Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη

«Η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική χρεοκοπία και την καταστροφή... στο μαρασμό, την εναπόθεση της τύχης της στις αγαθές προθέσεις των δυτικών τραπεζών, της ΕΟΚ, του ΔΝΤ...

Οδηγούμαστε όχι μόνο στη χρεοκοπία, το μαρασμό, την πλήρη εξάρτηση από τις δυτικές τράπεζες... αλλά και σε μια ...σκληρή ημιφασιστική λύση... με τεράστια πτώση του βιοτικού επιπέδου και μαζική ανεργία.»

από την προκήρυξη της "Ε.Ο. 17Ν" στην εκτέλεση του βιομήχανου Δ. Αγγελόπουλου (Απρίλιος, 1986)

...

Η συνέχιση του μεταπολεμικού οικονομικού μοντέλου από το ΠΑΣΟΚ οδήγησε στη συνεχή αύξηση του τομέα των υπηρεσιών και στη σταθερή διόγκωση των μεσοστρωμάτων. Επιπλέον, η διάλυση του δευτερογενούς τομέα και η μεθοδική υπονόμευση της αγροτικής παραγωγής, ως συνέπειες της ένταξης στην ΕΟΚ, δημιούργησαν ογκώδη αύξηση της ανεργίας. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησαν τον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό ως χώρο απορρόφησης της ανεργίας, διογκώνοντας ακόμα περισσότερο τα μεσοστρώματα.

Μέσα από το κράτος διαμόρφωσε την εκλογική του πελατεία, τον κομματικό μηχανισμό, τη νομενκλατούρα του με τους ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους, τα μεσαία στρώματα της γραφειοκρατίας, τους κρατικοδίαιτους διανοούμενους, τους επιχορηγούμενους πανεπιστημιακούς, την εργατική αριστοκρατία των ΔΕΚΟ, τους αξιωματούχους των ένοπλων θεσμών, που λάμβαναν το μερίδιό τους από τις μίζες και τα οφέλη από τη διαχείριση των κονδυλίων: Μεσοστρώματα που εξαργύρωναν με προνόμια και διαφθορά τη στήριξη στο κόμμα.

Από την ταξική τους φύση και θέση τα ολοένα και περισσότερο διογκωμένα μεσοστρώματα απορροφούσαν τις ριζοσπαστικές κοινωνικές συγκρούσεις, διοχέτευαν τις κοινωνικές αντιδράσεις μέσα από θεσμικά κανάλια, από επιτρεπτούς και ανεκτούς δρόμους. Από αυτή την κοινωνική βάση, άλλωστε, προέρχονταν και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών και πολιτικών συνδικαλιστικών στελεχών που, από την ταξική τους θέση, περιορίζονταν στον αγώνα για τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας και όχι για τη ριζική ανατροπή της.

Τα μεσοστρώματα αυξάνονται ως ποσοστό του πληθυσμού, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την ταξική σύνθεση του πληθυσμού και, με τα συγκεκριμένα πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά τους, οδηγούν σε ολοένα και χαμηλότερο επίπεδο τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης στη χώρα μας.

Είναι ο κοινωνικός χώρος στον οποίο κυριαρχεί ο ατομισμός, η δίψα για κατανάλωση, η ιδιοτέλεια, η λατρεία σε όλες τις καθιερωμένες αξίες της καπιταλιστικής κοινωνίας. Μια κοσμοπολίτικη αντίληψη που διευκολύνει την πολιτισμική επίθεση για την αποκοπή των λαϊκών τμημάτων από το λαϊκό πολιτισμό, τις αγωνιστικές παραδόσεις, τη συλλογική μνήμη. Είναι ο χώρος στον οποίο μεγαλούργησαν το λάιφ στάιλ, η επίδειξη της κατανάλωσης και του πλούτου, οι ψεύτικες ανάγκες και ο άκρατος καταναλωτισμός, η μαλθακότητα της καλοπέρασης. Είναι ο χώρος που έφθειρε ηθικά και συνέβαλε αποφασιστικά στην αλλοτρίωση και τη μικροαστικοποίηση των εργαζομένων.

