνία, τους νόμους, τις συμβάσεις. Αγαπώ πολύ τους Ελληνες, αλλά είμαστε απολίτιστοι».

-Για τους παρουσιαστές;
«Οι πιο απολίτιστοι απ' όλους είναι οι παρουσιαστές. Ο πολιτισμένος παρουσιαστής είναι αυτός που τα παρουσιάζει όλα και αφήνει τον κόσμο να διαλέξει. Είναι έτσι τα πράγματα που θα επιλέξουν να παρουσιάσουν μια προσωπικότητα η οποία πουλάει, ανεξάρτητα από το αν αυτός είναι ο Καστοριάδης ή η Ρούλα Βροχοπούλου. Είμαστε κατάπτυστοι για τις επιλογές μας ως λαός».

Γιάννης Ζουγανέλης

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ" - "ΟΛΑ"

23 Μαρτίου 2008

Εισιτήριο στην τσέπη σου

2008-03-15T18:59:00.015+02:00

Ηθελα να 'μαι η αφή στην άκρη των δαχτύλων σου
ότι αγγίζεις να 'χει κάτι κι από μένα
να 'μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα

Ηθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
μόνο σε μένα να ταξιδεύει η σκέψη σου

Ηθελα να να 'μαι η σκιά στην άκρη των βλεφάρων σου
η μόνη λέξη στο παραμιλητό σου
να 'μαι η πρώτη ρουφηξιά απ' το τσιγάρο σου
κι η τελευταία η γουλιά απ' το ποτό σου

Ηθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
μόνο σε μένα να ταξιδεύει η σκέψη σου

Ηθελα να 'μαι αστραπή που σβήνει μες το βλέμμα σου
πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
να 'μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου
για να ξυπνάω τις φωτιές μες το κορμί σου

Ηθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
μόνο σε μένα να ταξιδεύει η σκέψη σου

Παντελής Θαλασσινός

Αποδελτίωση

2008-02-23T20:35:00.037+02:00

E D I T O
(...)
Ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις απ' τον άσπρο, ήσυχο κόσμο, στη ζέστη, το θόρυβο, τη μουσική. Ισως επειδή έξω είναι τόσο ήρεμα, τόσο παγωμένα όλα, μέσα στο μπαρ απόψε νιώθεις την κάψα και την ένταση περισσότερο από τις κανονικές μέρες. Μένω για λίγο στη μέση του κόσμου, παγωμένος, αμήχανος, δεν βλέπω κανέναν. Το μαγαζί είναι μικρό, όλοι στριμωγμένοι, χορεύουν, πίνουν, γελάνε, φοράνε λίγα ρούχα, μπλουζάκια, καίνε, με το χιονισμένο παλτό να βαραίνει περιμένω το σωτήριο χέρι που με τραβάει επιτέλους, εδώ είμαστε, ανακούφιση. Δεν πρέπει ποτέ να κατηγορείς τους ανθρώπους, χρειάζεται να 'χεις μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό σου για να μπαίνεις στα μικρά μέρη. Οι άνθρωποι χρειάζονται τα απρόσωπα, μεγάλα μαγαζιά, τα πολυσινεμά, τα mall. Στην ασφάλεια της παρέας, των δικών μου, χωρίς παλτό πια, στεγνός, κοιτάζω γύρω, ένα ποτό βρίσκεται στο χέρι μου, νιώθω ξανά ευτυχισμένος, αλλιώς τώρα. Είναι όλοι χαρούμενοι, γιορτάζουν, είναι γιατί κάτι διακόπτει την ομοιομορφία του χρόνου, κάτι που κάνει μια στιγμή ξεχωριστή, να τη θυμάσαι, η πιο κρύα νύχτα του χρόνου, τότε που χιόνιζε συνέχεια, πού είμαστε; Ολοι γίνονται πιο χαλαροί, παίζουν, αγγίζονται, κάνουν εκμυστηρεύσεις που θα ξεχάσουν το πρωί. Αλλοι δεν είναι καλοί στα μαστορέματα, άλλος δεν τα καταφέρνει καλά στις γλώσσες, εσύ σε τι δεν τα καταφέρνεις καλά; με ρώτησε. Στις σχέσεις. Λάθος απάντηση, είχε φτάσει η ώρα να φύγω. (...)

