Μαγκιά μου που είμαι ΠΑΟΚτσής!

Είχα να πάω στην Τούμπα να δω αγώνα του ΠΑΟΚ 13 ολόκληρα χρόνια. Ο ρυθμός της ζωής, η γκρίνια και τα συνεχόμενα πολυετή προβλήματα της ομάδας που είχαν μετατρέψει τον κάθε οπαδό σε "ειδικό", είχαν ως αποτέλεσμα να τονίζονται πολύ πιο έντονα τα κατά από τα υπέρ… και ο καναπές έγινε αρχικώς η καλύτερη επιλογή και στην πορεία η μοναδική.

Για διάφορους λόγους (περισσότερο προσωπικούς και λιγότερο οπαδικούς) φέτος είχα μια μεγάλη επιθυμία να ξαναπάω στο γήπεδο και το παιχνίδι ΠΑΟΚ-AJAX ήταν μια καλή ευκαιρία. Το πρωί της Δευτέρας ήμουν 1 ώρα και 15 λεπτά σε αναμονή στην ιστοσελίδα της ομάδας για να καταφέρω τελικά να βρω εισιτήριο. Οχι φυσικά στις "κυριλάτες" θύρες 2 ή 3 όπου πήγαινα τις τελευταίες φορές (πριν σταματήσω να πηγαίνω τελείως) αλλά απέναντι, στην 6. Μια χαρά!

Οταν το είπα στον κολλητό μου, αντέδρασε: «Είσαι τρελός; Στην 6; Θα μπεις 2 ώρες νωρίτερα με τον ήλιο στα μούτρα σου μες την Αυγουστιάτικη ζέστη, αργότερα ο ήλιος θα αντικατασταθεί από τους προβολείς που είναι τοποθετημένοι στο απέναντι σκέπαστρο, κι εσύ θα είσαι στριμωγμένος με τα πόδια του πισινού στην πλάτη σου και τα δικά σου στην πλάτη του μπροστινού. Μην πας, είναι οπισθοδρόμηση… είπαμε να πάμε μπροστά όχι πίσω… έλα στο café που έχω κλείσει δυο τραπέζια να το δούμε με air-condition, παγωμένη μπύρα και φαγητό». Το ξανασκέφτηκα, και όσο το σκεφτόμουνα έβλεπα ότι είχε δίκιο…

Την Τετάρτη το πρωί δέχτηκα ένα μήνυμα από μια πολύ καλή φίλη που μεταξύ άλλων μου έγραφε πόσο υπερήφανη αισθανόταν που έβλεπε το μικρό της γιο να βάζει με το που ξύπνησε τη φανέλα του ΠΑΟΚ και να κυκλοφορεί όλη τη μέρα φορώντας την. Και τότε θυμήθηκα... και μου ξανάρθε αυτό το τρελό, απερίγραπτο συναίσθημα που μόνο ο ΠΑΟΚτζής γνωρίζει! Ενα συναίσθημα που δεν στηρίζεται σε τίτλους και επιτυχίες, ούτε σε μεγάλα ονόματα και πρόσωπα. Ενα συναίσθημα που περικλείεται σε 4 γράμματα που προσδίδουν μεγαλείο και περηφάνια. Είχα ήδη "ψηθεί" ξανά…

7 το απόγευμα -2,5 ώρες πριν ξεκινήσει το παιχνίδι- ήμουν στην Τούμπα! Ολα αλλαγμένα και όλα ίδια! Με το πέρασμα των χρόνων γίνανε πολλές ανακαινίσεις, διορθώσεις, προσθήκες όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στη γύρω περιοχή. Ομως το εμβληματικό γήπεδο παρέμενε εκεί και παρά τα νέα του φτιασίδια ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να κρύψει την ηλικία του. Η περιοχή είχε αναπλαστεί αλλά ο κόσμος εξακολουθούσε να προτιμάει να κάθεται στο κράσπεδο με την πλάτη του ακουμπισμένη στο γήπεδο, οι καντίνες και οι υπαίθριες ψησταριές είχαν δεκαπλασιαστεί και η ατμόσφαιρα είχε ποτίσει από τη γνώριμη τσικνίλα, τις ρετσίνες τις μπύρες και άλλα, πλανόδιοι πάγκοι με κασκόλ, καπελάκια κι αναμνηστικά παντού –ακόμα και έξω από τη μπουτίκ της ομάδας με τα αυθεντικά προϊόντα- και ο κόσμος… ο κόσμος… ο κόσμος του ΠΑΟΚ, άντρες, γυναίκες, παιδιά, όλες οι ηλικίες, σε παρέες, μόνοι, φορώντας φανέλες του ΠΑΟΚ τωρινές ή άλλων εποχών, συνδεσμίτικες, με στάμπες του δικέφαλου αετού, συνθήματα, ονόματα, με γέλια, με κουβέντες, με πειράγματα, με αγωνία, όλα κομπλέ… Μια άλλη κοινωνία, όλα κομπλέ! Ολοι με όλους, εκεί!