Συζητούσαμε συχνά με τη συντρόφισσά μου αυτή την αποθέωση του καταναλωτισμού, την επίδειξη πλούτου των μεσοστρωμάτων, σε ορισμένα παιδικά πάρτι συμμαθητών του γιου μας^. τη συγκαταβατικότητά τους όταν ανταποδίδαμε στα γενέθλια του Εκτορα με σπιτικό φαγητό, χύμα ρετσίνα^. τα μισογελάκια απέναντι στο σαραβαλιασμένο κόκκινο Λάντα, που μας είχε γυρίσει ωστόσο παλικαρίσια σε όλους τους χωματόδρομους της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα, από τη μια, η σάρωση του δευτερογενούς τομέα λόγω της ένταξης στην ΕΟΚ και, από την άλλη, το μοντέλο του ελληνικού παρασιτικού καπιταλισμού, που ευνοεί την ανάπτυξη του τριτογενούς τομέα, συμβάλλουν στη δραστική μείωση της εργατικής τάξης. Ιδιαίτερα στους πιο μαζικούς και δυναμικούς τομείς που ευνοούν την ανάπτυξη και ωρίμανση της ταξικής συνείδησης. Και μάλιστα σε μια χώρα που δεν υπάρχει χρονικό βάθος στις εργατικές οικογένειες αφού συνήθως προέρχονται από την αγροτιά. Και που, επιπλέον, από το ίδιο το μοντέλο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού έχουμε πολλές μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, με όλες τις συνέπειες στη διαμόρφωση και την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης.

Οσο αφορά, λοιπόν, την εξέλιξη της ταξικής δομής της χώρας , από την αρχή ιδιαίτερα της δεκαετίας του 1990, μπαίνουμε σε μια μακρά περίοδο ενσωμάτωσης, μικροαστικοποίησης και αλλοτρίωσης. Επειτα, μάλιστα, από τη στρατηγική του καπιταλισμού για «ανάπτυξη μέσω δανεισμού», δημόσιου και ιδιωτικού, έχουμε διευρυνόμενη αναπαραγωγή και ευρύτερη ενσωμάτωση των μεσοστρωμάτων, αλλά και ολοένα ευρύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης και της αγροτιάς. Το φτηνό (δανεικό) χρήμα ρέει άφθονο, η διαφθορά γενικεύεται και πολλοί εργαζόμενοι ζητούν να συμμετάσχουν έστω και στη χαμηλότερη βαθμίδα της διαφθοράς. Με τίμημα την αλλοτρίωση. Οι τεράστιες δυνατότητες των ΜΜΕ συμβάλλουν αποφασιστικά στην ιδεολογική χειραγώγηση και την πολιτισμική αποχαύνωση, δημιουργούν ρήγματα στη συλλογική μνήμη.

Είναι η εποχή του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού. Στην αρχή της δεκαετίας του 1990, μόλις είχε πέσει το Τείχος του Βερολίνου, το ανατολικό μπλοκ αποσυντίθεται, σύντομα θα καταρρεύσει η Σοβιετική Ενωση. Ο καπιταλισμός αποχαλινώνεται. «Είναι το τέλος της Ιστορίας», διακηρύσσουν οι απολογητές του. Ιδεολογικά, η νεοφιλελεύθερη μοναδική σκέψη φαίνεται να κυριαρχεί ολοκληρωτικά.

...

Σήμερα και πάλι μαύρα σφιχτοπλεγμένα σύννεφα πλακώνουν την πατρίδα, τη δική μας πατρίδα, την πατρίδα των φτωχών. Η πατρίδα του πλούτου δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Παντοτινοί δωσίλογοι, μαζί με τα φερέφωνά τους από τους μιντιακούς άμβωνες που κηρύσσουν την υποταγή, μαυραγορίτες, ταγματαλήτες, παίρνουν το κομματάκι τους από το λεηλατημένο δημόσιο πλούτο, βουτηγμένοι στην προδοσία, τη βρομιά, την ακολασία. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα από την περηφάνια, την αξιοπρέπεια, τις λαϊκές, τις πανανθρώπινες αξίες.

Μια νέα κατοχή, δίχως προσώρας μαύρα άρματα, αλλά με τα σύγχρονα, το ίδιο κατάμαυρα, το ίδιο φονικά, οικονομικά όπλα, σωριάζει σε ερείπια όσα έχτισε ο κόπος, ο ιδρώτας, το αίμα του λαού-εργάτη. Ξεκληρίζουν έναν ολόκληρο λαό, δολοφονούν τα όνειρα της νέας γενιάς. Κάνουν τη χώρα οικόπεδο των ισχυρών, εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους, τους μετατρέπουν σε στρατιά σκλάβων. Για τους ξένους και ντόπιους δουλοκτήτες, τους νέους αφέντες.