Φώτης Γεωργελές

Μπενάβουμε στα καλιαρντά

Ανάλω νταμίρα

η ντάνα η μοίρα

τα μπουτ μου αβέλει κουλά

Αβέλω μια φούμα

βινάρω την ντούμα

κι αρχίζω σερσέ για τουλά

Αβέλω κατόλια

που ντίκω τα τσόλια

να έχουνε βγει πρεσαντέ

Αβέλω και ντέζι

μια λούγκρα με παίζει

μα νάκα αβέλει μπερντέ

Αβέλω χαλχάλω

βουέλω να χάλω

κακνά της κακνής δικελτό

Αβέλω μπαλόμπα

και νάκα η μπόμπα

μονάχα τα μπουτ πιασμαντό

Αβέλω τζους λέσι

μια λάτσα μ' αρέσει

κι αρχίζω με σικ το παρόλ

Αβέλω μια μόλα

και γίνομαι γκόλα

και δίνω παντού κοντροσόλ

Βουέλεις-βουέλω

αβέλεις-αβέλω

αβέλουμε μπουτ μουσαντά

Τσινάβεις-τζινάβω

μπενάβεις-μπενάβω

μπενάβουμε στα καλιαρντά

Γιώργος Παυριανός

INFO-DIET

(+)

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ

«Είδα ξαφνικά στην τηλεόραση τον Κούγια μέσα στα αίματα και τη Βατίδου πάνω κάτω με το κολάν. Τροχαίο, είπα. Τελικά ήταν διαζύγιο».

ΔΙΑΛΟΓΟΣ (μεταξύ φιλενάδων στην Πανεπιστημίου)

- «Μωρό μου, θα προσπαθήσω να σε δω στον ύπνο μου, μου λέει».

- «Ωραίο».

- «Ωραίο; Θα ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ;;!».

(-)

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ

«Εμφραγμα στα αεροδρόμια» (ALTER)

«Σιβηρικές θερμοκρασίες» (ΝΕΤ)

«Εφιάλτης τη νύχτα ο παγετός» (ALPHA)

«Δρόμοι γυαλί» (ALTER)

«Χωριά φαντάσματα» (MEGA)

«Στην κατάψυξη η Ελλάδα» (ΣΚΑΪ)

«Καραμπόλα στον Κηφισό» (ΑΝΤ1)

«Παγοδρόμια οι δρόμοι» (ΕΡΤ)

«Η εικόνα είναι αλπική» (MEGA)

«40% αύξηση καταγμάτων στο ΚΑΤ» (ΑΝΤ1)

«Ολικός Παγετός» (STAR)

And the Oscar goes to...

«Κερδήθηκε η μάχη της Εθνικής οδού, χάθηκε η μάχη της γειτονιάς» (MEGA)

Σταυρούλα Παναγιωτάκη

ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ FORREST GUMP

(...)

- Συγγνώμη, αλλά αν όντως υπήρχε σοβαρός λόγος να αποκτήσουμε πολεμικά αεροπλάνα, θα συζητούσαμε επί εννιά ολόκληρα χρόνια αν θα πάρουμε Eurofighter ή F-16;

«Μα δεν έχουμε ανάγκη τα αεροπλάνα καθεαυτά. Εχουμε ανάγκη την ιδέα ότι μπορούμε να αγοράσουμε αεροπλάνα. Πρόκειται δηλαδή για ένα είδος εξοπλιστικής shopping therapy. Μπαίνουμε μέσα στα μαγαζιά και κάνουμε πως μας ενδιαφέρει κάτι, αλλά στην πραγματικότητα χαιρόμαστε να βλέπουμε τις ψηλομύτες πωλήτριες, που παλιότερα μας σνόμπαραν, να ασχολούνται τώρα μαζί μας. Γι' αυτό και τις βάζουμε να μας εξηγούν ξανά και ξανά τις προδιαγραφές του κάθε αεροπλάνου, μολονότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα».