Μπήκα στο γήπεδο ήδη φτιαγμένος! Ορθιος άρχισα να κοιτάω γύρω μου σαν να μην είχα ξαναμπεί ποτέ. Το μάτι μου στάθηκε στην θύρα 4 και θυμήθηκα τα πρώτα χρόνια, στιγμές και αναμνήσεις όλες συνδυασμένες με τον ΠΑΟΚ. Την στιγμή που πρωτοπάτησα αυτά τα τσιμέντα (1973) μαζί με τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου, το δέος που ένιωθα από τη βουή που συνόδευε την είσοδο της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο, το πρωτάθλημα του 1984-85 στην θ4, τα μεγάλα παιχνίδια με την Μπάγερν και την Νάπολι, τις απογευματινές κοπάνες από το σχολείο όταν υπήρχε αγώνας κυπέλλου τις Τετάρτες, τις χαρές, τις αγωνίες, τις λύπες, όλα άρχισαν να ξανάρχονται στο μυαλό και να με στέλνουν στα χρόνια εκείνα!

Αρχισα να ανεβαίνω την κερκίδα και όταν βρήκα τη θέση μου είδα ότι εκεί καθόταν ένα αγόρι και δίπλα η κοπελιά του. Βγάζανε selfie και γελούσαν χαρούμενοι. Η φανέλα του νεαρού έγραφε PAOK Club Hamburg. Δεν τους είπα τίποτα κι έκατσα κάπου αλλού, αποφασισμένος όταν θα έρθει ο κάτοχός της να μετακινηθώ παραδίπλα, ενδεχομένως στα σκαλάκια, όπως τότε που δεν είχαμε αριθμημένα εισιτήρια και δεν μας ένοιαζε κιόλας. Ο κάτοχός της νέας θέσης μου δεν εμφανίστηκε ποτέ παρά το γεγονός ότι το γήπεδο ήταν "πίτα". Μάλλον κι αυτός καθόταν κάπου αλλού!

Οι παίκτες του AJAX μπήκαν κι ακούσανε τις αφιερώσεις για το τι ακριβώς θα πάθει η μικρή η Ολλανδέζα η π...άνα από τον ΠΑΟΚ, οι δικοί μας αποθεώθηκαν. Ολα κομπλέ! Η ατμόσφαιρα ήταν Τουμπίσια, γνήσια ποδοσφαιρική, βγαλμένη λες από άλλες εποχές. Ολοι όρθιοι, το ματς να ξεκινάει φανταστικά, γρήγορο γκολ, άχαστες ευκαιρίες που …χάθηκαν, να στραβώνει λίγο πριν το ημίχρονο και στο τέλος η στραβή να ολοκληρώνεται. Η μουρμούρα του ημιχρόνου έγινε γκρίνια, όλοι είχαν άποψη, όλοι ξέρανε καλύτερα και τα ‘χαν ‘πει από την προηγούμενη, όλοι με όλους και εναντίον όλων. Ολα κομπλέ!

Μέχρι να βγω, να περιπλανηθώ στα στενά της Τούμπας, να ξεπαρκάρω και να φτάσω στον περιφερειακό πέρασε μία ώρα! Οταν πια έφτασα στο σπίτι ήταν ήδη …αύριο! Θυμήθηκα τα λόγια του κολλητού μου ότι πρέπει να πηγαίνουμε μπροστά και όχι πίσω κι έβαλα τα γέλια! Μα η ζωή προχωράει έτσι κι αλλιώς, το μέλλον έρχεται είτε το θέλεις είτε όχι. Ακόμα κι αν σκαλώσεις ή επιλέξεις συνειδητά να μην προχωρήσεις θα μείνεις απλά στάσιμος σε έναν κόσμο που προχωράει κι εξελίσσεται. Αυτό όμως που δεν μπορείς να κάνεις είναι να πας πίσω, στην εποχή που μεγάλωσες και άρχισες να νιώθεις, όσο κι αν το θέλεις, όσο κι αν το νοσταλγείς. Κι όμως, αυτό ακριβώς ήταν που έπαθα εγώ χθες! Επέστρεψα 30 χρόνια πίσω, στα χρόνια της νιότης μου σ’ ένα περιβάλλον και μία ατμόσφαιρα ίδια με εκείνη την εποχή! Με όχημα μια τεράστια ομάδα, μια μεγαλειώδη ιδέα, ένα ασύλληπτο μέγεθος!

Επεσα για ύπνο πραγματικά περήφανος που είμαι ΠΑΟΚ!

04.08.2016

Κ.Π.