Λέω πως χρειάζεται, τώρα ξανά στη νέα κατοχή, όλοι μας οι καινούργιοι σκλάβοι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν σωτήρα, ντόπιο ή ξένο. Το παλιό αίτημα να γίνει επιτέλους ο λαός νοικοκύρης στο σπίτι ου μπαίνει πιο ζωτικά, πιο επιτακτικά από ποτέ. Σήμερα που μας μετατρέπουν σε νοικάρη στο ίδιο μας το σπίτι, στην ίδια μας τη χώρα. Αυτό το αίτημα μπορεί να υλοποιηθεί μόνο από ένα ευρύ μέτωπο λαϊκής σωτηρίας, ένα ισχυρό παλλαϊκό μέτωπο, ανεξάρτητα από διαφορές. Τη νέα κατοχή, όπως και την παλιά, μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνο ο ενωμένος και οργανωμένος λαός. Οργανωμένος σε ένα μέτωπο πολύμορφης δράσης κοινωνικού, κινηματικού και όχι κομματικού χαρακτήρα για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση. Που θα συναρθρώνει αρχικά τις επιμέρους αντιστάσεις και τις τοπικές εξεγέρσεις, θα ενοποιεί και θα διευρύνει τους αυτοοργανωμένους χώρους αντίστασης και ανάσας. Θα συγκεντρώνει και θα οργανώνει τη λαϊκή οργή, με ένα συγκροτημένο, πειστικό μεταβατικό πρόγραμμα που θα εμπνέεται από το όραμα μιας κοινωνίας συνεταιρισμένων παραγωγών.

Αμεσα χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η απειλή της μαζικής λιμοκτονίας. Στη συνέχεια προέχει η αναδιάρθρωση της πρωτογενούς παραγωγής και συνολικά της παραγωγικής δομής στην κατεύθυνση της οικονομικής αυτοδυναμίας.

Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να μην ξεκινά από τη στάση πληρωμών του «χρέους», μιας και αυτό που προέχει είναι η επιβίωση και η αξιοπρεπής διαβίωση των ανθρώπων. Δεν μπορεί ακόμα να μην περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο των τιμών, της κίνησης κεφαλαίων, τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.

Αυτός ο έλεγχος πάνω στα μέσα παραγωγής, πάνω στη λήψη των αποφάσεων γύρω από τι, πώς και από ποιόν θα παραχθεί το κοινωνικό προϊόν δεν μπορεί παρά να γίνει με ρήξη του υπάρχοντος συστήματος. Δεν μπορεί να γίνει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα ριζικό γεωπολιτικό ανασχεδιασμό. Το ξεπέρασμα της σημερινής βαθιάς κρίσης προϋποθέτει και απαιτεί βαθιές αλλαγές.

Σε αυτό το μέτωπο που θα ζωντανέψει την «πλέρια μνήμη», του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ, σ' αυτό το μέτωπο της πολύμορφης δράσης έχουν όλοι θέση. Ολες οι ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας, όλες οι δυνάμεις, από όλες τις παραδόσεις του επαναστατικού κινήματος.

Καθένας με τη δική του ιστορία, την ιδιαίτερη πολιτική του ταυτότητα, στην αναγκαία διαλεκτική σύνθεση. Καθένας που καταλαβαίνει ότι αυτό το έργο δεν μπορεί να το φέρει σε πέρας μόνος και απομονωμένος.

Σήμερα που απέναντι στην επίθεση του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού η κοινωνία μπορεί να είναι ακόμα μουδιασμένη, αλλά βράζει ολόκληρη. Σιχαίνεται τους κυρίαρχους, και ολοένα μεγαλύτερα κομμάτια της ψάχνουν διεξόδους και απαντήσεις.

Μπορεί αυτές να περνούν μέσα από τη διαφαινόμενη εκλογική νίκη της ρεφορμιστικής Αριστεράς; Της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που κάνει σαν να μην καταλαβαίνει ότι η επιλογή της είναι ή να δώσει με το κίνημα τη σύγκρουση  ή να εξευτελιστεί σε διαχειριστή της «καμένης γης»;

Για τις δυνάμεις της ανατροπής, η κυβέρνηση αυτής της Αριστεράς πρέπει να αποτελέσει μια ευκαιρία αντεπίθεσης, ενότητας του κινήματος, κοινωνικής αυτοοργάνωσης, λαϊκής αντιεξουσίας.

Τα παραδείγματα αγώνα, η βάση για αυτή την αντεπίθεση, ολοένα και αυξάνονται. Από τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής, τα αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα, τις μαχητικές αντιφασιστικές εκδηλώσεις. Τα εκατοντάδες παραδείγματα ανιδιοτελούς συμμετοχής και άμεσης δημοκρατίας: Τα στέκια και οι δομές αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα, ένας ολόκληρος γαλαξίας κοινωνικής και πολιτισμικής δημιουργίας.