- Πώς κατάφερε κι έφτασε η Τσέλσι στο Ελ. Βενιζέλος, παρόλο που τα κανάλια φώναζαν ότι το αεροδρόμιο είχε κλείσει εξαιτίας του παράλυτου κρατικού μηχανισμού;

«Προφανώς επειδή η Τσέλσι δεν υπάγεται στον κρατικό μηχανισμό αλλά στον πλούσιο Αμπράμοβιτς, ο οποίος εκμεταλλεύθηκε τη γενικευμένη διαφθορά που έχει οδηγήσει σε κατάρρευση των θεσμών και, αγνοώντας τους νόμους των καναλιών, προσγείωσε το αεροπλάνο. Βέβαια, στο Mega, δεν το είδαν να προσγειώνεται, γιατί θεώρησαν ότι παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα της ομάδας» (...)

Νίκος Ζαχαριάδης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το έτος του αρουραίου

Στο Κόσοβο Πόλιε, λίγα χιλιόμετρα από την Πρίστινα, η σερβική σημαία κυριαρχεί πάνω από το μνημείο που θυμίζει τη μάχη του 1389 κατά των Οθωμανών. Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς εκείνο το μεσημέρι, χωρίς περιστροφές και διπλωματικές φιοριτούρες, κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Πρώην Γιουγκοσλαβίας. Είναι Ιούνιος του 1989. Σε αυτή την άγνωστη γωνιά του πλανήτη αρχίζει ένα από τα σύγχρονα δράματα που θα καταγραφούν στον αιμοδιψή 20ό αιώνα.

Είκοσι χρόνια μετά, το δράμα ολοκληρώνεται στο σημείο που άρχισε. Λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πρίστινα. Ο Μιλόσεβιτς είναι νεκρός, το Κόσοβο ανεξάρτητο, η Σερβία ηττημένη, η πρώην Γιουγκοσλαβία συντετριμμένη. Η πρώτη φάση συγκρότησης ενός ενιαίου αλβανικού έθνους συμπληρώνεται μετά από μια περίοδο αφάνταστου πόνου και καταστροφής. Σε αυτό τον πόλεμο, που ημερολογιακά άρχισε τον Μάϊο του 1991, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού ήταν η αφάνταστη βαρβαρότητα. Σε αυτό τον πόλεμο, ο μοναδικός νικητής εκδικητής είναι η Ιστορία. Για μια ακόμη φορά αποδείχθηκε πως οι τεχνητές συνευρέσεις εθνών, η βίαιη καταστολή της συλλογικής μνήμης, η "χειρουργική" απαγόρευση της εθνικής ταυτότητας, οι πρόσκαιρες συμφωνίες με την επιφανειακή "διευθέτηση" των διαφορών, όλα αυτά που χαρακτήρισαν τη συγκρότηση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, καταλήγουν στην ανακύκλωση της βίας. (...)

Σε αυτό το δύσκολο παιχνίδι, οι εθνικές ελίτ θα διαδραματίσουν άραγε το ρόλο του καθοδηγητή; Το ξέσπασμα της βαρβαρότητας στα δυτικά Βαλκάνια της δεκαετίας του '90 δεν φαίνεται να διαπαιδαγώγησε τους πολιτικούς, τους θρησκευτικούς ηγέτες και τους διανοούμενους των εθνικών ομάδων που συγκροτούν τη Βαλκανική. Αντίθετα, η κατάρρευση του συστήματος στη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ενωση επέτρεψε στα τρωκτικά της ιστορίας να επανακάμψουν στο προσκήνιο, διεκδικώντας ρόλο και ηγετικές προοπτικές.

Σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε, αυτά τα τρωκτικά θα πρέπει να αναλογιστούν την απόλυτη ευθύνη που φέρουν για τη διαμόρφωση ενός εθνικιστικού παραλογισμού στη γειτονιά των Βαλκανίων. Δεν υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι λαοί. Υπάρχουν μόνο βλαμμένα μυαλά ή πολιτισμένοι άνθρωποι.

Νίκος Γεωργιάδης

"dilemme deconstructif"

(...)

