Είμαστε συγκινητικά αστείοι

(...)
- Πειστήκατε ότι ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο, όπως σαρκάζει ο Βολταίρος;
«Ο κόσμος δεν μαθαίνει και αυτή είναι η ματαίωση του Διαφωτισμού. Για την ακρίβεια δεν νομίζω πως ζούμε ούτε στον καλύτερο ούτε στον χειρότερο κόσμο. Πάντα υπάρχει και καλύτερο και χειρότερο. Και αυτοί οι δύο πόλοι δημιουργούν μια δυναμική στους ανθρώπους ώστε να μην είναι αδρανείς. Από την άλλη, τρεφόμαστε με την πλάνη να βρεθούμε σε ένα σταθερό σημείο ενώ στην πραγματικότητα είμαστε αναγκασμένοι να κινούμαστε σισύφεια από τον ένα πόλο στον άλλο».

- Ελπίζετε,  παρ' όλα αυτά, να γίνει ο κόσμος καλύτερος;

«Χωρίς ελπίδα θα πέσω σε βαθιά κατάθλιψη. Ξέρω ότι ο κόσμος δεν θα αλλάξει, αλλά δεν μπορώ παρά να προσπαθώ για να αλλάξει».

- Τι θα θέλατε να είναι δεδομένο στη χώρα μας ενώ είναι διαρκώς διαπραγματεύσιμο;

«Ο διάλογος. Να μπορούν οι άνθρωποι να διατυπώνουν τις απόψεις τους χωρίς να τις επιβάλλουν. Γιατί στην Ελλάδα επιβάλλουμε, είμαστε τσαμπουκάδες σε όλα».

- Φταίει νομίζετε ότι δεν έχουμε περάσει φάση Διαφωτισμού;

«Σίγουρα. Δεν διανύσαμε ποτέ αστική περίοδο, βρεθήκαμε από το χωράφι στο σαλόνι, είμαστε ραγιάδες. Επίσης, φταίει το κόμπλεξ να αποδεχθούμε την καταγωγή μας. Αν αποδεχόμασταν πως είμαστε βαλκανιοανατολίτες, ένα τρομερά ενδιαφέρον μείγμα δηλαδή, μπορεί να οργανώναμε μια ταυτότητα. Τελικά μένουμε αδόμητοι, δεν έχουμε σχέση με το παρελθόν μας, είμαστε συγκινητικά αστείοι».

- Σήμερα ασπάζεστε τη θεωρία που μιλάει για ένα νέο μεσαίωνα;

«Δυστυχώς βλέπω πολλά σημάδια που το επιβεβαιώνουν. Η ασάφεια της μεσαιωνικής ιστορίας επαναλαμβάνεται^. τώρα αν έχουμε φτάσει στο μέγα σκότος ή είμαστε στην αρχή της παρακμής δεν το ξέρω».

- Ποια είναι αυτά τα σημάδια;

«Μιλάμε πάλι για αυτοκρατορίες. Δεν έχει καμία σημασία το μοναδικό, αλλά η μαζικότητα, η γενίκευση. Είμαστε αγανακτισμένοι και δεν ξέρουμε γιατί και αυτό δημιουργεί έντονη αίσθηση σκότους. Μοιάζει με συλλογική παρόρμηση που είναι ικανή να δημιουργήσει τρομερούς φασισμούς».

- Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από μια ιδεολογία, σωστά;

«Μα οι ιδεολογίες μάς έχουν οδηγήσει εδώ. Γιατί κάθε ιδεολογία είναι απόλυτη, όπως υπενθυμίζει ο Βολταίρος. Χρειαζόμαστε να ξαναμάθουμε τι σημαίνει "σκέφτομαι ελεύθερα",  εκεί μόνο νοσταλγώ τον Διαφωτισμό. Γιατί κατά τα άλλα γέννησε τον καπιταλισμό. Χρειαζόμαστε έναν άλλο ανθρωπισμό».

- Ο καλλιτέχνης είναι εκφραστής του Διαφωτισμού;

«Ποιος είναι ο καλλιτέχνης;»

- Εσείς, ας πούμε.

«Νομίζω πως η έννοια του καλλιτέχνη πρέπει να γυρίσει στην έννοια του τεχνίτη. Η θεωρία του 19^ου αιώνα που δίνει μεταφυσική διάσταση στον καλλιτέχνη με αφήνει παγερά αδιάφορο. Τεχνίτες είμαστε, που μαθαίνουν τη δουλειά τους. Δεν νομίζω ότι ένας καλλιτέχνης έχει στενότερη σχέση με την αλήθεια από έναν επιστήμονα ή έναν εργάτη. Εχω γνωρίσει γελοίους και σημαντικούς καλλιτέχνες, γελοίους και σημαντικούς ανθρώπους».

- Μιλάτε σαν να έχετε ματαιωθεί από τον καλλιτεχνικό χώρο.

«Οχι. Το τρομακτικό είναι να ματαιώνεσαι από όσα δεν εκτιμάς. Μέσα από τη δουλειά που κάνω επιζητώ την επικοινωνία και όταν αυτή συντελείται αποζημιώνομαι. Δεν έχω ματαιωθεί σε προσωπικό επίπεδο, δεν έχω κάνει πράγματα για τα οποία ντρέπομαι, δεν έχω γλείψει για να πάρω δουλειά, δεν έχω κάνει σκόντο για να υπάρξω». (...)

Θωμάς Μοσχόπουλος

"Documento"

3 Δεκεμβρίου 2017

Η μόρφωση είναι έτσι κι αλλιώς το ισχυρότερο όπλο

(...)
- Πολιτικά που τοποθετείσαι;
«Θα έλεγα τοποθετούμαι στους "αντί" και στους "απέναντι". Αντί σε κάθε εξουσία που υποδουλώνει και εκμεταλλεύεται τον λαό που την επέλεξε. Σε οτιδήποτε καταπατά τα δημοκρατικά κεκτημένα αυτού του λαού - είτε αυτό λέγεται φασισμός, ρατσισμός, ναζισμός ή μνημόνιο. Είμαι απέναντι σε διαπλεκόμενα κατεστημένα, σε συμφέροντα και σε δυνάμεις που προσπαθούν να μας καθυποτάξουν χρησιμοποιώντας νομισματικούς εκβιασμούς, τραπεζική τρομοκρατία και μιντιακές προπαγάνδες. Είμαι αλληλέγγυος σε κάθε δίκαιη διεκδίκηση, κάθε αγώνα για δικαιοσύνη, δημοκρατία και αξιοπρέπεια. Αυτή είναι η πολιτική μου τοποθέτηση χωρίς ανούσιες ταμπέλες».