Παράλληλα έχουμε την παρουσία ενός νέου αντάρτικου, πιο «κοινωνικού» και μητροπολιτικού από το δικό μας, με άλλες ιδεολογικές αναφορές και διαφορετικά χαρακτηριστικά, το οποίο όμως, μαζί με τη διάχυτη αλλά πολύ υλική συγκρουσιακότητα ενός κομματιού της νεολαίας, κραυγάζει ότι τίποτα δεν τελείωσε.

Η ταξική πάλη και ο κοινωνικός ανταγωνισμός δεν σταματούν. Η έκβασή τους, βέβαια, δεν είναι προκαθορισμένη από κάποια νομοτέλεια.

Ωστόσο, το ενδεχόμενο της επανάστασης και της αταξικής κοινωνίας εξαρτάται από την ελπίδα μιας ζωής που μας αξίζει, από τη συνειδητή οργάνωση και την προετοιμασία για το πέρασμα σε αυτή τη ζωή από σήμερα, από την απελευθερωτική συνάντηση του όπλου της κριτικής με την κριτική των όπλων. Για το Βασίλειο της Ελευθερίας...

Δημήτρης Κουφοντίνας

"Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη"

Μάρτιος, 2014

Piskaryovskoye Memorial Cemetery

Στο κοιμητήριο Piskaryovskoye Memorial Cemetery στην Αγία Πετρούπολη, μέσα σε 186 ομαδικούς τάφους, βρίσκονται θαμμένοι περίπου 420.000 πολίτες και 50.000 στρατιώτες, όλοι θύματα της Πολιορκίας του Λένινγραντ (08/09/1941 – 27/01/1944), της μεγαλύτερης πολιορκίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.
Στο κέντρο της αρχιτεκτονικής σύνθεσης που κοσμεί το κοιμητήριο, βρίσκεται το άγαλμα της Μητέρας Πατρίδας και μπροστά του καίει ο βωμός της Αιώνιας Μνήμης. Στα γρανιτένια σκαλιά του βωμού, βρίσκονται χαραγμένοι οι στίχοι της Ολγας Μπέργκολτς:

Εδώ κείτονται πολίτες του Λένινγκραντ.
Εδώ κείτονται άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Και δίπλα τους, στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού.
Υπερασπίστηκαν εσένα, Λένινγκραντ.
Το λίκνο της Επανάστασης.
Με τη ζωή τους την ίδια.
Δεν μπορούμε εδώ να αναφέρουμε ονομαστικά τα ονόματά τους.
Είναι τόσα πολλά κάτω από αυτήν την αιώνια προστασία του γρανίτη.
Αλλα να ξέρετε τούτο, εσείς που θωρείτε αυτές τις πέτρες:

Κανείς δεν έχει ξεχαστεί, τίποτα δεν ξεχάστηκε.

Δαιάβσε το γήρογρα!

Σνφύωμα με μια εύρενα στο Πισήναπιμετο του Κμπρπιαίζ, δεν παείζι ρλόο με τι σριέα ενίαι τοθοπεμτενα τα γάμαμτρα σε μια λξέη, αεκρί το πώτρο και το ταελείτυο γάμρμα να ενίαι στη στώση θσέη. Ατύο γνίταει γαιτί ο απρώνθονις εγκέγλφοας δεν δαεβζιάι γάμρμα γάμρμα κθάε λξέη αλλά τη λξέη σαν σνύλοο.

F.U.C.K.

Στην αρχαία Αγγλία κανείς δεν μπορούσε να κάνει σεξ εκτός και αν είχε τη συγκατάθεση του βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).
Οσοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν τη συγκατάθεση του βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ.
Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K., δηλαδή "Fornication Under Consent of the King" (συνουσία υπό τη συγκατάθεση του βασιλιά).