Τι να μας προσφέρει η παραγωγή σκέψης των κομμάτων, αφού το πρώτο συμπέρασμα που θα βγει είναι ότι: «Ακόμα και να μην υπήρχαν κόμματα, θα έβγαινε μεγάλο όφελος για τη χώρα».

Φυσιολογικά, μετά το κενό εξουσίας υπάρχει η εξουσία του κενού. Στην πρώτη περίπτωση οι βάρβαροι ήδη έχουν καταλάβει τη χώρα, στη δεύτερη φορτωμένοι με τα κλοπιμαία περνάνε μπροστά μας σαν θίασος, σαν κλόουν, σαν θλιβερή συμμορία που κάνει φασαρία ακόμα κι όταν απομακρύνεται.

Βασίλης Καραγιάννης

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Η τελευταία ευγενής

Ο θάνατος την περασμένη Παρασκευή της Ντόλλυς Γουλανδρή είναι ένα γεγονός όχι μόνο εθνικής και ιστορικής σημασίας, αλλά τολμώ να πω και εθνολογικής, για τη φυσική ιστορία του ανθρώπινου είδους. Διότι όπως ένα σπάνιο είδος φωσφορίζοντος ψαριού που δεν υπάρχει πια λόγω της μόλυνσης του περιβάλλοντος ή ένα αρχαίο λουλούδι εξαίσιας ομορφιάς που σταματάει να φυτρώνει στον Κιθαιρώνα ή τον Ολυμπο, παρακαλώντας μας να μην -προς Θεού- κτίσουμε κι εκεί ακόμα, έτσι και η Ντόλλυ Γουλανδρή ήταν ένα σπάνιο είδος ανθρώπου, το οποίο μετά το θάνατό της δυστυχώς σταματάει για πάντα να υπάρχει. (...)

Περπατώντας στον κήπο του Λουξεμβούργου σήμερα το απόγευμα, ανάμεσα στις κοιμισμένες καστανιές και τα πλατάνια που με παρηγορούσαν στη θλίψη μου, καταπίνοντας τα δάκρυά μου, ζήτησα από το χειμερινό ήλιο να με πετάξει πάνω από τα αλμυρά βράχια της Κέρου, και όταν έφτασα εκεί μεταμορφωμένος σε ηλιαχτίδα είδα την Ντόλλυ να αιωρείται πάνω από το νησί και να μου χαμογελάει, δείχνοντάς μου με το χέρι της το πέλαγος των Κυκλάδων και του πολιτισμού.

Κωνσταντίνος Κακανιάς

ΘΕ-soul-ΟΝΙΚΗ!

ΟΙ ΠΑΓΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ, ΟΙ ΗΛΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ

(...)

Στη Θεσσαλονίκη το κέντρο έχει μια γλύκα, ακόμα και το γκαζιάρικο σαββατόβραδο, που παλιά με έκανε να κλειδώνομαι και να μην ξεμυτάω από το σπίτι, έχει πιο ανθρώπινη αχλή. Εκείνο το σαββατόβραδο, όμως, που στην Αθήνα χιόνιζε κι όλα έδειχναν τρομακτικά ρεαλιστικά και αμακιγιάριστα, κατάλαβα και την ακριβή διαφορά με τη Θεσσαλονίκη: Θα είμαστε πάντα ένα χωριό με τα καλά και τα κακά του, που ακόμα και τη δυστυχία ξέρει να την κρύβει. Ομως η Αθήνα θα είναι πάντα μια αφιλόξενη και σκληρή μητρόπολη. Ουαί κι αλίμονο αν σε βρει η παγωνιά μόνο με μια κουβέρτα κι ένα χαρτόκουτο στην Ευριπίδου.