(...)
- Η κρίση στη χώρα μας είναι τελικά ενταγμένη στην παγκόσμια καπιταλιστική περιδίνηση ή εγχώριο φαινόμενο όπως προτιμούν να πιστεύουμε;
«Σαφώς και είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού που δημιουργεί κρίσεις χρέους με αποτέλεσμα να θησαυρίζουν οι μεγάλοι και να φτωχοποιούνται οι μικροί και αδύναμοι. Από εκεί και πέρα, οι ηγεσίες έχουν την ευθύνη να διαβλέπουν το πρόβλημα που έρχεται και να προστατεύουν τον λαό τους. Αν δεν το κάνουν και τον χρησιμοποιούν με ανταλλάγματα ώστε να ανελιχθούν στην εξουσία (και εδώ είναι και ηθικό το θέμα), τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα και οδηγούνται σε αυτή την κατάσταση που βιώνουμε. Δηλαδή να μετατρέπεται η χώρα σε προτεκτοράτο των δανειστών και αποικία χρέους».

- Ποια πρέπει να είναι η απάντηση της κινηματικής Αριστεράς απέναντι στον φασισμό/ναζισμό που όλο και σηκώνει κεφάλι;
«Δεν είναι θέμα μόνο της κινηματικής Αριστεράς, είναι ολόκληρης της υγιούς κοινωνίας. Ο φασισμός, ο ναζισμός και κάθε ιδεολογία που δαιμονοποιεί τη διαφορετικότητα των ανθρώπων δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αδιαφορία ούτε με ίσες αποστάσεις και "σεβασμό στην ιδεολογία του καθενός". Οφείλει να είναι διαρκώς απέναντι σε τέτοιες ιδεολογίες και να τις αποβάλλει από μέσα της, έτσι ώστε ούτε να εκτρέφονται ούτε να βρίσκουν χώρο -εξαιτίας της αδιαφορίας- να τροφοδοτούνται. Κατά τα άλλα, και για να μην περιμένουμε μόνο από τους άλλους να δίνουν τους αγώνες που μας αφορούν, αν ο καθένας μας προσωπικά ανοίξει ένα βιβλίο και μάθει τα εγκλήματα αυτών των ιδεολογιών, θα έχει αυτόματα συστρατευτεί στον διαρκή αγώνα σύνθλιψής τους. Η μόρφωση είναι έτσι κι αλλιώς το ισχυρότερο όπλο».

- Η Δικαιοσύνη είναι ένα φίδι που δαγκώνει τους ξυπόλυτους;
«Θέλει και ρώτημα; Οταν είναι έξω καταδικασμένοι μιζαδόροι πολιτικοί, καταδικασμένοι επιχειρηματίες που έχουν υπεξαιρέσει δεκάδες εκατομμύρια από το δημόσιο, καταδικασμένοι δολοφόνοι ναζιστές, αλλά έμεινε πέντε χρόνια στη φυλακή ο αθώος Τάσος Θεοφίλου χωρίς στοιχεία (όπως τώρα μένει η Ηριάννα), τα λόγια είναι περιττά. Αν και τα δύο αυτά παιδιά δεν είναι απλώς "ξυπόλυτα". Είναι παιδιά που στέκονται απέναντι σε αυτό το σύστημα, με αποτέλεσμα το φίδι να θέλει να τους δαγκώσει ακόμα πιο άγρια. Η Δικαιοσύνη τους είναι ψεύτικη σαν τη δημοκρατία τους».

Νίκος Παπαδόπουλος (Plasticobilism)

"Documento"

27 Αυγούστου 2017

Σαράντα χρόνια στην αιώρα

Τα τελευταία 40 χρόνια με το ολέθριο σύνθημα «Ολα επιτρέπονται» βουλιάξαμε σ' έναν ωκεανό. Ετσι η αλαζονεία της ελεύθερης βούλησης μας οδήγησε στον κρημνό, στο μοιραίο άλμα προς το έρεβος. Εγκαταλείφθηκε ο χρυσός κανόνας του μέτρου, της ισορροπίας, ως κανόνας ζωής. Εβιάσθησαν οι κορυφαίες διεκδικήσεις του ανθρώπου, το δίκαιο και η αλήθεια. Οι διεφθαρμένοι και κενόδοξοι πολιτικοί διέπραξαν πράξεις ακραίας καταισχύνης, διεκδικώντας πρωτεία ακόμη και σε αυτήν.

Στο απέραντο ελληνικό φρενοκομείο ο δημαγωγός του 1981 χορηγούσε ΑΤΑ και παροχές με δανεικά! Από την άλλη οι νεόπλουτοι, με απίστευτο κόμπλεξ, επιδεικτική καυχησιολογία, με σημαία την (δήθεν) κοινωνική καταξίωση και άκρατο μιμητισμό, αγόραζαν κατά χιλιάδες τα 4x4 ξεχνώντας τι σημαίνει κουμπαράς. Επικράτησε η τρυφηλότητα και η ραθυμία σε συνδυασμό με την οίηση με τις επαύλεις, τις πισίνες και τις αναρίθμητες offshore. Επλεόνασε η οίηση της αμάθειας και η ευχέρεια. Νεοαστοί συναγελάζονται στα γήπεδα και τα καφενεία. Παρακολουθούν αποχαυνωμένοι, τούρκικα σίριαλ και τηλεπαιχνίδια απολαμβάνοντας τη ζάλη του σκυλάδικου και με απίθανες φλυαρίες σκοτώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους σαν τα τζιτζίκια, αντί να εργάζονται σαν μέλισσες. Λόγω της διαφθοράς και της αλλοτρίωσης έμειναν μόνο υποτυπώδη τρίμματα εντροπής ή φιλοτιμίας.

Ο Ελληνας διχαστικός εσαεί αυτοχειριάζεται και αυτοκαταστρέφεται με ιερή μανία. Ζει τον φθόνο της εξόντωσης του διπλανού. Ο άνθρωπος κατά του ανθρώπου, γιατί ο φιλειρηνισμός πρέπει να διαθέτει υψηλής θερμοκρασίας ευγένεια. Η αμάθεια προκάλεσε θράσος και η αδράνεια φθορά. Η Ρώμη της παρακμής. Εφησυχασμός στην αφέλεια της πλαστικής ευδαιμονίας. Ανίδεοι, αδιάφοροι, ολιγομαθείς, απαίδευτοι, αργόσχολοι, ανεπαρκείς, εκρηκτικοί, ασυνεχείς, έχουν σύνθημα «τσιγάρο, πρέφα και καφές», χωρίς πνευματικά ενδιαφέροντα και διάθεση προκοπής, πραγματικά ανθρώπινα ερείπια.

Τώρα αγωνιωδώς προσπαθούμε να βρούμε τον μίτο αλλά είναι αργά. Καμία διέξοδος, κανένα φως, γιατί απλούστατα η παράνοια διήρκεσε 40 χρόνια.