Αποδελτίωση

E D I T O
(...)
Ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις απ' τον άσπρο, ήσυχο κόσμο, στη ζέστη, το θόρυβο, τη μουσική. Ισως επειδή έξω είναι τόσο ήρεμα, τόσο παγωμένα όλα, μέσα στο μπαρ απόψε νιώθεις την κάψα και την ένταση περισσότερο από τις κανονικές μέρες. Μένω για λίγο στη μέση του κόσμου, παγωμένος, αμήχανος, δεν βλέπω κανέναν. Το μαγαζί είναι μικρό, όλοι στριμωγμένοι, χορεύουν, πίνουν, γελάνε, φοράνε λίγα ρούχα, μπλουζάκια, καίνε, με το χιονισμένο παλτό να βαραίνει περιμένω το σωτήριο χέρι που με τραβάει επιτέλους, εδώ είμαστε, ανακούφιση. Δεν πρέπει ποτέ να κατηγορείς τους ανθρώπους, χρειάζεται να 'χεις μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό σου για να μπαίνεις στα μικρά μέρη. Οι άνθρωποι χρειάζονται τα απρόσωπα, μεγάλα μαγαζιά, τα πολυσινεμά, τα mall. Στην ασφάλεια της παρέας, των δικών μου, χωρίς παλτό πια, στεγνός, κοιτάζω γύρω, ένα ποτό βρίσκεται στο χέρι μου, νιώθω ξανά ευτυχισμένος, αλλιώς τώρα. Είναι όλοι χαρούμενοι, γιορτάζουν, είναι γιατί κάτι διακόπτει την ομοιομορφία του χρόνου, κάτι που κάνει μια στιγμή ξεχωριστή, να τη θυμάσαι, η πιο κρύα νύχτα του χρόνου, τότε που χιόνιζε συνέχεια, πού είμαστε; Ολοι γίνονται πιο χαλαροί, παίζουν, αγγίζονται, κάνουν εκμυστηρεύσεις που θα ξεχάσουν το πρωί. Αλλοι δεν είναι καλοί στα μαστορέματα, άλλος δεν τα καταφέρνει καλά στις γλώσσες, εσύ σε τι δεν τα καταφέρνεις καλά; με ρώτησε. Στις σχέσεις. Λάθος απάντηση, είχε φτάσει η ώρα να φύγω. (...)

Φώτης Γεωργελές

Μπενάβουμε στα καλιαρντά

Ανάλω νταμίρα

η ντάνα η μοίρα

τα μπουτ μου αβέλει κουλά

Αβέλω μια φούμα

βινάρω την ντούμα

κι αρχίζω σερσέ για τουλά

Αβέλω κατόλια

που ντίκω τα τσόλια

να έχουνε βγει πρεσαντέ

Αβέλω και ντέζι

μια λούγκρα με παίζει

μα νάκα αβέλει μπερντέ

Αβέλω χαλχάλω

βουέλω να χάλω

κακνά της κακνής δικελτό

Αβέλω μπαλόμπα

και νάκα η μπόμπα

μονάχα τα μπουτ πιασμαντό

Αβέλω τζους λέσι

μια λάτσα μ' αρέσει

κι αρχίζω με σικ το παρόλ

Αβέλω μια μόλα

και γίνομαι γκόλα

και δίνω παντού κοντροσόλ

Βουέλεις-βουέλω

αβέλεις-αβέλω

αβέλουμε μπουτ μουσαντά

Τσινάβεις-τζινάβω

μπενάβεις-μπενάβω

μπενάβουμε στα καλιαρντά

Γιώργος Παυριανός

INFO-DIET

(+)

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ

«Είδα ξαφνικά στην τηλεόραση τον Κούγια μέσα στα αίματα και τη Βατίδου πάνω κάτω με το κολάν. Τροχαίο, είπα. Τελικά ήταν διαζύγιο».

ΔΙΑΛΟΓΟΣ (μεταξύ φιλενάδων στην Πανεπιστημίου)

- «Μωρό μου, θα προσπαθήσω να σε δω στον ύπνο μου, μου λέει».

- «Ωραίο».

- «Ωραίο; Θα ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ;;!».

(-)

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ

«Εμφραγμα στα αεροδρόμια» (ALTER)

«Σιβηρικές θερμοκρασίες» (ΝΕΤ)

«Εφιάλτης τη νύχτα ο παγετός» (ALPHA)

«Δρόμοι γυαλί» (ALTER)

«Χωριά φαντάσματα» (MEGA)

«Στην κατάψυξη η Ελλάδα» (ΣΚΑΪ)

«Καραμπόλα στον Κηφισό» (ΑΝΤ1)

«Παγοδρόμια οι δρόμοι» (ΕΡΤ)

«Η εικόνα είναι αλπική» (MEGA)

«40% αύξηση καταγμάτων στο ΚΑΤ» (ΑΝΤ1)

«Ολικός Παγετός» (STAR)

And the Oscar goes to...

«Κερδήθηκε η μάχη της Εθνικής οδού, χάθηκε η μάχη της γειτονιάς» (MEGA)

Σταυρούλα Παναγιωτάκη

ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ FORREST GUMP

(...)