Ugly

Στο κτιριακό συγκρότημα που κατοικούσα, όλοι ήξεραν τον Ugly (άσχημος). Ο Ugly ήταν ο γάτος της γειτονιάς μας.

Ο Ugly απολάμβανε τρία πράγματα σ' αυτό τον κόσμο: τις φασαρίες, το φαΐ απ' τα σκουπίδια, και, όπως εύκολα καταλάβαινε κανείς, την αγάπη. Ο συνδυασμός αυτών των τριών πραγμάτων σε συνδυασμό με το ότι ζούσε ως αδέσποτος έξω στο δρόμο είχαν την επίδρασή τους επάνω του.

Ξεκινώντας θα πρέπει να σας πω ότι ήταν μονόφθαλμος, και στη θέση του δεύτερου ματιού του υπήρχε μια τρύπα. Είχε επίσης χάσει το αυτί του από την ίδια πλευρά, και το αριστερό του πόδι που είχε σπάσει κάποτε, κόλλησε τόσο άσχημα, δημιουργώντας μια αφύσικη κλίση, κάνοντας τον να φαίνεται σα να έστριβε συνεχώς από κάποια γωνία. Την ουρά του την είχε χάσει προ πολλού, έχοντας μόνο ένα μικρό στέλεχος, το οποίο συνεχώς τιναζόταν και συσπόταν. Ο Ugly ήταν ένας σκούρος γκρι τιγρέ ριγέ-τύπου γάτος, αν εξαιρέσουμε βέβαια τις πληγές που είχε στο κεφάλι, το λαιμό, μέχρι και οι ώμοι του ήταν καλυμμένοι με βαθιές κιτρινωπές ουλές.

Κάθε φορά που κάποιος έβλεπε τον Ugly, υπήρχε πάντα η ίδια αντίδραση: "Πω, πω, δες ένα άσχημο γατί!".

Ολα τα παιδιά είχαν οδηγίες να μην τον ακουμπάνε, οι ενήλικες του έριχναν πέτρες, του πέταγαν νερό με το λάστιχο μέχρι να πέσει κάτω, κλωτσώντας τον όταν προσπαθούσε να μπει στα σπίτια τους ή κλείνοντας στην πόρτα τα πόδια του όταν αρνιόταν να φύγει.

Ο Ugly είχε πάντα την ίδια αντίδραση. Οταν γύρναγες τη μάνικα προς το μέρος του, στεκόταν εκεί, μούσκεμα μέχρι το κόκαλο, ώσπου να βαρεθείς και να τα παρατήσεις. Οταν πετούσες πράγματα εναντίον του, κουλούριαζε το μακρύ του σώμα ανάμεσα στα πόδια του ζητώντας συγχώρεση. Κάθε φορά που έβλεπε παιδιά, έτρεχε νιαουρίζοντας μανιωδώς καταπάνω τους, χτυπώντας το κεφάλι του στα χέρια τους, παρακαλώντας για λίγη από την αγάπη τους. Αν ποτέ τον έπαιρνες αγκαλιά, αμέσως άρχισε τον θηλασμό της μπλούζας σου, των αυτιών σου, οτιδήποτε έβρισκε εύκαιρο.

Μία μέρα ο Ugly θέλησε να μοιραστεί την αγάπη του με τα χάσκι των γειτόνων. Μόνο που εκείνα δεν ανταποκρίθηκαν αναλόγως και τον τραυμάτισαν πολύ άσχημα, δαγκώνοντάς τον. Από το διάμερισμά μου άκουσα τις κραυγές του, και έτρεξα προς βοήθειά του. Μέχρι να φτάσω εκεί, ήταν πια φανερό πως η θλιβερή ζωή του Ugly πλησίαζε πια προς το τέλος της.

Ο Ugly ήταν πεσμένος σ' ένα υγρό κύκλο, τα πίσω πόδια και η πλάτη του ήταν στραμμένα σε μία αφύσικη θέση, ένα αιμάτινο ρυάκι από το άσπρο μέρος της γούνας του, έρεε μπροστά του. Οταν τον μάζεψα από κάτω προσπαθώντας να τον μεταφέρω στο σπίτι τον άκουσα να αναπνέει λαχανιασμένος, και μπορούσα να αισθανθώ τον τεράστιο αγώνα που έδινε. Κατάλαβα ότι τον είχαν πληγώσει θανάσιμα.

Και τότε ένιωσα ένα γνωστό άγγιγμα, την αίσθηση του πιπιλίσματος στο αυτί μου - ο Ugly, μέσα σε τρομερό πόνο, υποφέροντας και προφανώς πεθαίνοντας, προσπαθούσε να φτάσει και να πιπιλίσει το αυτί μου. Τον αγκάλισα σφίγγοντας τον πάνω μου, χτύπησε την παλάμη μου με το κεφάλι του, και γύρισε το ένα και μοναδικό χρυσό του μάτι παρατηρώντας με, και μπόρεσα να ακούσω τον ξεχωριστό ήχο του γουργουρίσματός του. Ακόμη και σ' αυτόν τον μέγιστο πόνο που ένιωθε, αυτό το άσχημα σημαδεμένο από τη μάχη γατί, αποζητούσε μόνο μία ελάχιστη επαφή,  ενδεχομένως και λίγη συμπόνια.