 
Στις κρίσιμες αυτές ώρες θα χρειαστούν μεγάλοι άνδρες και οριακές μεγαλοφυΐες που να κομίζουν ηφαιστειακά έγκατα. Αραγε υπάρχουν;

Γιώργος Τρανταλίδης

"Documento"

28 Μαΐου 2017

Αυτοί είμαστε, οι Ελληνες, κουνάμε τα σημαιάκια...

(...)

- Είσαι μισός Ελληνας, μισός Τσέχος.
«Στην Ελλάδα μας διακρίνει κακομοιριά, από τους πολιτικούς μέχρι τον τελευταίο πολίτη. Το βλέπω ακόμη και στον πατέρα μου! Από τη μητέρα μου κληρονόμησα την πειθαρχία. Ξέρω ότι πολλοί παρεξηγούν τον χαρακτήρα μου αλλά δεν θυμώνω...».

- Δύσκολη εποχή για να δηλώνει κάποιος Ελληνας.
«Πόσο μικροί είμαστε και πόσο μεγάλοι θέλουμε να λέμε ότι είμαστε! Γελάει ο κόσμος παραέξω. Εάν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι βγουν και δουν την κατάντια μας θα ξαναμπούν στον τάφο τους».

- Πώς θα ήθελες να σε θυμούνται στο μέλλον;

«Είμαι βέβαιος ότι δεν θα θυμούνται τίποτε. Ο κόσμος κρατάει στη μνήμη μόνο όσους ταυτίζονται με μια σημαία. Τον Διαμαντίδη, τον Αλβέρτη... Ούτε για τον Σπανούλη είμαι σίγουρος. Αυτοί είμαστε, οι Ελληνες, κουνάμε τα σημαιάκια...».

Λουκάς Μαυροκεφαλίδης

"Documento"

2 Απριλίου 2017

Αποδελτίωση (ΜΕΤΡΟ, Ιανουάριος 2015)

ΣΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΝ ΟΛΟΜΑΥΡΗ ΡΑΧΗ

(...)
Αλλά για ποιαν ανατροπή πρόκειται; Τι μπορεί να ανατρέψει μια τέχνη που υποστηρίζεται σε τέτοιο βαθμό από ιδιωτικούς οικονομικούς κολοσσούς ή κρατικούς φορείς που, κανονικά, θα έπρεπε να βρίσκονται στο στόχαστρο οποιασδήποτε ανατρεπτικής δραστηριότητας ακριβώς επειδή συντηρούν ό,τι θα έπρεπε να ανατραπεί;
Μήπως, απλώς, πρόκειται για μια ανατροπή των παραδοσιακών δικτύων ανταλλαγής προς όφελος νέων, ακριβώς επειδή η αναζωογόνηση, η επέκταση προς καινούρια πεδία αποτελεί τον καλύτερο τρόπο όχι ανατροπής αλλά, αντιθέτως, ανακύκλωσης, δηλαδή διατήρησης του υπάρχοντος - οποιουδήποτε υπάρχοντος; (...)

Νίκος Δασκαλοθανάσης

ΣΤΟΠ-ΚΑΡΕ

Νέα σκηνικά σε γνωστό φόντο.
Γιατί τέτοια φοβία στη διαφορετικότητα;
Δεν θα υπάρξει κι άλλη κιβωτός του Νώε. Πρέπει να σωθούμε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Εμείς και οι διαφορετικοί εμείς.
Ο Νίτσε λέει να ψάχνουμε την αιωνιότητα στο καθετί.
Ο Πικάσο αποσυνθέτει το μπουκάλι του Περνό για να αναδείξει διαφορετικές προοπτικές.
Ομως ο ρατσισμός κατοικεί στις ψυχές, στην αυτοδικία των δελτίων ειδήσεων.
Για τον Κικέρωνα η προφορά και μόνο της λέξης "ειρήνη" χαϊδεύει την ακοή. Δοκιμάστε το! Δεν έχει σημασία σε ποια γλώσσα. Δεν έχει σημασία ποιος θεός θα τ' ακούσει.
Απλά, κάντε το.

Ετόρε Φερίνι

Η ΞΑΝΘΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

Η AGB άλλαξε τρόπο υπολογισμού θεαματικότητας: 10.000 ευρώ μετρητά δίνει ο Λιάγκας, 500 την ημέρα ο Παπαδάκης. Και στο τέλος της βδομάδας μία επίπλωση 5.000 ευρώ...

Κι εσύ, Βαγγέλη μου ξανθέ, τι θέλεις ανάμεσα στους ιλουστρασιόν τύπους που "διδάσκουν" πόνο και πάθος σε 8χρονα παιδιά; Κι αυτά που απορρίπτονται από το music school σας και γυρίζουν σπίτι μαζί με τους ματαιόδοξους γονείς τους, σκέφτηκες τι διδάσκονται;
Κρίμα... μια κρουαζιέρα μου 'ταξες, αλλά δεν νοιάζεσαι πια...

Ευγενία Λουπάκη

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΓΑΜΑ ΤΑ

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ
(...)
Η τράπεζα θεμάτων έχει προκαλέσει κύμα αντιδράσεων, ενώ παράλληλα δυσκολεύει τη διαδικασία εκμάθησης και καταδικάζει ειδικότερα τους μη αποδοτικούς μαθητές. Θεωρητικά, λοιπόν, ο κύριος Λοβέρδος θα έπρεπε να την έχει ήδη καταργήσει.
Αλλά τι να κάνουμε, τα συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα από λαούς με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Σωστά;

Ελένη Μπέλκα

Α' Λυκείου, 1ο ΓΕΛ Κερατσινίου

ΦΥΛΑΚΕΣ ΥΨΙΣΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Τα κελιά της ντροπής είναι εδώ
(...)
Η λειτουργία φυλακών τύπου Γ' στην Ελλάδα δεν μπορεί να νοηθεί έξω από το πεδίο της οικονομικής πολιτικής και κοινωνικής κρίσης στην οποία διαβιούμε. Είναι η ιστορική στιγμή μέσα στην οποία η κυβέρνηση μπορεί να παρέχει ελάχιστες ή καμία υλική υπόσχεση, δεν μπορεί να πείσει τους πολίτες ότι υπάρχει κάποια προοπτική οικονομικής και κοινωνικής ευμάρειας. Συνεπώς, η παραγωγή -και κατ' επέκταση η πολιτική διαχείριση εκ μέρους τους κράτους- του φόβου και της ανασφάλειας αποτελεί το μόνο ευνοϊκό πεδίο άσκησης πολιτικής και πιθανής απόσπασης κοινωνικής συναίνεσης.
Οι πολίτες, συνεπώς, πρέπει να πειστούν ότι η σιδηρά επιβολή του νόμου και της τάξης, η ασφάλεια, ιεραρχείται ως ύψιστο ιδανικό, την ίδια στιγμή που οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα περικόπτονται εν ριπή οφθαλμού περιορίζοντας την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ευμάρεια. (...)