- Συγγνώμη, αλλά αν όντως υπήρχε σοβαρός λόγος να αποκτήσουμε πολεμικά αεροπλάνα, θα συζητούσαμε επί εννιά ολόκληρα χρόνια αν θα πάρουμε Eurofighter ή F-16;

«Μα δεν έχουμε ανάγκη τα αεροπλάνα καθεαυτά. Εχουμε ανάγκη την ιδέα ότι μπορούμε να αγοράσουμε αεροπλάνα. Πρόκειται δηλαδή για ένα είδος εξοπλιστικής shopping therapy. Μπαίνουμε μέσα στα μαγαζιά και κάνουμε πως μας ενδιαφέρει κάτι, αλλά στην πραγματικότητα χαιρόμαστε να βλέπουμε τις ψηλομύτες πωλήτριες, που παλιότερα μας σνόμπαραν, να ασχολούνται τώρα μαζί μας. Γι' αυτό και τις βάζουμε να μας εξηγούν ξανά και ξανά τις προδιαγραφές του κάθε αεροπλάνου, μολονότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα».

- Πώς κατάφερε κι έφτασε η Τσέλσι στο Ελ. Βενιζέλος, παρόλο που τα κανάλια φώναζαν ότι το αεροδρόμιο είχε κλείσει εξαιτίας του παράλυτου κρατικού μηχανισμού;

«Προφανώς επειδή η Τσέλσι δεν υπάγεται στον κρατικό μηχανισμό αλλά στον πλούσιο Αμπράμοβιτς, ο οποίος εκμεταλλεύθηκε τη γενικευμένη διαφθορά που έχει οδηγήσει σε κατάρρευση των θεσμών και, αγνοώντας τους νόμους των καναλιών, προσγείωσε το αεροπλάνο. Βέβαια, στο Mega, δεν το είδαν να προσγειώνεται, γιατί θεώρησαν ότι παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα της ομάδας» (...)

Νίκος Ζαχαριάδης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το έτος του αρουραίου

Στο Κόσοβο Πόλιε, λίγα χιλιόμετρα από την Πρίστινα, η σερβική σημαία κυριαρχεί πάνω από το μνημείο που θυμίζει τη μάχη του 1389 κατά των Οθωμανών. Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς εκείνο το μεσημέρι, χωρίς περιστροφές και διπλωματικές φιοριτούρες, κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Πρώην Γιουγκοσλαβίας. Είναι Ιούνιος του 1989. Σε αυτή την άγνωστη γωνιά του πλανήτη αρχίζει ένα από τα σύγχρονα δράματα που θα καταγραφούν στον αιμοδιψή 20ό αιώνα.

Είκοσι χρόνια μετά, το δράμα ολοκληρώνεται στο σημείο που άρχισε. Λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πρίστινα. Ο Μιλόσεβιτς είναι νεκρός, το Κόσοβο ανεξάρτητο, η Σερβία ηττημένη, η πρώην Γιουγκοσλαβία συντετριμμένη. Η πρώτη φάση συγκρότησης ενός ενιαίου αλβανικού έθνους συμπληρώνεται μετά από μια περίοδο αφάνταστου πόνου και καταστροφής. Σε αυτό τον πόλεμο, που ημερολογιακά άρχισε τον Μάϊο του 1991, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού ήταν η αφάνταστη βαρβαρότητα. Σε αυτό τον πόλεμο, ο μοναδικός νικητής εκδικητής είναι η Ιστορία. Για μια ακόμη φορά αποδείχθηκε πως οι τεχνητές συνευρέσεις εθνών, η βίαιη καταστολή της συλλογικής μνήμης, η "χειρουργική" απαγόρευση της εθνικής ταυτότητας, οι πρόσκαιρες συμφωνίες με την επιφανειακή "διευθέτηση" των διαφορών, όλα αυτά που χαρακτήρισαν τη συγκρότηση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, καταλήγουν στην ανακύκλωση της βίας. (...)

Σε αυτό το δύσκολο παιχνίδι, οι εθνικές ελίτ θα διαδραματίσουν άραγε το ρόλο του καθοδηγητή; Το ξέσπασμα της βαρβαρότητας στα δυτικά Βαλκάνια της δεκαετίας του '90 δεν φαίνεται να διαπαιδαγώγησε τους πολιτικούς, τους θρησκευτικούς ηγέτες και τους διανοούμενους των εθνικών ομάδων που συγκροτούν τη Βαλκανική. Αντίθετα, η κατάρρευση του συστήματος στη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ενωση επέτρεψε στα τρωκτικά της ιστορίας να επανακάμψουν στο προσκήνιο, διεκδικώντας ρόλο και ηγετικές προοπτικές.

Σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε, αυτά τα τρωκτικά θα πρέπει να αναλογιστούν την απόλυτη ευθύνη που φέρουν για τη διαμόρφωση ενός εθνικιστικού παραλογισμού στη γειτονιά των Βαλκανίων. Δεν υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι λαοί. Υπάρχουν μόνο βλαμμένα μυαλά ή πολιτισμένοι άνθρωποι.