Στέφανος Τσιτσόπουλος

"ATHENS VOICE"

21~27 Φεβρουαρίου

Χρήστος Ζαχόπουλος

2008-01-23T12:59:00.004+02:00

Στα μέσα της δεκαετίας του '80...
5ο Λύκειο Θεσσαλονίκης...
Θεωρητικά ότι αγάπη ή αντιπάθεια προς τα μαθήματα και τη γνώση θα έπρεπε να την έχω αναπτύξει ήδη, καθώς ήταν και η τελευταία τάξη του Λυκείου για μένα. Και η αλήθεια είναι πως μάλλον περισσότερη αντιπάθεια παρά συμπάθεια μου γεννούσαν τα μαθήματα –και πάντως σίγουρα όχι “αγάπη”. Αλλωστε πώς να “αγαπήσεις” κάτι που είσαι υποχρεωμένος να μάθεις, πολύ περισσότερο όταν σου το διδάσκουν –στην πλειοψηφία τους- “αποστειρωμένοι” και αδιάφοροι δάσκαλοι και καθηγητές;
Στην τάξη μπαίνει ο φιλόλογος μας για εκείνη –την τελευταία χρονιά-, ένας νέος –δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερος μας πάνω από μια δεκαετία- χαμογελαστός καθηγητής. Ειδικά το χαμόγελό του θα γίνει πολύ γρήγορα το σήμα κατατεθέν του γιατί είναι πραγματικά η μετουσίωση της φράσης «γελάνε και τα μουστάκια του», καθώς είχε αυτή την τόσο παράξενη αλλά και τόσο ιδιαίτερη συνήθεια όταν χαμογελούσε να σουφρώνει τα χείλια του μετατοπίζοντας τα μουστάκιά του, γκριμάτσα που σχημάτιζε στο πρόσωπό του το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού.
Μετά τις πρώτες διερευνητικές κουβέντες, ανοίγει το χαρτοφύλακά του και βγάζει από μέσα ένα βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού! Προσπερνάει κάποιες σελίδες και αρχίζει να μας διαβάζει ένα χρονογράφημα, ένα από εκείνα τα διαποτισμένα με το χιούμορ και την ευφυΐα του συγγραφέα. Οταν τελειώνει την ανάγνωση ο καθηγητής, σηκώνει το βλέμμα του προς την τάξη και τους μαθητές του που κάθονται αμίλητοι μπροστά του, και τους λέει: «Αν καταφέρουμε –κι εσείς κι εγώ- σ’ αυτό το μάθημα που θα σας διδάσκω αυτή τη χρονιά, να αγαπήσετε το βιβλίο, πιστεύω ότι θα έχουμε καταφέρει –κι εσείς κι εγώ- κάτι πολύ περισσότερο από μια επιτυχημένη μαθητική χρονιά».
Στην πορεία αυτή ακούσαμε και διαβάσαμε Οργουελ –πολύ επίκαιρος εκείνη την εποχή λόγω του "1984", αν κι εμείς γνωρίσαμε και τη "Φάρμα των ζώων"-, Ντοστογιέφσκι –"Εγκλημα και Τιμωρία", πόσο προφητικό αλήθεια θα αποδεικνυόταν στα επόμενα χρόνια- κι ένα σωρό μεγάλους και μικρότερους συγγραφείς και τα έργα τους.
Ο καθηγητής αυτός δεν άργησε να γίνει ο αγαπημένος κάθε τάξης που είχε την ευτυχία να της διδάσκει φιλολογία. Αυτός και η γλυκύτατη σύζυγός του –εκείνη μας δίδασκε Αγωγή του Πολίτη- έγιναν η πρώτη επιλογή των μαθητών για την συνοδεία στην 5θήμερη εκδρομή των τελειόφοιτων στη Ρόδο. Ηταν αυτός που πάντα έπαιρνε το μέρος των μαθητών, ενάντια σε απαρχαιωμένες μεθόδους και αντιλήψεις που επικρατούσαν ως επί το πλείστον στους υπόλοιπους καθηγητές. Ηταν ο δάσκαλός μας!