Αχιλλέας Κουρεμένος

«Δες πως ακόμα βαδίζω σε μέρη /

εκεί που η φαντασία ακόμα στήνει καρτέρι /

εκεί που οδηγούν μοναχικά μονοπάτια /

εκεί που η μοναξιά γκρεμίζει, χτίζει παλάτια. /

Δες πως ακόμα υπάρχω, αναπνέω /

ανοίγω πανιά, σαλπάρω και φεύγω /

σε μέρη ονείρου φιγούρες αγγίζω /

τα κάγκελα σπάω, τα τείχη γκρεμίζω. /

Κι ας είναι η φαντασία ένα καράβι /

που θα σαλπάρω μαζί της στ' όνειρο, /

να βαδίσω σε μέρη που ακόμα ανατέλλει ο ήλιος /

πριν τον καλύψουν για πάντα τα τείχη που γύρω μας χτίζουν»

Αγνωστος Χτύπος & Ελλη

«Δημιουργούν με τον εσωτερικό τους αγώνα έναν καλύτερο κόσμο»

(...)
- Γιατί οδηγούνται, κατά τη γνώμη σου, τα παιδιά σε έναν εν πολλοίς αυτοκαταστροφικό, μέσα στο δεδομένο σύστημα που ζούμε, δρόμο;
«Δεν πιστεύω πως είναι αυτοκαταστροφικός. Αυτά τα παιδιά, τουλάχιστον αυτά τα τέσσερα που έχω γνωρίσει καλύτερα, αγαπάνε πολύ και τη ζωή των άλλων και τη δική τους. Προσέχουν, ακόμα και μέσα στη φυλακή, υπερβολικά την υγεία τους, την υγιεινή τους, τη διατροφή τους. Τα πάντα. Δεν είναι καθόλου αυτοκαταστροφικά. Διαβάζουν, βλέπουν ταινίες, ακούνε πολλή μουσική... θέλουν να προχωρήσουν ις σπουδές τους, όπως είδαμε και με την περίπτωση του Νίκου. Η Πολιτεία, βέβαια, προβάλλει ότι είναι αυτοκαταστροφικά, για να δικαιολογήσεις τις πράξεις της. Είναι αυτοκαταστροφικά, άρα θέλουν να καταστρέψουν. Τα παιδιά, όμως, πιστεύουν ότι οι πράξεις τους προωθούν την έννοια της ζωής και της αξιοπρέπειας. Είναι εκ διαμέτρου αντίθετη η θεώρησή τους».

-Το λέω με την έννοια ότι ξέρουν το τίμημα. Ξέρουν το αδιέξοδο ενός τέτοιου τρόπου δράσης και ξέρουν ότι μπορεί το τίμημα να είναι η στέρηση της ελευθερίας τους.

«Αυτό το έκαναν εν γνώσει τους, δεν θεωρούσαν ότι αυτό το τίμημα αποτελεί καταστροφή αλλά ότι αφυπνίζει συνειδήσεις, ότι συμβάλλει στην αφύπνιση του κόσμου». (...)

Λίνα Βεργοπούλου

 

Β Ι Β Λ Ι Ο

Χρήστος Τσιόλκας - "Μπαρακούντα"
Μπορεί το τελευταίο βιβλίο του με τίτλο "Μπαρακούντα" να κυκλοφόρησε στα ελληνικά πριν από λίγους μήνες, αλλά η περίπτωση του Χρήστου Τσιόλκα είναι ιδιαίτερη.
Κατ' αρχάς τα στατιστικά του είναι συντριπτικά: Το φθινόπωρο του 2009, με το βιβλίο του "Το χαστούκι" ("The Slap") κέρδισε το βραβείο καλύτερου συγγραφέα των χωρών-μελών της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, ενώ το 2010 ήταν υποψήφιος για το βραβείο Booker. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 24 γλώσσες και την τελευταία πενταετία θεωρείται ο πιο διάσημος συγγραφέας της Αυστραλίας.
Παιδί Ελλήνων μεταναστών της εργατικής τάξης με καταγωγή από την Αιτωλοακαρνανία, ακτιβιστής, αριστερός και ομοφυλόφιλος, ο Τσιόλκας γράφει στο "Μπαρακούντα" μια ιστορία που ξέρει καλά. Ο Ντάνι-"Μπαρακούντα". ο κολυμβητής ήρωάς του, στοχεύει στον πρωταθλητισμό και σε ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Στην πραγματικότητα παλεύει, κολυμπάει για να "απαλλαγεί" από το βάρος της ταπεινής του καταγωγής. Ο Ντάνι, παιδί μεταναστών από την Ελλάδα και τη Σκωτία, προέρχεται από την εργατική τάξη. Αρχίζει την κολύμβηση σε ηλικία 8 χρονών, αλλά στα 25 νιώθει ότι το σώμα του δεν τον ακολουθεί. Η αποτυχία, η συντριβή είναι κοντά...

Ειρήνη Ορφανίδου

ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ

ΤΙΓΡΗΣ (ΥΔΡΟΧΟΟΣ)
Tίγρης είναι η Ελλάδα, η χώρα του μποτέ, η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τους άπληστους πλούσιους. Η Ελλάδα που στους 20 τελευταίους αιώνες είναι συνεχώς υπό κατοχή (Ρωμαίοι, Ενετοί, Τούρκοι, Αγγλοι, Αμερικάνοι, Γερμανοί). Και UFO να έρθουν να κατακτήσουν τον πλανήτη, στην Ελλάδα θα προσγειωθούνε. Λόγια, κόνξες, πουτανιά, μέλι πολύ και τηγανίτα τίποτα. Αντε να σε πείσει η κότα που κάνει την πάπια ότι είναι Τίγρης.

Υ.Γ.: Τυριά Ξυπνήστε! Θα σας φάνε οι Βλάχοι!

Τζίμης Πανούσης

"ΜΕΤΡΟ"

Ιανουάριος 2015

Φοβάμαι πως είμαστε βαθιά αγράμματοι...

(...)

«Στην Ελλάδα ο πολίτης έχει πάρει διαζύγιο από το κράτος προτού παντρευτεί. Εκ γενετής συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Αλλο το κράτος άλλο εγώ. Το αίτημα του πολίτη βρίσκεται διαρκώς πάνω από το κράτος. Και καλό θα ήταν κάποια στιγμή ο Ελληνας να εγκαταλείψει την αφήγηση του τύπου "Οταν εμείς είχαμε δημοκρατία, αυτοί βρίσκονταν στα δέντρα", γιατί ούτε αυτή δεν σέβεται όταν δεν ξέρει καν ποιος είναι ο Πλάτων. Φοβάμαι πως είμαστε βαθιά αγράμματοι, και πνευματικά αλλά και συναισθηματικά».