Νίκος Γεωργιάδης
 

"dilemme deconstructif"

(...)

Τι να μας προσφέρει η παραγωγή σκέψης των κομμάτων, αφού το πρώτο συμπέρασμα που θα βγει είναι ότι: «Ακόμα και να μην υπήρχαν κόμματα, θα έβγαινε μεγάλο όφελος για τη χώρα».

Φυσιολογικά, μετά το κενό εξουσίας υπάρχει η εξουσία του κενού. Στην πρώτη περίπτωση οι βάρβαροι ήδη έχουν καταλάβει τη χώρα, στη δεύτερη φορτωμένοι με τα κλοπιμαία περνάνε μπροστά μας σαν θίασος, σαν κλόουν, σαν θλιβερή συμμορία που κάνει φασαρία ακόμα κι όταν απομακρύνεται.

Βασίλης Καραγιάννης

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Η τελευταία ευγενής

Ο θάνατος την περασμένη Παρασκευή της Ντόλλυς Γουλανδρή είναι ένα γεγονός όχι μόνο εθνικής και ιστορικής σημασίας, αλλά τολμώ να πω και εθνολογικής, για τη φυσική ιστορία του ανθρώπινου είδους. Διότι όπως ένα σπάνιο είδος φωσφορίζοντος ψαριού που δεν υπάρχει πια λόγω της μόλυνσης του περιβάλλοντος ή ένα αρχαίο λουλούδι εξαίσιας ομορφιάς που σταματάει να φυτρώνει στον Κιθαιρώνα ή τον Ολυμπο, παρακαλώντας μας να μην -προς Θεού- κτίσουμε κι εκεί ακόμα, έτσι και η Ντόλλυ Γουλανδρή ήταν ένα σπάνιο είδος ανθρώπου, το οποίο μετά το θάνατό της δυστυχώς σταματάει για πάντα να υπάρχει. (...)

Περπατώντας στον κήπο του Λουξεμβούργου σήμερα το απόγευμα, ανάμεσα στις κοιμισμένες καστανιές και τα πλατάνια που με παρηγορούσαν στη θλίψη μου, καταπίνοντας τα δάκρυά μου, ζήτησα από το χειμερινό ήλιο να με πετάξει πάνω από τα αλμυρά βράχια της Κέρου, και όταν έφτασα εκεί μεταμορφωμένος σε ηλιαχτίδα είδα την Ντόλλυ να αιωρείται πάνω από το νησί και να μου χαμογελάει, δείχνοντάς μου με το χέρι της το πέλαγος των Κυκλάδων και του πολιτισμού.

Κωνσταντίνος Κακανιάς

ΘΕ-soul-ΟΝΙΚΗ!

ΟΙ ΠΑΓΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ, ΟΙ ΗΛΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ

(...)

Στη Θεσσαλονίκη το κέντρο έχει μια γλύκα, ακόμα και το γκαζιάρικο σαββατόβραδο, που παλιά με έκανε να κλειδώνομαι και να μην ξεμυτάω από το σπίτι, έχει πιο ανθρώπινη αχλή. Εκείνο το σαββατόβραδο, όμως, που στην Αθήνα χιόνιζε κι όλα έδειχναν τρομακτικά ρεαλιστικά και αμακιγιάριστα, κατάλαβα και την ακριβή διαφορά με τη Θεσσαλονίκη: Θα είμαστε πάντα ένα χωριό με τα καλά και τα κακά του, που ακόμα και τη δυστυχία ξέρει να την κρύβει. Ομως η Αθήνα θα είναι πάντα μια αφιλόξενη και σκληρή μητρόπολη. Ουαί κι αλίμονο αν σε βρει η παγωνιά μόνο με μια κουβέρτα κι ένα χαρτόκουτο στην Ευριπίδου.

Στέφανος Τσιτσόπουλος

"ATHENS VOICE"