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι ο Ugly ήταν το πιο όμορφο, αγαπημένο πλάσμα που γνώρισα ποτέ. Δεν προσπάθησε ούτε να με δαγκώσει, ούτε να με γρατζουνίσει, ούτε να φύγει από κοντά μου ή να παλέψει με οποιονδήποτε τρόπο. Με κοιτούσε απλά, προσπαθώντας με την εμπιστοσύνη που μου έδειχνε να απαλύνει τον πόνο του.

Ο Ugly πέθανε στα χέρια μου πριν προφτάσω να μπω στο διαμέρισμα, αλλά εξακολουθούσα να τον κρατάω στην αγκαλιά μου για μεγάλο χρονικό διάστημα, αναλογιζόμενος πως ένας σημαδεμένος, άσχημος μικρός αδέσποτος γάτος μπόρεσε να μου αλλάξει την εικόνα για το τι σημαίνει να έχεις καθαρότητα συναισθημάτων, και να αγαπάς ολοκληρωτικά και ειλικρινά. Ο Ugly μ' έμαθε πολύ περισσότερα για την προσφορά και την αγάπη απ' ότι θα μπορούσα να βρω σε χιλιάδες βιβλία, διαλέξεις, αφιερώματα ή talk shows μαζί, και γι' αυτό θα του είμαι για πάντα ευγνώμων. Εκείνος μπορεί να ήταν σημαδεμένος εξωτερικά, εγώ όμως ήμουν σημαδεμένος μέσα μου, και ήταν πια καιρός να προχωρήσω και να μάθω να αγαπάω ειλικρινά και βαθιά. Να δίνω και την ψυχή μου σ' αυτούς που με νοιάζονται.

Πολλοί άνθρωποι θέλουν να γίνουν πλουσιότεροι, πιο επιτυχημένοι, αξιαγάπητοι και όμορφοι, αλλά εγώ θα προσπαθώ πάντα να γίνω σαν τον Ugly.

Jotter Journal

22 Μαρτίου 2012

Η ζωή μου όλη...

Alba μας λείπεις...

Υστερα από τον εσωτερικό θρήνο ενός μηνός, ήρθε η δύσκολη ώρα του δημόσιου αποχαιρετισμού – φόρος τιμής σε μια υπέροχη γάτα.
Η Alba ήρθε “καταλάθος” στο σπίτι, Μεγάλη Παρασκευή του 1999. Αποτέλεσε δώρο μιας φίλης και αποδείχθηκε αυτό ακριβώς: ΔΩΡΟ!
Για μένα που δεν είχα ξαναζήσει με γάτα, τα χρόνια που έζησα μαζί της αποτέλεσαν ένα τεράστιο μάθημα ζωής. Δυστυχώς, όπως συνήθως γίνεται, αυτό έγινε αντιληπτό μόλις το τελευταίο διάστημα που υπέφερε από τον καρκίνο από τον οποίο τελικά και τη χάσαμε, το Σάββατο στις 26 Σεπτεμβρίου 2009.
Πριν από αυτό όλα τα χαρακτηριστικά που αποτελούσαν αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της τα θεωρούσαμε απλώς δεδομένα! Υπόδειγμα προσωπικότητας, ανεξαρτησίας, καθαριότητας, μια πραγματική ΚΥΡΙΑ, που η μοίρα ένωσε τις ζωές μας, σε όμορφα αλλά και δύσκολα χρόνια.
Εζησε δίπλα μου όλες τις φάσεις της ανεξάρτητης ζωής μου και εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να πέρασε καλά και να ένιωσε την βαθιά αγάπη που της είχα. Δεν υπάρχει μέρα από τη στιγμή που την έχασα που να μην μέμφομαι τον εαυτό μου που δεν της το έδειχνα συχνά. Θέλω να πιστεύω όμως ότι μέσα από την ιδιαίτερη επικοινωνία που είχαμε –έστω κι αν αυτή πολλές φορές εξαντλούνταν σε μια βαθιά ματιά- ήταν σε θέση να το νιώσει.
Στις δύσκολες μέρες της αρρώστιας της αποδείχθηκε πραγματικό παλικάρι, δείγμα ενός ακόμη αδαμάντινου χαρακτηριστικού του χαρακτήρα της.
Albούλα, γλυκιά μας χιονάτη, καλό σου ταξίδι κοπέλα μου… θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη! Μας λείπεις…

Κ.Π.