Δυστυχώς δεν δείχνει να αισιοδοξεί όταν τον ρωτάω ποια λύση βλέπει για τη χώρα. «Πρώτα να αλλάξουμε τον τρόπο που μορφωνόμαστε και φυσικά να αυξήσουμε την παραγωγή: ήλιος, θάλασσα, ελιά, κλίμα (και με τις δύο έννοιες). Ηλιοφάνεια. Να γίνουμε επιτέλους οι ίδιοι παίχτες του φωτός. Πρέπει να γυρίσουμε σε αυτά τα ταπεινά και τόσο μεγαλειώδη συστατικά και να πάψουμε να νομίζουμε ότι είμαστε βασιλιάδες».

 
Τι συμβαίνει όμως όταν ο βασιλιάς -στην περίπτωσή μας- είναι γυμνός; «Φοβάμαι ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός, αλλά ξεβράκωτος. Το "γυμνός" ενέχει διάφορες υποδηλώσεις, ενώ το "ξεβράκωτος" τα φέρνει όλα στη φόρα». (...)

Σταμάτης Φασουλής

"ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ"

11 Δεκεμβρίου 2011

Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη

«Η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική χρεοκοπία και την καταστροφή... στο μαρασμό, την εναπόθεση της τύχης της στις αγαθές προθέσεις των δυτικών τραπεζών, της ΕΟΚ, του ΔΝΤ...

Οδηγούμαστε όχι μόνο στη χρεοκοπία, το μαρασμό, την πλήρη εξάρτηση από τις δυτικές τράπεζες... αλλά και σε μια ...σκληρή ημιφασιστική λύση... με τεράστια πτώση του βιοτικού επιπέδου και μαζική ανεργία.»

από την προκήρυξη της "Ε.Ο. 17Ν" στην εκτέλεση του βιομήχανου Δ. Αγγελόπουλου (Απρίλιος, 1986)

...

Η συνέχιση του μεταπολεμικού οικονομικού μοντέλου από το ΠΑΣΟΚ οδήγησε στη συνεχή αύξηση του τομέα των υπηρεσιών και στη σταθερή διόγκωση των μεσοστρωμάτων. Επιπλέον, η διάλυση του δευτερογενούς τομέα και η μεθοδική υπονόμευση της αγροτικής παραγωγής, ως συνέπειες της ένταξης στην ΕΟΚ, δημιούργησαν ογκώδη αύξηση της ανεργίας. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησαν τον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό ως χώρο απορρόφησης της ανεργίας, διογκώνοντας ακόμα περισσότερο τα μεσοστρώματα.

Μέσα από το κράτος διαμόρφωσε την εκλογική του πελατεία, τον κομματικό μηχανισμό, τη νομενκλατούρα του με τους ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους, τα μεσαία στρώματα της γραφειοκρατίας, τους κρατικοδίαιτους διανοούμενους, τους επιχορηγούμενους πανεπιστημιακούς, την εργατική αριστοκρατία των ΔΕΚΟ, τους αξιωματούχους των ένοπλων θεσμών, που λάμβαναν το μερίδιό τους από τις μίζες και τα οφέλη από τη διαχείριση των κονδυλίων: Μεσοστρώματα που εξαργύρωναν με προνόμια και διαφθορά τη στήριξη στο κόμμα.

Από την ταξική τους φύση και θέση τα ολοένα και περισσότερο διογκωμένα μεσοστρώματα απορροφούσαν τις ριζοσπαστικές κοινωνικές συγκρούσεις, διοχέτευαν τις κοινωνικές αντιδράσεις μέσα από θεσμικά κανάλια, από επιτρεπτούς και ανεκτούς δρόμους. Από αυτή την κοινωνική βάση, άλλωστε, προέρχονταν και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών και πολιτικών συνδικαλιστικών στελεχών που, από την ταξική τους θέση, περιορίζονταν στον αγώνα για τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας και όχι για τη ριζική ανατροπή της.

Τα μεσοστρώματα αυξάνονται ως ποσοστό του πληθυσμού, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την ταξική σύνθεση του πληθυσμού και, με τα συγκεκριμένα πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά τους, οδηγούν σε ολοένα και χαμηλότερο επίπεδο τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης στη χώρα μας.

Είναι ο κοινωνικός χώρος στον οποίο κυριαρχεί ο ατομισμός, η δίψα για κατανάλωση, η ιδιοτέλεια, η λατρεία σε όλες τις καθιερωμένες αξίες της καπιταλιστικής κοινωνίας. Μια κοσμοπολίτικη αντίληψη που διευκολύνει την πολιτισμική επίθεση για την αποκοπή των λαϊκών τμημάτων από το λαϊκό πολιτισμό, τις αγωνιστικές παραδόσεις, τη συλλογική μνήμη. Είναι ο χώρος στον οποίο μεγαλούργησαν το λάιφ στάιλ, η επίδειξη της κατανάλωσης και του πλούτου, οι ψεύτικες ανάγκες και ο άκρατος καταναλωτισμός, η μαλθακότητα της καλοπέρασης. Είναι ο χώρος που έφθειρε ηθικά και συνέβαλε αποφασιστικά στην αλλοτρίωση και τη μικροαστικοποίηση των εργαζομένων.

Συζητούσαμε συχνά με τη συντρόφισσά μου αυτή την αποθέωση του καταναλωτισμού, την επίδειξη πλούτου των μεσοστρωμάτων, σε ορισμένα παιδικά πάρτι συμμαθητών του γιου μας^. τη συγκαταβατικότητά τους όταν ανταποδίδαμε στα γενέθλια του Εκτορα με σπιτικό φαγητό, χύμα ρετσίνα^. τα μισογελάκια απέναντι στο σαραβαλιασμένο κόκκινο Λάντα, που μας είχε γυρίσει ωστόσο παλικαρίσια σε όλους τους χωματόδρομους της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα, από τη μια, η σάρωση του δευτερογενούς τομέα λόγω της ένταξης στην ΕΟΚ και, από την άλλη, το μοντέλο του ελληνικού παρασιτικού καπιταλισμού, που ευνοεί την ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα, συμβάλλουν στη δραστική μείωση της εργατικής τάξης. Ιδιαίτερα στους πιο μαζικούς και δυναμικούς τομείς που ευνοούν την ανάπτυξη και ωρίμανση της ταξικής συνείδησης. Και μάλιστα σε μια χώρα που δεν υπάρχει χρονικό βάθος στις εργατικές οικογένειες αφού συνήθως προέρχονται από την αγροτιά. Και που, επιπλέον, από το ίδιο το μοντέλο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού έχουμε πολλές μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, με όλες τις συνέπειες στη διαμόρφωση και την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης.