21~27 Φεβρουαρίου

Ράγες

Η απόσταση ανάμεσα στις δύο ράγες των σιδηροδρομικών γραμμών στις Η.Π.Α. είναι 4 πόδια και 8,5 ίντσες (143,5cm). Γιατί άραγε έχει επιλεγεί το συγκεκριμένο διάκενο;
Διότι ο σιδηρόδρομος στις Η.Π.Α. κατασκευάστηκε με τον τρόπο που είχε κατασκευαστεί ο σιδηρόδρομος στην Αγγλία, από Αγγλους μηχανικούς που μετανάστευσαν και οι οποίοι θεώρησαν ότι θα ήταν καλή σκέψη να αφήσουν αυτό το διάκενο, επειδή θα επέτρεπε να χρησιμοποιηθούν οι υπάρχουσες ατμομηχανές από την Αγγλία.
Ωραία! Και τότε, γιατί οι Αγγλοι κατασκεύασαν τις ατμομηχανές τους έτσι;
Διότι οι πρώτες σιδηροδρομικές γραμμές κατασκευάστηκαν από τους ίδιους μηχανικούς που κατασκεύαζαν τραμ, στο οποίο χρησιμοποιούσαν ήδη το συγκεκριμένο διάκενο.
Και γιατί χρησιμοποιούσαν αυτό το διάκενο στο τραμ;
Διότι οι κατασκευαστές του τραμ ήταν και κατασκευαστές αμαξών, που χρησιμοποιούσαν τα ίδια εργαλεία και τις ίδιες μεθόδους. Κατασκεύασαν το τραμ με τις ίδιες τεχνικές μεθόδους που κατασκεύαζαν και τις άμαξες.
Μάλιστα... Τότε γιατί οι άμαξες είχαν κατασκευαστεί με αυτό το διάκενο ενδιάμεσα των τροχών;
Διότι, παντού στην Ευρώπη, και στην Αγγλία, οι δρόμοι είχαν λούκια για τους τροχούς των αμαξών και ένα διαφορετικό διάκενο θα προκαλούσε διαρκώς βλάβες στους άξονες.
Και γιατί τα λούκια απείχαν τόσο μεταξύ τους;
Διότι οι πρώτες μεγάλες οδοί στην Ευρώπη είχαν κατασκευαστεί από τους Ρωμαίους, με σκοπό να μετακινούνται εύκολα οι λεγεώνες τους. Οι πρώτες άμαξες ήταν οι πολεμικές άμαξες των Ρωμαίων. Οι άμαξες αυτές ήταν ιππήλατες: τις τραβούσαν δύο άλογα, τα οποία κάλπαζαν δίπλα-δίπλα και έπρεπε να απέχουν μεταξύ τους, ούτως ώστε το ένα άλογο να μην ενοχλεί το άλλο κατά τον καλπασμό. Προκειμένου λοιπόν να εξασφαλίζεται η σταθερότητα της άμαξας, οι τροχοί δεν έπρεπε να είναι ευθυγραμμισμένοι με τα ίχνη των αλόγων, ενώ επίσης δεν έπρεπε να είναι και πολύ απομακρυσμένοι, έτσι ώστε να αποτρέπονται τα ατυχήματα κατά την διασταύρωση δύο αμαξών στην ίδια οδό.
Ιδού λοιπόν η απάντηση στο αρχικό μας ερώτημα! Το διάκενο στις ράγες των Αμερικανικών σιδηροδρόμων εξηγείται, αφού 2.000 χρόνια νωρίτερα, σε μιαν άλλη ήπειρο, οι ρωμαϊκές άμαξες κατασκευάζονταν ανάλογα με το φάρδος που έχουν τα καπούλια δύο αλόγων.
Υπάρχει και μια προέκταση αυτής της ιστορίας με το διάκενο στις ράγες και τη σχέση που έχει με τα καπούλια των αλόγων: Αν δει κανείς το αμερικανικό διαστημικό λεωφορείο στην εξέδρα εκτόξευσής του, μπορεί να παρατηρήσει δύο πλευρικές δεξαμενές καυσίμων που είναι στηριγμένες εκατέρωθεν της κεντρικής δεξαμενής. Η εταιρεία που κατασκευάζει αυτές τις δεξαμενές εδρεύει στην Γιούτα. Θα ήθελαν να τις κάνουν μεγαλύτερες, αλλά οι δεξαμενές αποστέλλονται σιδηροδρομικώς στο σημείο εκτόξευσης. Η σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ του εργοστασίου και του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ περνά από μια σήραγγα, κάτω από τα Βραχώδη Ορη. Αυτή η σήραγγα περιορίζει το μέγεθος των δεξαμενών στο πλάτος που έχουν τα καπούλια δύο αλόγων.
Ετσι, το πλέον εξελιγμένο μεταφορικό μέσον του κόσμου, το διαστημικό λεωφορείο, εξαρτάται από το φάρδος του κώλου ενός αλόγου. Οι τεχνικές προδιαγραφές και η γραφειοκρατία είναι αθάνατες!

Επομένως, την επόμενη φορά που θα βρεθείτε να κρατάτε στα χέρια σας παράξενες προδιαγραφές και θα αναρωτιέστε ποιος ...κώλος τις επινόησε, μάλλον θα έχετε θέσει το σωστό ερώτημα!