20 και περισσότερα χρόνια μετά…
Ο επί χρόνια γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού πηδάει από τον 4ο όροφο της πολυκατοικίας του με σκοπό να θέσει τέρμα στη ζωή του.
Οσο περνάνε οι μέρες και ο καιρός άλλοτε φαίνεται να ξεκαθαρίζει και άλλοτε πάλι να θολώνει η αιτία που τον οδήγησε στην πράξη αυτή. Φαντάζομαι, μόνο ο ίδιος κι ελάχιστοι ακόμη άνθρωποι γνωρίζουν την αιτία αυτή.
Σήμερα…
Σήμερα απλά νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω εκείνον τον Δάσκαλο, τον κ. Χρήστο Ζαχόπουλο, που χωρίς ποτέ να με πιέσει, χωρίς ποτέ να μου το επιβάλλει, μ’ έμαθε να αγαπάω το βιβλίο, και να μπορώ να ταξιδεύω μαζί του. Στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν αυτό ήταν το πολυτιμότερο εφόδιο μου.
Δεν γνωρίζω τι συνέβη, η τελευταία φορά που τον είδα δια ζώσης ήταν μόλις ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή μου, χαιρετηθήκαμε απλά, δεν ήμασταν φίλοι, ίσως και να ντρεπόμασταν και οι δύο να πούμε περισσότερα.
Πέρασαν πολλά χρόνια, τα νέα του τα μάθαινα από τις εφημερίδες, κρυφοχαιρόμουν να καυχιέμαι ότι ένας καθηγητής μου έφτασε τόσο ψηλά, αν και δεν ήμουν και τόσο σίγουρος ότι εξακολουθούσε να είναι ο ίδιος άνθρωπος που γνώρισα τότε, δεδομένου ότι η εξουσία –και ειδικά στην Ελλάδα, κρύβει πολλές παγίδες και βρωμιές. Μπορεί κάπου εκεί, σε κάποια κλειστή στροφή και ο κ. Ζαχόπουλος να έχασε τον έλεγχο των φρένων. Ο ίδιος ξέρει…
Εγώ θέλω από το ημερολόγιο αυτό να ευχαριστήσω τον κ. Χρήστο Ζαχόπουλο για το δώρο που μου έκανε τότε και να του ευχηθώ στο επόμενο κομμάτι της ζωής του να καταφέρει να ξαναβρεί το νόημα της ζωής και της ευτυχίας!

Κ.Π.

Ο μικρός Νικολάκης

2007-12-12T22:51:00.009+02:00

Είμαι ένα μικρό παιδάκι
που το λένε Νικολάκη
ζω στη Νέα Φιλαδέλφεια
με γονείς, παππού κι αδέλφια

Η μανούλα μου η Εφη
είναι πάντα μ’ ένα ντέφι
τραγουδάει στα μπουζούκια
σ’ ένα κέντρο στα Παλούκια

Τον πατέρα μου Λευτέρη
πάνω σ’ ένα νταλαβέρι
τον επιάσαν στη Σητεία
μες στη χασισοφυτεία

Ευτυχώς που η μανούλα
είχε κρύψει μια σακούλα
και θα την πουλήσει τώρα
για να μου αγοράσει δώρα

Η αδελφή μου η Κατερίνα
είναι εδώ και ένα μήνα
καθαρίστρια στο Δήμο
και τα έχει μ’ ένα emo

Τρώει μόνο σοκοφρέτα
για να κάνει σιλουέτα
κι έχει πάθει από την πόζα
ανορέξια νευρόζα

Ο μεγάλος αδελφός μου
είναι τύπος του υποκόσμου
κι έχει σχέσεις με κοπέλες
που μου φαίνονται τραβέλες

Πάει και στο γυμναστήριο
παίζει στο χρηματιστήριο
είναι και πολύ λαμόγιο
με καλό πελατολόγιο

Τέλος ο παππούς ο Τάκης
είναι ίδιος Μητσοτάκης
και χαλάει όλα τα φράγκα
σε Ρωσίδες και viagra

Ετσι ζω στη γειτονιά μου
με την οικογένειά μου
με μια μπουζουκτσού μητέρα
κι ένα χασικλή πατέρα

Ομως δεν το βάζω κάτω
ούτε έχω πιάσει πάτο
και στην τάξη κάθε χρόνο
παίρνω άριστα με τόνο

Είμαι ένα μικρό παιδάκι
που το λένε Νικολάκη
Θεέ μου, πόσο άλλα αντ’ άλλων
είναι ο κόσμος των μεγάλων

(11/12, Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού)

Γιώργος Παυριανός

"ATHENS VOICE"

6~12 Δεκεμβρίου 2007