Οσο αφορά, λοιπόν, την εξέλιξη της ταξικής δομής της χώρας , από την αρχή ιδιαίτερα της δεκαετίας του 1990, μπαίνουμε σε μια μακρά περίοδο ενσωμάτωσης, μικροαστικοποίησης και αλλοτρίωσης. Επειτα, μάλιστα, από τη στρατηγική του καπιταλισμού για «ανάπτυξη μέσω δανεισμού», δημόσιου και ιδιωτικού, έχουμε διευρυνόμενη αναπαραγωγή και ευρύτερη ενσωμάτωση των μεσοστρωμάτων, αλλά και ολοένα ευρύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Το φτηνό (δανεικό) χρήμα ρέει άφθονο, η διαφθορά γενικεύεται και πολλοί εργαζόμενοι ζητούν να συμμετάσχουν έστω και στη χαμηλότερη βαθμίδα της διαφθοράς. Με τίμημα την αλλοτρίωση. Οι τεράστιες δυνατότητες των ΜΜΕ συμβάλλουν αποφασιστικά στην ιδεολογική χειραγώγηση και την πολιτισμική αποχαύνωση, δημιουργούν ρήγματα στη συλλογική μνήμη.

Είναι η εποχή του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού. Στην αρχή της δεκαετίας του 1990, μόλις είχε πέσει το Τείχος του Βερολίνου, το ανατολικό μπλοκ αποσυντίθεται, σύντομα θα καταρρεύσει η Σοβιετική Ενωση. Ο καπιταλισμός αποχαλινώνεται. «Είναι το τέλος της Ιστορίας», διακηρύσσουν οι απολογητές του. Ιδεολογικά, η νεοφιλελεύθερη μοναδική σκέψη φαίνεται να κυριαρχεί ολοκληρωτικά.

...

Σήμερα και πάλι μαύρα σφιχτοπλεγμένα σύννεφα πλακώνουν την πατρίδα, τη δική μας πατρίδα, την πατρίδα των φτωχών. Η πατρίδα του πλούτου δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Παντοτινοί δωσίλογοι, μαζί με τα φερέφωνά τους από τους μιντιακούς άμβωνες που κηρύσσουν την υποταγή, μαυραγορίτες, ταγματαλήτες, παίρνουν το κομματάκι τους από το λεηλατημένο δημόσιο πλούτο, βουτηγμένοι στην προδοσία, τη βρομιά, την ακολασία. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα από την περηφάνια, την αξιοπρέπεια, τις λαϊκές, τις πανανθρώπινες αξίες.

Μια νέα κατοχή, δίχως προσώρας μαύρα άρματα, αλλά με τα σύγχρονα, το ίδιο κατάμαυρα, το ίδιο φονικά, οικονομικά όπλα, σωριάζει σε ερείπια όσα έχτισε ο κόπος, ο ιδρώτας, το αίμα του λαού-εργάτη. Ξεκληρίζουν έναν ολόκληρο λαό, δολοφονούν τα όνειρα της νέας γενιάς. Κάνουν τη χώρα οικόπεδο των ισχυρών, εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους, τους μετατρέπουν σε στρατιά σκλάβων. Για τους ξένους και ντόπιους δουλοκτήτες, τους νέους αφέντες.

Λέω πως χρειάζεται, τώρα ξανά στη νέα κατοχή, όλοι μας οι καινούργιοι σκλάβοι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν σωτήρα, ντόπιο ή ξένο. Το παλιό αίτημα να γίνει επιτέλους ο λαός νοικοκύρης στο σπίτι ου μπαίνει πιο ζωτικά, πιο επιτακτικά από ποτέ. Σήμερα που μας μετατρέπουν σε νοικάρη στο ίδιο μας το σπίτι, στην ίδια μας τη χώρα. Αυτό το αίτημα μπορεί να υλοποιηθεί μόνο από ένα ευρύ μέτωπο λαϊκής σωτηρίας, ένα ισχυρό παλλαϊκό μέτωπο, ανεξάρτητα από διαφορές. Τη νέα κατοχή, όπως και την παλιά, μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνο ο ενωμένος και οργανωμένος λαός. Οργανωμένος σε ένα μέτωπο πολύμορφης δράσης κοινωνικού, κινηματικού και όχι κομματικού χαρακτήρα για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση. Που θα συναρθρώνει αρχικά τις επιμέρους αντιστάσεις και τις τοπικές εξεγέρσεις, θα ενοποιεί και θα διευρύνει τους αυτοοργανωμένους χώρους αντίστασης και ανάσας. Θα συγκεντρώνει και θα οργανώνει τη λαϊκή οργή, με ένα συγκροτημένο, πειστικό μεταβατικό πρόγραμμα που θα εμπνέεται από το όραμα μιας κοινωνίας συνεταιρισμένων παραγωγών.

Αμεσα χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η απειλή της μαζικής λιμοκτονίας. Στη συνέχεια προέχει η αναδιάρθρωση της πρωτογενούς παραγωγής και συνολικά της παραγωγικής δομής στην κατεύθυνση της οικονομικής αυτοδυναμίας.

Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να μην ξεκινά από τη στάση πληρωμών του «χρέους», μιας και αυτό που προέχει είναι η επιβίωση και η αξιοπρεπής διαβίωση των ανθρώπων. Δεν μπορεί ακόμα να μην περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο των τιμών, της κίνησης κεφαλαίων, τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

Αυτός ο έλεγχος πάνω στα μέσα παραγωγής, πάνω στη λήψη των αποφάσεων γύρω από τι, πώς και από ποιόν θα παραχθεί το κοινωνικό προϊόν δεν μπορεί παρά να γίνει με ρήξη του υπάρχοντος συστήματος. Δεν μπορεί να γίνει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα ριζικό γεωπολιτικό ανασχεδιασμό. Το ξεπέρασμα της σημερινής βαθιάς κρίσης προϋποθέτει και απαιτεί βαθιές αλλαγές.

Σε αυτό το μέτωπο που θα ζωντανέψει την «πλέρια μνήμη», του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ, σ' αυτό το μέτωπο της πολύμορφης δράσης έχουν όλοι θέση. Ολες οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, όλες οι δυνάμεις, από όλες τις παραδόσεις του επαναστατικού κινήματος.

Καθένας με τη δική του ιστορία, την ιδιαίτερη πολιτική του ταυτότητα, στην αναγκαία διαλεκτική σύνθεση. Καθένας που καταλαβαίνει ότι αυτό το έργο δεν μπορεί να το φέρει σε πέρας μόνος και απομονωμένος.

Σήμερα που απέναντι στην επίθεση του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού η κοινωνία μπορεί να είναι ακόμα μουδιασμένη, αλλά βράζει ολόκληρη. Σιχαίνεται τους κυρίαρχους, και ολοένα μεγαλύτερα κομμάτια της ψάχνουν διεξόδους και απαντήσεις.

Μπορεί αυτές να περνούν μέσα από τη διαφαινόμενη εκλογική νίκη της ρεφορμιστικής Αριστεράς; Της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που κάνει σαν να μην καταλαβαίνει ότι η επιλογή της είναι ή να δώσει με το κίνημα τη σύγκρουση  ή να εξευτελιστεί σε διαχειριστή της «καμένης γης»;

Για τις δυνάμεις της ανατροπής, η κυβέρνηση αυτής της Αριστεράς πρέπει να αποτελέσει μια ευκαιρία αντεπίθεσης, ενότητας του κινήματος, κοινωνικής αυτοοργάνωσης, λαϊκής αντιεξουσίας.

Τα παραδείγματα αγώνα, η βάση για αυτή την αντεπίθεση, ολοένα και αυξάνονται. Από τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής, τα αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα, τις μαχητικές αντιφασιστικές εκδηλώσεις. Τα εκατοντάδες παραδείγματα ανιδιοτελούς συμμετοχής και άμεσης δημοκρατίας: Τα στέκια και οι δομές αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα, ένας ολόκληρος γαλαξίας κοινωνικής και πολιτισμικής δημιουργίας.

Παράλληλα έχουμε την παρουσία ενός νέου αντάρτικου, πιο «κοινωνικού» και μητροπολιτικού από το δικό μας, με άλλες ιδεολογικές αναφορές και διαφορετικά χαρακτηριστικά, το οποίο όμως, μαζί με τη διάχυτη αλλά πολύ υλική συγκρουσιακότητα ενός κομματιού της νεολαίας, κραυγάζει ότι τίποτα δεν τελείωσε.

Η ταξική πάλη και ο κοινωνικός ανταγωνισμός δεν σταματούν. Η έκβασή τους, βέβαια, δεν είναι προκαθορισμένη από κάποια νομοτέλεια.

Ωστόσο, το ενδεχόμενο της επανάστασης και της αταξικής κοινωνίας εξαρτάται από την ελπίδα μιας ζωής που μας αξίζει, από τη συνειδητή οργάνωση και την προετοιμασία για το πέρασμα σε αυτή τη ζωή από σήμερα, από την απελευθερωτική συνάντηση του όπλου της κριτικής με την κριτική των όπλων. Για το Βασίλειο της Ελευθερίας...

Δημήτρης Κουφοντίνας

"Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη"

Μάρτιος, 2014

Οταν δεν υπάρχει παιδεία και πολιτισμός τότε δεν υπάρχει τίποτα

(...)
- Αισθάνεστε ότι  εκπροσωπείτε τη σύγχρονη Ελλάδα;
«Οχι, καθόλου. Σύγχρονη Ελλάδα είναι το κράτος της Ελλάδας, οπότε σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό. Το νεοελληνικό κράτος, στο οποίο γεννήθηκα, μεγάλωσα και εξελίχθηκα στη ζωή μου, είναι ένα κράτος για το οποίο μόνο υπερήφανος δεν μπορεί να είναι κάποιος. Οι λόγοι είναι γνωστοί. Αναφερόμενος στο κράτος δεν εννοώ μόνο τις κυβερνήσεις. Θεωρώ ότι η ελληνική κοινωνία έχει τεράστιο πρόβλημα και το έχει εδώ και χρόνια. Οι Ελληνες έχουμε απομακρυνθεί τελείως απ' αυτό που υπήρξε η πεμπτουσία, όχι μόνο του ελληνικού, αλλά και του παγκόσμιου πολιτισμού: Τον άνθρωπο και την ουσία της ζωής. Φτάσαμε στο σημείο να μας εκφράζουν η καλοπέραση και οι απολαύσεις, τις οποίες γευόμαστε με όσο το δυνατόν μικρότερο κόπο.
Απομακρυνθήκαμε από τη σκέψη, τα ερωτήματα και τις έννοιες εκείνες που μπορούν να καθορίσουν την καθημερινή και πρακτική πλευρά της ζωής. Μας λείπει η κοινωνική συνείδηση».

- Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί περισσότερο στους Ελληνες; Πώς φθάσαμε σε αυτή την παρακμή και κατά πόσο πιστεύετε πως οι πολίτες έχουν ευθύνη γι' αυτό;

«Δεν υπάρχει αισθητική. Αισθητική δεν σημαίνει κάτι απαραίτητα όμορφο. Η αισθητική μπορεί να εκφράζεται και μέσα από μια συμπεριφορά κοινωνική. Θεωρούμε ότι η ελευθερία είναι δικαίωμα, ενώ στην πραγματικότητα δεν ισχύει αυτό. Υπάρχει σχετική ελευθερία, κανείς δεν είναι απόλυτα ελεύθερος γιατί κανείς δεν ζει μόνος του. Εχουμε, σχεδόν, απολέσει τον νου. Δεν σκεπτόμαστε. Να σας δώσω ένα παράδειγμα... Ποιος ευθύνεται στη Δημοκρατία για την πολιτική κατάσταση; Δεν ευθύνεται ο πολίτης που ψηφίζει; Είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι ως κοινωνία για τις κυβερνήσεις που έχουμε. Ολοι μιλάνε για Δημοκρατία, αλλά κανείς δεν μιλάει για την ελευθερία ως δικαίωμα. Κανείς δεν μιλάει για τη δημοκρατία ως μια ύψιστη υποχρέωση. Οταν δεν υπάρχει σκέψη και αισθητική δημιουργούνται παρεξηγήσεις, παρερμηνείες και οι ασχήμιες προκύπτουν είτε από μεμονωμένες πράξεις ανθρώπων είτε από συλλογικές συμπεριφορές. Η κατάντια της σημερινής κοινωνίας είναι ένα καθρεπτισμός.
Το ίδιο ισχύει για την κυβέρνηση και τη Βουλή. Δεν ήρθαν πραξικοπηματικά αυτοί οι άνθρωποι. Ηρθαν ως εκλεγμένοι από τον λαό και υπερηφανεύονται μάλιστα γι' αυτό. Για εμένα η ψήφος έπρεπε να είναι αναγκαστική. Οποιος δεν ψηφίζει μπορεί να αυτοεξοριστεί και να πάει να ζήσει όπου θέλει. Οταν δεν ψηφίζεις σε μια κοινωνία, στην οποία ζεις είσαι σαν ένα παράσιτο. Το πρόβλημά μας είναι ότι όλοι μιλάνε για δικαιώματα και κανείς για υποχρεώσεις. Αυτό είναι το πρόβλημά μου».

(...)

- Πολλοί νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα, κυρίως επιστήμονες. Θα ήθελα το σχόλιό σας...
«Ο άνθρωπος που επιλέγει να φύγει από την Ελλάδα, φεύγει για κάποιους λόγους. Δεν έχει δικαίωμα να έχει εξέλιξη στη ζωή του; Γιατί δεν μας πειράζει που στην Ελλάδα δεν παρέχουμε τη σωστή παιδεία για να κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους; Οι άνθρωποι με ταλέντο δεν πρέπει να δεσμεύονται από πατρίδες, κυρίως όσον αφορά στην επαγγελματική τους εξέλιξη».

-Ποια είναι τα εμπόδια που βάζει η σημερινή Ελλάδα σε έναν άνθρωπο με ταλέντο;

«Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα. Δεν μας κρατάει ενωμένους με το παρελθόν μας. Δεν υπάρχει εθνική συνείδηση. Ενα παιδί πάει σχολείο χωρίς να έχει διαμορφωμένο τον κοινωνικό πυρήνα, πέρα από τη δουλειά που γίνεται στην οικογένεια. Οταν δεν υπάρχει παιδεία και πολιτισμός τότε δεν υπάρχει τίποτα. Αν οι γονείς μου δεν ήταν μουσικοί, ποια επαφή θα είχα με τη μουσική; Δεν θα μάθαινα ότι μπορώ να πλησιάσω τη μουσική. Ταλέντο ήμουν και στα πέντε μου. Το ταλέντο, το καλλιεργείς. Γι' αυτό είναι δώρο. Δεν υπάρχει κανένα εφόδιο και καμία ουσιαστική παροχή από το κράτος, ώστε να δημιουργήσει προσωπικότητες που μπορούν να ηγηθούν και να κατοχυρώσουν το μέλλον του λαού αυτού». (...)

Λεωνίδας Καβάκος

"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

26 Ιανουαρίου 2014

Παρωδία

(...)
- Είναι δύσκολο να είναι κανείς πιστός σήμερα;
«Δεν είναι θέμα εποχής. Εμένα δεν με αφορά αν είναι πιστός ο άλλος ή όχι. Κάτι άλλο ψάχνω εγώ».

- Εχεις καταφέρει να κάνεις αυτή την υπέρβαση;

«Είναι ένα μικρό κλικ. Μια μετατόπιση. Οταν σου έχει συμβεί και έχεις ζήσει την απιστία, είτε γίνεσαι χειρότερος είτε χαλαρώνεις και καταλαβαίνεις ότι με το να είσαι στην τσίτα και να κυνηγάς τον άλλον για το αν έκανε ή δεν έκανε κάτι χάνεις την ουσία».

(...)

- Ποιο είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η γενιά μας;
«Οτι έχει χάσει την ελπίδα».

- Πώς θα χαρακτήριζες την εποχή μας;

«Παρωδία. Δεν καταλαβαίνω πώς φτάσαμε και μας έφτασαν στο σημείο να πιστεύουμε ότι μ' ένα φραπέ στο χέρι όλα γίνονται. Πώς παραμυθιαστήκαμε, γίναμε συνένοχοι σ' όλο αυτό, παθητικοί και υπερφίαλοι, πώς μάθαμε να ζούμε ο καθένας στον μικρόκοσμό του και να θεωρούμε ότι είμαστε καλύτεροι απ' τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Και τώρα, που οι συνέπειες άγγιξαν και τον μικρόκοσμό μας, ορισμένοι εμφανίζονται δήθεν σοκαρισμένοι, επικαλούνται ηθικές αξίες και τους κάνει εντύπωση πως κάποιοι έκλεψαν!».

(...)

- Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;
«Φίλους. Που να τον κάνουν καλύτερο».

Αντώνης Καρυστινός

"VOTRE BEAUTÉ"

Ιούλιος 2010

Ο Ρωμηός

Στον καφενέ απ' έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,
του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,
και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,
κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ.

Σε μία καρέκλα τονα ποδάρι μου τεντώνω,
το άλλο σε μιαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί
αφήνω το καπέλο, και αρχινώ με τόνο
τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική.

Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι ουρανός! τι φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.

Βρίζω Εγγλέζους, Ρώσους, και όποιους άλλους θέλω,
και στρίβω το μουστάκι μ' ύφος αγέρωχο πολύ,
και μέσα στο θυμό μου κατά διαόλου στέλλω
τον ίδιον τον εαυτό μου, και γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τον νουν στον Διάκο και εις τον Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τα γένια μου μαδώ,
τον Ελληνα εις όλα ανώτερο τον βρίσκω,
κι απάνω στην καρέκλα χαρούμενος πηδώ.

Την φίλη μας Ευρώπη με πέντε φασκελώνω,
απάνω στο τραπέζι τον γρόθο μου κτυπώ...
Εχύθη ο καφές μου, τα ρούχα μου λερώνω,
κι όσες βλαστήμιες ξέρω αρχίζω να τις πω.

 

Στον καφετζή ξεσπάω... φωτιά κι εκείνος παίρνει.
Αμέσως άνω κάτω του κάνω τον μπουφέ,
τον βρίζω και με βρίζει, τον δέρνω και με δέρνει,
και τέλος... δεν πληρώνω δεκάρα τον καφέ.

Γιώργος Σουρής

1918

Η βία φέρνει πάντα βία

(...)
- Ο ήρωας στο νέο σας βιβλίο «Ο κόσμος στα μέτρα του» προσπαθεί να μην αφομοιωθεί από το "κατεστημένο" του νησιού. Πότε πιστεύετε ότι χάσαμε ως κοινωνία το μέτρο;
«Δεν ξέρω πότε χάσαμε το μέτρο, θυμάμαι όμως πότε εκδηλώθηκε η ύβρις μας. Οταν ακούστηκε από χιλιάδες χείλη το ανατριχιαστικό σύνθημα "Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ!". Η τιμωρία μας έλαβε τη μορφή αρχαιοελληνικής νέμεσις: κανείς, ύστερα από λίγα χρόνια και μέχρις σήμερα, δεν θα ήθελε να γίνει Ελληνας».

(...)

- Εχουμε λόγους να είμαστε "proud to be Greek"; Από τι υλικά είναι φτιαγμένος ο Ελληνας;
«Εχουμε τόσους λόγους να είμαστε υπερήφανοι ως Ελληνες όσους ακριβώς έχουν οι Ινδοί να είναι υπερήφανοι ως Ινδοί ή οι Μεξικάνοι ως Μεξικάνοι. Δεν υπάρχει, άλλωστε, ένας και μοναδικός τύπος Ελληνα. Τι σχέση έχω εγώ, για παράδειγμα, με τον Ηλία Κασιδιάρη; Ευτυχώς καμία...».

(...)

- Υπάρχει δικαιολογημένη βία;
«Οχι, βέβαια! Η βία φέρνει πάντα βία. Η βία αποτελεί τη θρυαλλίδα της δημοκρατίας. Η γούνα των Ελλήνων έχει συχνά καεί από το εμφύλιο πνεύμα. Οποιος διαθέτει ιστορική συνείδηση, την απεχθάνεται σε οποιαδήποτε μορφή». (...)

Χρήστος Χωμενίδης

"ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

18 Νοεμβρίου 2012